XYZ

Het bloggen loopt momenteel een beetje achterstand op. De afgelopen dagen was ik nog druk bezig met afronden van alles Farnborough zaken die ik voor mijn baas moest doen. Maar ondertussen moet er natuurlijk ook nog 'gewoon' gewerkt worden. Na de terug vlucht uit New York hen ik altijd van een 'kleine' jetlag. En normaal is typen al moeilijk voor mij maar dan helemaal. Een blog schrijven heeft dan weinig kans van slagen. Inmiddels zit ik alweer in het altijd gezellige Hong Kong. Ik heb dus wat blog achterstand opgelopen. Het is hier nu half acht 's ochtends en ik ben al minstens twee uur klaar wakker. Zometeen ga ik ontbijten maar eerst de New York blog schrijven. Ik zal de blog achterstand een voor een inhalen.

Goed, de vlucht. Na mijn gehaast om op tijd op het vliegveld aanwezig te zijn dacht ik dat het vanaf dat moment wel rustiger zou worden. Maar dat viel tegen. Vlak voor vetrek kwam er nog een gate wijziging. Nu kunnen wij als crew de juiste weg meestal amper vinden. Dus kan ik me goed voorstellen dat de passagiers het nooit kunnen vinden. Hoe goed de grond personeel ook hun best deed om de kudde van gate a naat gate b te brengen. Lukt dat niet natuurlijk niet. Een goede herdershond lukt het misschien wel. Maar schapen hoeven niet niet ff naar het toilet of even nog ergens een foto van maken. Het resultaat van de grote volksverhuizing was: 26 passagiers spoorloos verdwenen. Die mensen lopen natuurlijk in lichte paniek kris kras door de luchthaven bang om hun vlucht missen. Om een of andere reden die ik niet snap besluiten die mensen nooit om naar een willekeurige balie te lopen en daar om verdere hulp te vragen. Dat zou het eerste zijn wat ik zou doen. Maar dat zal komen doordat ik een luie zak ben. Ik laat problemen liever door andere oplossen dan dat ik de problemen moet oplossen. ;)  Na een 40 minuten was iedereen gevonden en waren de laatste onder begleiding op weg naar het vliegtuig. Wij nemen dus contact met de verkeersleiding en vertellen wanneer we weg willen. We hadden wel al een nieuwe slot gekregen maar de verkeersleiding had geen (meer) flightplan van ons. Nu haak ik af. Heb ik echt zo slecht opgelet op school. Ik dacht altijd dat een slot afhankelijk is van het flightplan. Hoe kunnen we dan wel een slot hebben maar geen flightplan. Een mooie vraag om nog een keer atcbox te stellen. Na veel bellen en praten hebben is er eindelijk een flightplan op de juiste plek en kunnen we vertrekken. Veel te laat maar beter laat dan nooit.

Gelukkig verloopt take-off zonder problemen wnatd it zijn van die dagen dat alles wat tegen kan zitten ook daadwerkelijk tegen zit. Maar de eerste paar uurtjes kan rustig wat eten en even tot rust komen. Dan ergens midden boven de oceaan blijkt er ineens een muis door de cabine te lopen. Vrouwen in paniek. Eén mevrouw stond zelf op haar stoel, hahaha. Blijkbaar trek ik beesten aan boord aan. Want ik heb heel lang geleden ook al eens een slang uit een cessna gewerkt. Maar dan komt het, die muis moet natuurlijk gevangen worden. Er waren mensen die het wouden plat trappen maar dat geeft zo'n vlekken in de vloerbedekking. De beesten zijn vlugger dan je verwacht, iedereen naar het best graaien. En opeens had een meneer de muis bij de staart vast. Iedereen blij maar nu.... Waar laten we dat beest? Maar in een bakje gedaan, gaatjes in deksel en de muis zit veilig opgesloten. Toen was het alweer tijd voor de daling en was iedereen de muis zo'n beetje vergeten. Het werd weer een ouderwetse JFK landing, opschieten , opschieten en dan vlug van de baan af naar de gate. Bij het verlaten van het vliegtuig zien we ineens de muis in het doosje weer staan. Wie gaat Harry (want dat was de naam van het beest inmiddels) meenemen. Ik in ieder geval niet. Straks heb ik weer de grootste problemen bij de Douane vanwege het illegaal invoeren van een huisdiere. Je weet maar nooit bij de gekke amerikanen. Als yoghurt als een groot probleem is...  Uiteindelijk neemt de captain zijn verantwoordelijkheid en neemt het beest mee. Waar hij de muis uiteindelijk gelaten heeft weet niemand. Ik gok in de eerste beste prullenbak.

Het was weer eens een vlucht die ik voorlopig niet meer zal vergeten. Het verslag over de terug weg volgt nog en natuurlijk ook van het Hong Kong tripje. Nu ga ik even Hong Kong verkennen.

Groeten Jan

Nou, het was me het dagje wel. Ik lag vanochtend nog lekker in mijn toen de toen telefoon ging. Crew planning aan de lijn. Ik had me vrijdag weer beter gemeld en ik stond pas komende donderdag ingeplanned. Ik had geen idee wat ze me wilden. De vrouw aan de lijn was extreem aardig en vroeg eerst hoe het met me ging enzo. Dan wordt het verdacht, ze willen vast iets van me. En ja hoor. Dan zegt de vrouw maar waar ik eigenlijk voor bel, we hebben een acuut crew tekort en of ik binnen 1,5 uur op heathrow kon zijn om dan te vertekken naar New York. Mmmm, dit weekend gaat heel anders verlopen dan ik verwacht had. eigenlijk zou ik Farnborough gaan om daar wat atcbox members te ontmoeten. En zondag zou ik met Sarah een dagje naar Berlijn gaan want ze vond dat we al een tijd niets leuks meer gedaan hadden.  Maar dit alles vind ik geen reden om niet gaan dus ik ga dit weekend naar New York. Eerst maar Sarah bellen dat ons dagje Berlijn niet door gaat. Ze is niet zo heel blij met me op dat moment, geheel terecht overigens. Dit zijn de mindere kanten van het vlieger zijn. Ik voel me toch verplicht om mijn werkgever te helpen als het ook maar enigzins kan. Gelukkig begrijpt Sarah dat eigenlijk ook wel. Dan begint het spullen bij elkaar zoeken. Normaal is dat al een hele klus maar nu helemaal. Ik ren door het hele huis en vestig een nieuw record! Alles bij elkaar geraapt binnen een kwartier. Dan nog ff vlug de hond uitlaten want die is de komende uren alleen thuis en op weg naar Heathrow...

De rest van de blog inclusief verslag van de vlucht (want die verliep ook niet helemaal vlekkeloos) volgt later. We gaan nu eerst met de crew gezellig uit eten. Dat heb ik wel verdiend na zo'n dag als vandaag, vind ik.

Eigenlijk zou ik nu op weg zijn naar Seattle. Maar door een lichte verkoudheid en een verstopt rechter oor mag ik na overleg met de dokter niet vliegen. Helaas. Maar nu heb wel tijd genoeg om Farnborough onveilig te maken! Ieder nadeel heeft z'n voordeel. ;) Ik ga zometeen ff kijken of ik de erj-170/190 eens van binnen mag bekijken. Persoonlijk vind ik het een heel mooi vliegtuig. 
 
Het is lekker weer en ik ga mijn vrij dagje genieten!
 
Groeten Jan
 
 

Omdat voor de heenvlucht te laat was met mijn koffer pakken moest ik hier in New York nog ff shoppen. Een stewardess had wel zin om me te gaan. Ik ga liever alleen want dan ben ik tenmiste binnen een half uur weer te terug. Maar ondanks alle smoesjes van mijn kant wilde ze toch mee. Nou ja, het moet dan maar. Thuis had ik vlug wat normale kleren in mijn koffer gegooid. Maar ik was vergeten:

• Ondergoed
• Sokken
• Scheerspullen
• Jas
• Verloopstekker voor laptop
• Douchespullen (die hotelflesjes zijn veel te klein om schoon van te worden)
• en nog wat kleine dingen.

Eerst maar ondergoed en sokken kopen. Ik had toen al metene spijt dat ik de stewardess meegenomen. Ze kwam met strings aanzetten. Volgens haar zitten die heel lekker als je er eenmaal aan gewend bent. Ja dáág, die dingen ga ik dus echt niet aan doen. Dan de sokken: Nee, ik hoef geen Mickey Mouse sokken!! De verkoper was al bang dat we in een relatiecrisis  terecht kwamen als zij niet vlug haar mond zou houden. Hahaha, ik mag die verkoper wel.  Dan de scheerspullen. Zij zegt: deze goed?? Ik zeg zonder fatsoenlijk te kijken: Ja is prima, is toch maar voor één keer. Eenmaal in het hotel wil ik me gaan scheren. Shit nee hé. Kreng!! Het stewardess verhaal blijft me achtervolgen. Ze had dit voor uitgezocht:

 

 
Ik moet zeggen leuk bedacht. Toch maar proberen of het behalve benen (en andere vrouwelijke dingen, daar moet ik ff niet aan denken) ook een mannen gezicht fatsoenlijk scheert. Het gaat voortreffelijk, mooi glad. Ik denk dat het ding blijf gebruiken, het bevalt wel.
 
Dan de vlucht, eigenlijk weer weinig te melden. Mooi op tijd weg. Er gebeurt de eerste twee uur vrij weinig. Normaal weet ik altijd wel wat te vertellen maar weet ik zelfs niets (on)zinnigs te vertellen. De tijd gaat maar langzaam voor, ik tel bijna de mijlen af. Dan komt de purser met de mededeling dat het videosysteem is uitgevallen in het achterstegedeel. En of er iemand van ons vertstand van heeft. Ik heb er geen verstand maar zeg toch maar ja zodat ik eventjes wat te doen heb. Het probleem is makkelijker op te lossen dan ik verwacht had. Eén klap op de kast was voldoende om de passagiers weer van hun film kunnen genieten. Ik heb het niet vaak dat ik vluchten saai vind maar ik heb van die dagen. Dan vind ik eigenlijk niets leuk.
 
Eindelijk komt London in zicht. Dan moeten we weer echt aan de bak. Ik ben de PF en hoop de keer de 74 weer eens mooi op de baan te zetten. De afgelopen keren vond ik de landingen niet goed genoeg. Nog eventjes een aantal rondjes in de hold draaien en dan zijn we aan de beurt. Het weer is perfect dus dit moet een mooie landing worden. Een beetje de druk bij jezelf opvoeren werkt altijd wel.  Ik ben nog steeds gewend aan de hoogte van de cockpit. De '100' call komt alweer eerder dan ik verwacht.  Maar deze flare ik, in tegenstelling tot de vorige keren, wel  op tijd. We zweven een tijdje vlak boven de baan en komen mooi neer. Mooi, dit was eerste landing waar ik tevreden over ben. Het is me wel vaker met dan speelde factor geluk een rol. Ik geloof dat eindelijk gewend aan de 747. Toch iets positiefs aan deze verder saaie vlucht.

Vandaag voor de verandering weer eens naar New York. Het begint langzaam zo'n beetje mijn tweede thuishaven te worden. Vanmorgen ben ik eerst op pad geweest om een nieuwe laptop te kopen want zonder laptop kunnen we natuurlijk van huis. Het is toch altijd weer lastige keuze die je moet maken. Zeker omdat ik totaal nog niet nagedacht welke ik wilde. Dan heb je nog zo'n irritante verkoper die er eigenlijk weinig verstand van heeft maar toch de hele tijd maar door blijft praten. Laat mij het toch lekker zelf uitzoeken. Na een half uurtje ben ik er uit en heb eigenlijk weer een veel te dure laptop gekocht. Zeker omdat die dingen het nooit langer dan een jaar bij mij overleven. Eenmaal thuis begint het leukste van allemaal: het uitpakken! Dan ben ik net een klein kind met sinterklaas. De tijd vliegt voorbij met mijn nieuwe speeltje dat bijna vergeet om nog te gaan werken. Ik ben echt weer veel te laat. Ik besluit het maar om het op de toekomstige ryanair manier te doen. Ik koop alles wat ik nodig heb gewoon op de plaats van bestemming en gooi het na afloop gewoon in de prullenbak.

Gelukkig kom ik nog op tijd aan op Heathrow. Eenmaal binnen bij BA ga ik beginnen met de voorbereiding. Terwijl ik rustig het weerbericht door zit te lezen hoor ik mijn collega aan de andere kant van de tafel een collega tegen een andere collega zeggen:'sinds wanneer zijn de stewardessen zo geïnteresseerd in het weer?' HAHAHA, het verhaal van mijn cabine gestuntel is al goed rondgegaan. Dan op weg naar naar de kist. Bijna nog in de verkeerde gestapt. Aangkomen in de cockpit begin ik mijn tas uit laden en wat komt daar uit?? Een hele stapel vrouwen blaadjes, hahaha. Ik heb ze aandachtig door gelezen tijdens de vlucht. Ik weet het nu zeker! In vrouwen is geen logica te ontdekken. ;)Er zijn wat passagiers die vertraging hebben opgelopen vanuit Glasgow. We besluiten om maar te wachten met vetrekken omdat het een BA vlucht is en wij toch wel wat tijd goed kunnen maken onderweg. Als ze arriveren blijken ze één van de vier passagiers spoorloos verdwenen. Heathrow is doolhof dus ik kan me heel goed voorstellen dat je de weg kwijt raakt maar wij kunnen echt niet langer wachten.

Eenmaal in de lucht worden we gebeld door de cabine: Of ik zelf even het drinken wilde komen halen want ik ben er toch zo goed in! Hahaha, ik heb zo'n gevoel dat het verhaal mij nog jaren gaat achtervolgen. Ik ga het drinken halen en daar wordt mij gezegd dat ze de maaltijden zelf wel komen brengen omdat die verantwoordelijkheid duidelijk nog niet aan kan. :) Dan de approach richting New York. Je krijgt hier te maken met amerikaanse verkeersleiding. Het allemaal weer net anders dan wij gewend uit europa. Er wordt meer verantwoordelijk gelegd bij de vliegers. Ik ben wat extra alert in de states.

De approach is weer spannend. Voor ons zit een Embraer EMB-120 en achter ons sluit een andere 747 aan. De heren in de embraer vliegen zo hard als ze kunnen op de approach. En wij zitten al heel vroeg op onze minimale snelheid maar toch lopen we nog steeds iets in op de embraer. En onze collega's achter ons zijn blijkbaar zwaarder dan wij want zij lopen weer in op ons. Het is echt tegen de limieten aan. Maar het past allemaal mooi. De embraer landt en maakt dat ze wegkomen van de baan. Wij landen voor de zekerheid vrijwel aan het begin van de baan zodat de collega's achter ons niet onze wake turbulence terecht komen en dan gaan wij ook zo vlug mogelijk van de baan. En zo gaat het nog wel een tijdje door want tijdens het taxieën naar de gate zie ik nog een boel kisten op de approach hangen. Het is toch wel gaaf als het allemaal precies past.

Zomteen nog ff shoppen, weer eens naar mijn zusje en dan morgen alweer terug naar huis.

Mijn laptop is echt stuk, dus ik heb mijn blog opnieuw moeten typen. Mijn excuses voor de vertraging.

Eindelijk mag ik weer eens vliegen. Doordat mijn schema drie weken geleden is omgegooid. Eigenlijk had ik vrij tot volgende week woensdag. Maar zoals ik in mijn vorige blog al verteld heb ik me beschikbaar gemeld. En daar maakt men bij de crewplanning dankbaar gebruik van. Ze hadden mij de komende weken zo’n beetje iedere dag ingeroosterd. Dat is toch een beetje teveel van het goede.

Vandaag mag ik Bangkok, ik hoef deze keer alleen maar heen te vliegen. Terug mag ik als passagier lekker achterin plaatsnemen. Ik hoef pas rond 20 u op Heathrow te zijn en ik was eigenlijk van plan om nog eventjes wat uurtjes te slapen overdag.Normaal kan ik dat perfect maar nu zijn de uren met een’kleine’ verbouwing bezig. Het is me toch lawaai!! Ik was ff bang dat hun complete huis zou storten. Na een uur in bed ben ik nog steeds niet in slaap gevallen en besluit dat dit geen zin heeft zo. Ik besluit om naar vrienden te gaan om daar maar te slapen. Na een kleine wandeling van 10 minuten kom ik aan en druk op de bel. Ze is blij verrast om me te zien en zegt:” Wat leuk dat je ff langs komt!” Dus ik zeg: “Ik kom eigenlijk alleen maar ff wat uurtjes slapen” Zij: “Huh?!?!” Ik: “Ik kom ff gezellig in je bed liggen, John (haar vriend) is toch niet thuis dus het moet kunnen.” En toen ik mijn lach niet meer inhouden en heb ik het lawaai verhaal maar verteld. Ik heb daar uiteindelijk nog heerlijk een uurtje of zes in alle rust kunnen slapen.

Dan weer naar huis. Eten, pakje aan en op koffer pakken. Ben benieuwd wat ik deze keer weer vergeten ben. Het blijft altijd een verassing. Weer het gebruikelijke ritje met de metro naar Heathrow. Het is wel duidelijk dat de vakantie periode aangebroken is. Allemaal toerstisten met kaartjes en bij iedere halte kijken of het Heathrow is. Best geinig om te zien. Vooral als we op Heathrow aankomen. De metro stopt altijd eerst bij Terminal 4 en dan pas bij 1,2 en 3. Mensen weten welke terminal ze moeten hebben. Stress, stress…. Ik kan me ook wel voorstellen want Heathrow is eigenlijk ook een groot doolhof. Zelfs ik verdwaal na al die jaren nog wel eens.

De vluchtvoorbereiding is weer simpel, totaal geen bijzonderheden. Niets bijzonders te melden dus. Ook de vlucht verloopt eigenlijk heel soepel. Alle passagiers zijn op tijd aan boord, de cargo zit erin en een paar minuten voor op schema komen we los van de baan. Nog meer dan 10 uur te gaan. De eerste uren gaan vlug voorbij. De captain heeft zijn vader meegenomen, een man van tegen de tachtig die het begin van de luchtvaart als piloot heeft mee gemaakt. Hij vertelt echt de mooiste verhalen. Sommige dingen zijn met de jaren iets overdreven, denk ik. ;) Nog ff wat met mijn laptop gespeeld en toen was het alweer tijd om de landing voor te bereiden. Ook dit verloopt zonder enige bijzonderheden. Als het zo blijft kan ik beter stoppen met de blog. ;)

Eenmaal in het hotel aangekomen kom ik de crew tegen die mij de volgende dag naar huis gaat brengen. Ik zeg dat ik geen zin heb ik de saaie vlucht. Dan roept de purser: “Kom je ons toch meehelpen in de cabine” Dat lijkt me eigenlijk wel wat, en is het altijd beter dan niets doen. Want mijn laptop heeft inmiddels het leven gelaten.

De volgende dag is het zover. Ik mag mee helpen in de cabine. Toch voel ik wel enige spanning. Ik hoop dat ik niet al te grote blunders maak. Na take-off kan het werk beginnen. Eerst even vragt wat de cockpit wil drinken, ik weet hoe belangrijk dat is. ;) Dan is het tijd om het drinken te gaan uitdelen. Ik mag met het karretje rijden. Shit zeg, wat een ellende. Dat gangpad is te smal of de kar is te breed. Ik rij echt tegen alles aan. Dan krijg ik de kar geen kan meer op. Ik maar duwen en duwen, blijkt er een voet van een passagier voor te zitten, oeps!! Ik raak al redelijk vermoeid. Dan is het tijd voor de maaltijden. Ik zet drie maaltijden op het randje van een tafel omdat ik ff een handdoek moest pakken. Alleen was ik even vergeten dat vliegtuigen soms wat stuiteren door wat turbulentie. En ja hoor: daar gaan de maaltijden. Een voor een op de vloer. Wat een troep. De stewardessen hebben de grootste lol met (lees: om) mij. Een tijdje later loop ik door de cabine en er vraagt een mevrouw of ze nog een glaasje mag. Ja natuurlijk mag dat. Ik ga het even halen. Kom ik terug in de cabine, zie ik daar allemaal mensen. En ik ben zo slecht in het onthouden van gezichten. Shit, wie wilde er nu water??? Gelukkig ziet de mevrouw dat ik het niet meer weet. En ze zwaait naar me. Ik ben nu echt vermoeid van al het lopen. Terwijl mijn conditie toch redelijk op orde is. Dan is de vlucht alweer afgelopen. En tijdens de daling bedankt de purser mij via het omroep systeem voor mijn hulp. Ik krijg zelfs applaus, hahaha. Ik schaam me dood. Het resultaat van een vluchte in de cabine: nog drie dagen lamme poten, vijf passagiers met blauwe tenen en drie maaltijden op de vloer. En ik heb nog meer respect dan ik al had gekregen voor de cabine personeel. Eigenlijk vind ik dat iedere vlieger het keertje moet doen. Ik ga vlug naar huis en bed want ik ben compleet gesloopt.

Ik mijn blog van laatste vlucht klaar alleen heeft mijn laptop een virus opgevist in Bangkok. Die moet ik eerst ff repareren en dan hoop ik dat ik morgen mijn blogje kan posten. Groeten:Jan