XYZ

Nou dan eindelijk weer eens een blogje van mij. Eigenlijk had ik vrij vandaag maar omdat ik al lang niet meer gevlogen had en ik me thuis maar een beetje verveelde heb ik maar eens gebeld of er niets te doen was voor mij. En ja hoor, doordat dat ‘ons’ nationale elftal was uitgeschakeld wilden de heren dames supporters ineens naar huis. Dus er was waarschijnlijk wat extra capaciteit nodig voor de vluchten vanuit Lissabon.

Voordat ik weg moest nog ff met didimon gesproken die mij wist vertellen dat de eindhoven stream het nog steeds niet deed. Mmm, toch maar ff jersme aanspreken waarom die luie re*tkever (zijn niet mijn woorden ;) ) de stream nog steeds niet opgestart heeft terwijl ze al een tijdje weer een internet verbinding hebben. Jersme blijkt weer eens op vakantie zijn geweest en was pas net thuis. Hoeven die studenten van tegenwoordig niet meer studeren??? Ik spreek met jersme af dat hij de stream vandaag nog aan het werk krijgt. Door al het gepraat met jersme en didimon vergeet ik de tijd helemaal en ineens zie ik dat ik wel heel erg moet gaan opschieten om nog op tijd voor mijn vlucht te aan te komen. Vlug spullen bij elkaar zoeken en op weg naar Heathrow. Eenmaal aangekomen in de crewroom zie ik dat de kist waar wij mee zouden vliegen nog niet binnen is. Ineens heb ik weer alle tijd. Ik besluit om voor de gein jersme nog maar eens te bellen of het al een beetje opschiet met die stream. En tot mijn grote verbazing doet alles het al. Ik vertrouw het voor geen meter en besluit om het maar meteen uit te proberen. Ff vlug naar atcbox.com en op de stream klikken. En ja hoor, een boel ruis maar is tenminste geluid. Maar dan ineens meldt een klm collega zich op de frequentie. Ik schrik me helemaal rot! Tering zeg wat staat die scanner hard! Alle gesprekken in de crewroom zijn stilgevallen en iedereen kijkt mijn kant op, oeps. Meteen maar weer jersme gebeld of hij de scanner wat zachter wil zetten om meer genante momenten te voorkomen. ;)

Dan is tijd om eens rustig aan de vluchtvoorbereiding te beginnen, de vertraging van de onze kist wordt als maar groter en groter. Dus weer ff tijd om te gaan internetten. Ik zit net op atcbox en meteen krijg ik een bericht van didimon:”Moest jij niet vliegen?” Shit zeg, controle overal! Didimon je bent nog erger dan Sarah! ;) Maar ondertussen nog meer vertraging. Het wordt nu wel heel krap voor mij want ik moet vanavond nog op ziekenbezoek. Na wat overleg wordt ik vervangen door een andere collega en kan ik weer op weg naar huis. Maar dan wordt mij ineens gevraagd of ik geen zin had in een simcheck. Toen ik ja zei keek men heel verbaasd. Ik ben geloof ik een van de weinige vliegers op aarde die simvliegen leuker vind dan echt vliegen. Ik vind het echt geweldig, met z’n tweeën de problemen proberen te achterhalen en op te lossen. Deze keer had de instructeur ons bijna te pakken door twee verschillende problemen met dezelfde foutmeldingen. Hier wordt je helemaal gek van want je denk het probleem gevonden te hebben maar wat je ook doet de het probleem is niet weg te krijgen. Tot na een tijdje ineens het kwartje valt. Toch altijd leuk om het eerder dan de captain door te hebben. ;) Daarna nog wat standaard dingetjes gedaan en toen was het tijd voor het speelkwartiertje. De 747 onder een hoek van meer dan 45 graden op de baan zetten en dan maar op de baan zien te houden. Op final alle motoren uit en de baan proberen te halen, dan is de 744 net een baksteen. Daarna nog ff een nabespreking en weg naar huis. Ik vond het weer een prachtig dagje! De volgende week weer een langer blogje van een echte vlucht!

Ik heb momenteel ff weinig tijd om mijn blog van de terugvlucht van Seattle te maken. Deze verschijnt donderdag. Morgen ga ik bezoek bij de baas en dan hopen dat ik toestemming krijg om foto's te maken.

groeten: Jan

Vandaag mag ik naar Seattle. Als ik uit mijn bed klim is het heerlijk weer buiten. Lekker warm, fantastisch. Boven de 25 graden celsius kom ik pas tot leven. Op dagen zoals deze vraag ik af waarom ik gewoon niet gewoon ergens Afrika ga vliegen. Bijna altijd lekker weer. Heerlijk raggen in een oude cessna: geen uniform, geen ATC, geen zeurende passagiers, geen slots, geen ILS. Dat lijkt me eigenlijk wel wat. Gewoon lekker doen waar ik zelf zin heb. Maar goed, dat is misschien iets voor over een aantal jaar. Eerst moet ik vandaag nog een vlucht voor mijn baas doen. Aangezien ik weer naar de states moet besluit ik om maar geen yoghurt en ander eten te kopen en volledig te vertrouwen op het vliegtuigvoedsel. Een groot risico maar ik waag de gok. Ik was gisterenavond te lui om koffer te pakken. Dus de gebruikelijk marathon zoektocht door het huis gaat beginnen. Eigenlijk zou ik een standaard lijstje moeten maken waarop staat wat ik allemaal moet meenemen. Maar daar ben ik al minstens 5 jaar mee bezig dus ik denk niet dat het binnenkort gaat lukken. Ik ren trap op trap af van de ene kast naar de andere. Na een klein half uur denk ik dat ik klaar ben. Nog ff met de hond wandelen en onderweg bedenk ik ineens weer allerlei dingen die ik vergeten ben. Ik zou het nu op moeten schrijven maar ja, geen pen en papier bij me (ook al een project van meerdere jaren). Eenmaal thuis de laatste dingen in het koffer gepropt. Uniform aan en dan is het wachten,wachten en nog eens wachten. Sarah (mijn vriendin) gaat deze keer weer eens mee. Maar het duurt bij vrouwen altijd zo lang voor ze klaar zijn. Ik roep nog dat we de vlucht gaan missen. Maar het wil niet baten. Eindelijk is ze klaar en kunnen we vertrekken. Eerst de hond afleveren bij vrienden die er een aantal dagen op gaan letten.

In de metro lees vlug de nieuwsbrieven de baas. Tijdens het lezen kom ik er ineens achter dat ik mijn tandenborstel vergeten ben. Maar ff op het vliegveld kopen dan (als ik het niet vergeet). Bij het uitstappen van de metro denk ik nog aan de tandenborstel, daarna niet meer.  Sarah gaat shoppen, die zie ik aan boord wel weer. De vluchtvoorbereiding verloopt heel stroef, papieren nog niet klaar of zoek. Na veel bellen en lopen hebben we het eindelijk rond. Dan blijkt dat we cabine personeel te kort komen. Weer bellen, wachten, bellen, wachten….. maar uiteindelijk is de crew compleet. Vlug naar de kist en ja hoor: het volgende ‘probleem’. Er is een klein mankement aan motor 3, we moeten besluiten of we met deze kist weg willen. En weer bellen, wachten, bellen, wachten…. Het is geen ernstig probleem. De captain overlegt met de TD en ik loop naar beneden om zelf maar een blik te werpen. Ik kom beneden en zie daar 15 mensen rond de motor met open ‘motorkappen’ staan. Druk pratend en wijzend. Ondertussen kijken de passagiers vanuit de terminal naar het tafereel. Dit gaat niet goed, eerst maar de overbodige mensen weg sturen. Sorry jongens ik weet dat interessant is zo’n open motor maar wij moeten de pax straks vertellen dat er niets aan de hand is met de motor en die gaan ons nooit geloven als jullie hier met z’n allen blijven staan. Uiteindelijk blijven we nog maar met drieën over. Na wat overleg besluiten we dat we kunnen gaan. Nog ff naar kantoor bellen wat hun mening is. We halen Seattle makkelijk met die probleem maar het kan erger worden tijdens de vlucht. En dan bestaat er een kans dat de kist in Seattle wel voor reparatie aan de grond moet blijven. Dan is het misschien een beter (goedkoper) idee om nu alvast van kist te wisselen omdat de TD op Heathrow zit. Het kantoor belt terug er zijn momenteel geen reserve binnen korte tijd beschikbaar dus we kunnen met deze kist vertrekken en tijdens de vlucht motor 3 wat beter in de gaten houden.

De pax inclusief Sarah komt aan boord. En van haar horen het verhaal dat er een boel mensen ongerust zijn over de motor. De captain maakt zijn speech wat langer dan normaal om iedereen gerust te stellen. Wat toch nooit lukt. ATC werkt goed mee zodat we toch enigszins op tijd kunnen vertrekken. Aangekomen op cruise altitude denk ik ineens weer aan de tandenborstel, shit. Dan er maar eentje kopen in Seattle (als ik het niet vergeet). Ik zit net aan mijn avondeten als de purser komt vertellen dat er wat medische problemen met een passagier. Shit, waarom moet dat altijd gebeuren als je midden de boven de oceaan hangt, we kunnen geen kant op. Gelukkig is Sarah arts dus die gaat ff kijken. Het blijkt gelukkig allemaal nog wel te vallen. Een standaard geval van heel verkouden zijn en toch gaan vliegen. Door het druk verschil si er van alles mis gegaan in de oren. Ben geen dokter dus hoe het precies zit weet ik ook niet. Op dat moment begint ook motor 3 weer wat ‘probleemtjes’ te geven. Het zit ook niet mee deze vlucht. Je hebt van die dagen dat ook alles tegenzit. De problemen met motor 3 zijn gelukkig vlug opgelost. Inmiddels hebben we van Sarah gehoord dat we met de passagier gewoon door kunnen naar Seattle maar dat we tijdens de daling de druk zo langzaam en geleidelijk op moeten laten lopen om verdere problemen te voorkomen.

We brengen ATC op de hoogte van onze wens om rustig te dalen en beginnen vroeg aan de descent. ATC ziet ons verzoek als een medisch noodgeval en we krijgen voorrang op al het andere verkeer. We zeggen nog dat het wat ons betreft niet nodig is maar volgens de verkeersleider is het goed zo. Nou dan vinden wij het natuurlijk ook prima. Alles gaat relatief goed met de passagier en we landen probleemloos. Aan de gate staat een half ziekenhuis klaar, een beetje overdreven maar beter teveel dan te weinig. Als iedereen van boord is gaan wij beginnen met het schrijven van de rapportjes, wat een boel werk zeg. Eindelijk klaar en we kunnen op weg naar het hotel maar eerst ff een tandenborstel kopen. Ja ja, ik heb er aan gedacht. Bij het afrekenen zie ik dat de tandenborstel 8 dollar kost. En het is maar een hele simpele. Schandalig om zo misbruik te maken van de vergeetachtige medemens!! Het zou verboden moeten worden.

Ik heb heerlijk uit kunnen slapen ondanks de onderbreking van afgelopen nacht. Ik werd rond kwart over drie wakker en realiseerde me ineens dat ik mijn blog nog niet gepost had en dat het al lang ochtend was in europa. Ff vlug de laptop aan dus en posten maar. Ik kon het niet laten om toch nog eventjes het atcbox forum te bekijken. Hoezo verslaafd? Na een klein uurtje heb ik mijn bed weer opgezocht. New York zit vol met BA crews. Vanavond gaat er van zes tot elf uur ieder heel uur een vlucht naar Heathrow. Ik heb vanmiddag nog een beetje vrije tijd. Samen met een aantal crewleden besluit ik om naar de bronx zoo te gaan. Ik kan uren doorbrengen in het monkey house, wat die beesten allemaal uitvreten is zó herkenbaar voor mij. Op de terugweg blijkt weer dat niet iedereen even goed op de hoogte is van de gebeurtenissen op aarde. Een japanner vraagt aan mij waar het WTC is en hij wijst daarbij omhoog. Zou hij ons in de maling nemen?

Het is al weer tijd om terug te gaan naar het hotel. In het hotel kom ik de stewardess tegen die ik van de 75/76 ken. Ze voelt zich niet lekker, ze heeft onbewust in een chinees restaurant stierenballen gegeten. Toen ze horen kreeg dat ze de edele delen van een stier had gegeten werd ze spontaan misselijk, hahaha. Fantastisch! Dit verhaal blijft haar vast en zeker nog jaren achtervolgen!

Weer met z’n allen in de taxi richting vliegveld. Alles loopt heel soepel tot de veiligheidscontrole. Een mannelijke cabine collega heeft een dasspelt in zijn zak. En die moest hij inleveren. Ik snap nog steeds niet waarom, het is blijkbaar een gevaarlijk wapen. Maar piloten lopen met wings op hun pakken en die mogen wel gewoon aan boord. Complete veiligheidswaanzin en zo krom als het maar kan zijn. We lopen door de terminal naar het vliegtuig en daar zijn ze het dak aan het repareren en de schroevendraaiers en hamers liggen gewoon voor het grijpen. Het zal wel aan mij liggen maar ik snap zoiets niet. In de cockpit aangekomen is het mijn beurt om alle vluchtgegevens in de boordcomputer te zetten. Deze keer zitten we zitten we niet helemaal vol. Alle passagiers zijn op tijd bij de gate en het boarden verloopt soepel. We melden ons aan bij ground dat we klaar zijn en dan begint de heerlijke gecontroleerde chaos. De opdrachten van de ground van wisselen elkaar vlug tempo af zoals dat alleen in de VS kan. Het lijkt of alles door elkaar kriskras door rijdt maar alles komt op de juiste plek terecht.

We staan op de baan en ik druk op TOGA. Het blijft steeds weer een heerlijk gevoel als je met een steeds groter wordende snelheid over de baan rijdt en bij rotate de kist de lucht in trekt. We hebben ietwat crosswind dus ik moet ff flink aan de bak om de kist op het juiste pad te houden. Dan maar vlug de a/p aan want wij long haul goden houden niet zo van werken. We missen nog een call van atc en daar houden ze niet van in de VS, we krijgen publiekelijk op onze kop. Ff later komt mijn ruitenwisser ineens spontaan tot leven. Mmm, is daar checklist voor? Een runaways stabilizer ken ik wel van de recall items maar een runaway windscreen wiper… Dan maar ff kijken wat er gebeurt als wiper aan en dan weer uit zet. Dit lost het ‘probleem’ op. Verder gebeurt er weinig bijzonders meer tijdens de vlucht. Alles verloopt volgens plan. Op één ding na dan: de cola is op!!! Wat moet ik nu drinken? Van koffie hou ik niet zo in tegen stelling tot mijn collega’s die het drinken al water. Heathrow komt inmiddels steeds dichter bij want het aantal speedbirds op de frequentie neemt met de minuut toe. Ff weer goed opletten dus. Voordat we weer een call missen. We missen verder niets meer en de nadering en landing verlopen vlekkeloos. Ff vlug naar de gate rijden tot er een KLM 737 onze weg blokkeert. Een beetje verdwaalt blijkbaar. Was jij dat niet toevallig gagarin737? Nadat de 737 haar weg heeft vervolgd kunnen wij weer door. Op het moment dat de passagiers uitstappen en wij ook bijna klaar zijn voel ik de vermoeidheid ineens toeslaan. Tijdens de vlucht heb je er bijna geen last van maar als je klaar komt het ineens heel hard opzetten. Het bijwerken van de vluchtgegevens duurt echt uren omdat ik zinnetje voor zinnetje opschrijf en tussen door dwaalt mijn gedachte steeds af.

Thuis aangekomen moet ik voordat ik naar bed kan nog ff een rondje met de hond wandelen. Ik slenter met het beest door Greenpark. De vermoeid slaat nu echt toe, ik ga ff op een bakje zitten en schrik na een half uur ineens wakker. Shit! Waar is mijn hond? Ff roepen en ja hoor daar komt hij aan, ik herken hem eerst niet. Wij hadden toch een witte hond? Volgens heeft hij nog nooit zoveel plezier gehad het beest zit onder de modder en is bek af. Nou vlug naar huis voordat ik weer in slaap val. Het beest nog ff schoonspuiten met de tuinslang en ik kan heerlijk naar bed.

Kom net weer uit mijn bed en het is tijd om weer een blog te posten. Oh ja, voor ik het vergeet veel plezier allemaal op de atcbox vliegdag!! Ik zie de verhalen en de foto’s wel op the BOX verschijnen. Volgende vlucht is woensdag en de blog verschijnt kort daarna!

Als eerste wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties op mijn eerste blog. Het is voor mij heel leuk om al die enthousiaste comments te lezen en het geeft natuurlijk extra motivatie om door te gaan het bloggen.

Vandaag mag ik naar New York. Ik heb gelukkig de fijnste van de 7 (!) dagelijkse vluchten. Vertrektijd 13:30. De vluchttijd naar New York is iets meer dan zeven uur dus valt ook wel mee. Gisteren heb ik mijn koffer al gepakt zodat ik vandaag rustig kan wakker worden. Na het ontbijt ga ik nog ff langs de supermarkt om wat eten in te slaan want het vliegtuigvoedsel gaat ook beetje vervelen. Na het shoppen weer langs huis om mijn prachtige uniform aan te doen. Even Sarah gedag zeggen en ik ga op weg naar het metrostation. Eenmaal aangekomen kom ik erachter dat de tube soms net de NS is. Er is weer eens een storing. Dan maar met de trein naar Heathrow maar daarvoor moet ik eerst een stukje wandelen en dat is zeker geen pretje met koffers in je hand, ik volgens mij wel bij tien mensen over de tenen gereden met mijn koffer. Het voordeel van de trein is wel dat deze er ongeveer 15 minuten over doet terwijl de metro er meer dan een half uur over doet. Maar de metro stopt onder mijn huis dus neem ik meestal toch maar de metro. In de trein kom ik een oud klasgenoot tegen die tegenwoordig A320 voor BMI vliegt. Ff bijgepraat en we hebben samen het plan opgepakt om maar eens een reünie te organiseren. Is wel weer eens leuk om na aan aantal jaren te zien wie wat doet. En kijken wie het eerst tot captain heeft geschopt, op die weddenschap staat nog 1000 pond. Ik win in ieder geval niet. Voor ik het in de gaten heb komt de trein aan op Heathrow. Ik ben veel te vroeg, dan nog maar ff tijdschriften kopen.

Eenmaal aangekomen bekijk ik de crewlijst en zie daar een stewardess op staan die samen met mij is overgestapt van de 757/767 naar de 747. Ik heb met haar altijd de grootste lol gehad tijdens de vluchten en night stopjes. De rest van de crew is ook wel ok. Dat worden dus een leuke vluchtjes. Oh ja, jersme jij kent haar vast ook nog wel. Zij was degene die tijdens je vlucht zo dicht bij je kwam zitten terwijl jij helemaal alleen achter in het vliegtuig zat. Inmiddels is de captain ook gearriveerd en kunnen we beginnen met de vluchtvoorbereiding. We zitten alweer helemaal vol. Ik doe de laatste tijd alleen maar volle vluchten en iedereen maar zeggen dat het slecht gaat met de luchtvaart. De voorbereiding is al lang klaar alleen de laatste papieren komen niet uit de printer en we toch echt bijna naar de kist willen nog op tijd kunnen vertrekken. Vlug besluiten we dat de captain de heen vlucht doet. Hij gaat dus alvast naar de kist om alles in orde te maken en ik wacht nog eventjes tot de laatste papiertjes wel uit de printer willen komen. En na een kwartier is de storing verholpen, inmiddels staat er lange collega’s achter mij die allemaal steeds vaker op hun horloge beginnen te kijken.

Met alle papieren in de tas loop ik vlug naar de kist. Ff op de borden kijken waar ik moet zijn. Gate wijzigingen komen vaak voor op Heathrow. Door de security check. Oh shit ja, ik ga naar de states dit gaat wel ff duren en ik moet weer alle standaard vragen beantwoorden. Vandaag staat er een over actieve veiligheidsbeambte. Hij vindt mijn lekkere yoghurt die vanochtend special gekocht heb. Volgens hem mag ik dit niet invoeren in de states vanwege besmettingsgevaar. Dit heb ik nog nooit gehoord en ik wil mijn yoghurt toch graag houden. Dus vraag of het wel mag uitvoeren? Ja dat is geen probleem maar invoeren mag niet. Mooi geen probleem dus want ik heb toch allang opgegeten voor ik ook maar in de buurt van de states ben. Maar de beambte snapt er niets van en houdt zijn poot stijf.ik wordt het allemaal beetje moe dus ik vraag voor de gein of men in states bang is voor mest overschot. Dat is stomste wat je kunt doen: een geintje maken bij een veiligheidsbeambte. Ik was mijn yoghurt dus kwijt. Na dit voorval besluit ik toch maar om me verder netjes gedragen om er zo vlug mogelijk doorheen te komen. Na 10 minuten ben ik er dan eindelijk doorheen ondertussen belt de captain al of ik al bijna bij de kist ben.

Eenmaal aangekomen bij de kist zijn de passagiers al aan het boarden. Na het file-lopen door de brug kom ik aan in de kist. Daar zie ik de purser in een hevige discussie over de zitplaatsen, ik probeer nog ongezien weg te komen. Dat is het beste voor iedereen want ik kan niet zo goed tegen passagiers die denken dat ze meer recht op een plek dan andere. Maar de beste man heeft mij al gespot en begint ook tegen mij te schreeuwen (daar kan ik helemaal niet tegen!). Hij ziet een klein vrouwtje in de exitrow zitten met heel veel beenruimte. De meneer is ruim 1.90 en vindt dat hij op die plek mag zitten vanwege zijn lengte. Daar kan ik nog wel inkomen ware het niet dat de meneer verschrikkelijk laat had ingecheckt en dus gewoon genoegen moest nemen de plek die hij nu had. Maar de klant is koning dus moet er toch een oplossing bedacht. De purser kwam met het idee met het idee om het kleine vrouwtje met haar man naar de business class te verhuizen zodat de exit vrij kwam. Ik denk mooi opgelost toch, iedereen is er op vooruit gegaan. Maar nu wil meneer met de lange ineens ook naar de business class omdat hij vindt dat hij benadeeld wordt. Voor sommige mensen is het ook nooit goed! Eindelijk kan ik mijn plekje gaan opzoeken.

Er zijn een aantal passagiers nog niet op tijd bij de gate verschenen. We besluiten samen met de afhandelaar om alvast op zoek gaan de koffer. Als de mensen eerder bij gate zijn dan de koffers gevonden zijn kunnen ze gewoon mee. Maar als de koffers eenmaal van boord zijn hebben ze pech. Naar New York zijn we zo strikt omdat er toch nog minimaal 3 vluchten vertrekken die dag. Op bestemmingen die we maar eens per week uitvoeren wachten we meestal wat langer.De koffers zijn gevonden maar er zijn nog geen passagiers gesignaleerd. We besluiten om te vertrekken. Ik zoek contact met de verkeersleiding en krijg te horen dat ons slot een kwartier naar achteren geschoven is. Net daarna horen we dat ontbrekende passagiers vast zaten bij de security check en dat ze nu op zijn naar de gate. Dan de koffers maar weer inladen.

Na een klein kwartiertje kunnen we met alle passagiers aan boord vertrekken richting startbaan. Geeft toch altijd weer goed als iedereen boord is en je redelijk op tijd vertrekt. Aangekomen bij de runway zijn er 8 wachtende voor ons. Tijd voor het ‘cockpitpraatje’. Ik zag laatst op atcbox dat er mensen zijn die deze praatjes opnemen. Ik moet dus oppassen wat ik zeg voor het tegen mij gebruikt wordt. Dan zijn wij aan beurt. De laatste checks en we gaan weg met een standing take off. We merken dat zwaar zijn want we hebben heel wat baan nodig voordat ik V1 roep. Je hebt dan voor gevoel nog maar heel weinig baan over. Toch heb je, ls het goed is, nog baan genoeg over om stilstand te komen.

Ik heb ff een kleine pauze en zit nu met de laptop op mijn schoot in de cockpit dit verhaal te typen. Vloog ik maar airbus dan had ik een mooi tafeltje voor de laptop gehad. We zitten momenteel op FL380 en hebben al meer dan drie uur gehad. De vlucht is tot nu toe rustig verlopen. Ik heb de captain al uitgebreid verteld over atcbox en de weblogs. Hij is zeer onder de indruk van atcbox vooral van feit dat iedereen vrijwillig meewerkt en van de hoeveelheid informatie die beschikbaar is. Ik heb net mijn maaltijd gekregen en wat zat daarbij? Een bakje yoghurt, een miniatuur versie van de yoghurt die ik vanochtend moest inleveren! Heb ik toch nog mijn yoghurt kunnen eten. Welliswaar een beetje weinig maar beter iets dan niets.

We zitten inmiddels alweer ruim in de descent richting JFK airport als de purser belt: “We missen een passagier.” Huh, jullie missen wat?? Die kan niet ver weg zijn, uit het vliegtuig stappen is vrij moeilijk. Op dat moment krijgen we klaring om de nadering voort te zetten, we vragen nog wat extra tijd aan ATC. We mogen namelijk niet landen als de passagiers niet met hun gordel om in hun stoel zitten maar bijvoorbeeld op het toilet. Niet veel later belt de puser weer terug, de passagier was gevonden. Door het stoeltje wisselen voor de lange benen man was er wat verwarring ontstaan. We nemen weer vlug contact op met ATC en mogen meteen beginnen met de laatste deel van de descent. Als we na de landing de baan afdraaien zien we alweer een BA 747 klaar staan voor de terug vlucht naar Heathrow. Het is een komen en gaan van BA toestellen want we komen ook nog de 767 uit Manchester tegen. Een vlucht die ik ook vaak gedaan heb gedaan. Aan de gate krijgen we nog bezoek van een aantal flightsimmers die wel eens een flightdeck van dichtbij willen bekijken. Persoonlijk vind ik het altijd wel gezellig, ff een praatje. Met het flightplan in de hand vertrekken ze weer. We wachten nog ff tot de cabine klaar is en vertrekken richting uitgang.

De taxi staat buiten al klaar. Aangekomen in mijn hotel kamer bel ik vlug naar mijn zusje die New York woont. Ik heb haar al een al tijdje niet meer gezien. Nog even gedag zeggen tegen de rest van de crew die zie ik morgenochtend wel weer en ik ga op zoek naar het restaurant waar we afsproken hebben. Ik kom er voor de zoveelste keer achter dat New York toch iets groter is dan London. Maar vaak de weg vragen heb ik het na 1,5 uur eindelijk gevonden.

Inmiddels ben ik alweer terug van mijn zus. De terugweg ging een stuk beter, ik heb toen maar zo’n gele auto genomen i.p.v. het openbaar vervoer. Die taxichauffeur wist mij binnen een kwartier voor de deur af te zetten. Met wat voor een om weg ben ik in godsnaam gegaan! Nu is het alweer tijd om te gaan slapen want morgen gaan we alweer terug naar London. Zaterdag of zondag is mijn weblog aangevuld met een nieuw verhaal.

Dan nog even iets over de foto’s en filmpjes. Officieel mag ik van mijn werkgever geen foto’en filmpjes maken. Om probelemen te voorkomen heb ik mijn baas toestemming gevraagd. Ik verwacht dat ik die onder bepaalde voorwaarden wel krijg. Op het moment dat ik toestemming heb ga ik meteen een camera aanschaffen (die heb ik namelijk nog niet) en zal ik mijn weblog verrijken met foto’s.

Nou hier komt ie dan: mijn eerste weblog. Ik hoop dat ik net zoveel plezier aan het bloggen ga beleven als Didimon.

Delhi, iets na negenen in de avond: Ik ben zojuist bruut gewekt door mijn trouwe reiswekker. Met veel moeite klim uit mijn warme bed en ga vlug onder de douche want over een kwartier is het voedertijd. Op weg naar de eetzaal kom ik rest van de crew tegen. Mijn kamer is op de achtste etage terwijl de rest allemaal op de begane grond slaapt, zonden ze mij bewust zo ver weg gestopt hebben? Omdat wij net uit bed komen willen we graag brood eten maar dat moeilijker dan je denkt. Omdat het avond is serveren ze alleen warme maaltijden. Dan maar rijst eten. De rest van de crew heeft er totaal geen moeite, die eten thuis normaal smerige worsten als ontbijt. Blijft een raar volkje die Britten maar ik als Hollander heb toch liever een broodje kaas. Na een kwartier worstelen met een bord rijst is het eindelijk leeg. Weer helemaal met de trap naar de achtste etage. Ik moet tenslotte een beetje in conditie blijven. Maar op de tweede etage besluit ik toch om de lift te nemen want ik proef de rijst weer. Eenmaal op kamer mijn aangekomen heb nog een half uur om mijn spullen te pakken. Tijd genoeg dus nog ff email en atcbox bekijken. Daarna ff vlug mijn spullen in mijn koffer gestopt, het past altijd maar net. En weer met de lift naar beneden om uit te checken. Een vriendelijke hotelmedewerkster vraagt aan mij of graag internet. Ik zeg ja. Geen idee waarom ze dat wil weten tot ik de rekening zie! 70 dollar!! Blijkt achteraf dat je per minuut online tijd betaald. En ik zet mijn laptop zelden uit en de wireless verbinding heeft dus de hele tijd gewoon aangestaan. Terwijl ik de rekening betaal hoor ik een stewardess aan de baliemedewerkster vragen hoeveel porno sites ik bekeken heb, hahahaha. Tr*t!

De taxi staat al klaar, we stappen in het gevaarlijkste deel van de dag begint: de taxi rit door Delhi. Ik vraag aan de chauffeur of Michael Schumacher is. Ja die kent hij wel maar Senna is zijn grote voorbeeld. Dat belooft veel niet veel goeds, is die niet verongelukt? Na een half uur scheuren door de stad komen toch veilig op het vliegveld aan. We lopen langs de check in desks voor onze vlucht en zien daar zoals gewoonlijk een heleboel mensen met nog een heleboel meer bagage. De incheck dames hebben het zwaar. Iedereen denkt dat ze een uitzondering zijn. Vlug door lopen voor men in de gaten dat wij de crew van hun vlucht zijn want dan wil iedereen ineens met ons onderhandelen over de extra bagage. Eenmaal aangekomen in het crewcentre beginnen we met de vlucht voorbereiding. De vlucht is helemaal volgeboekt en we redelijk wat vracht. Nu maar hopen dat ze bij de check in niet te soepel zijn want dan worden we erg zwaar en we moeten van de baas zoveel mogelijk brandstof meenemen. Even langs de meteo. Het weer langs de hele route is goed. De cabine bemanning zit al op ons te wachten en samen lopen we naar kist.

De captain neemt eerste deel van de vlucht voor zijn rekening en maakt de cockpit in orde. Ik loop gewapend met een zaklamp en zonder geel vest een rondje om de kist. Ja didimon, niet overal zijn ze zo streng als op Rotterdam. Na het rondje ga ik op zoek naar wat eten want ondanks de rijst heb ik inmiddels weer honger gekregen. Ik vind een heerlijke sandwich met kaas, had ik die tijdens het ‘ontbijt’ maar gehad. Inmiddels stromen de passagiers al binnen en na iets meer dan een uur zit iedereen op de juiste plek en alle bagage aan boord. Ik neem contact met ground en ik versta er werkelijk helemaal niets van. Wat een accent hebben sommige verkeersleiders (en piloten)! Na vaak ‘say again please’ komen bij de runway aan. Na een lange take off roll (vanwege het ons gewicht) komen we los en we krijgen meteen een aantal mooie directs, zeker niet vanzelf sprekend in India. De passagiers krijgen wat te drinken en wat te eten en kunnen daarna lekker slapen. Omdat de meeste mensen aan boord slapen of op z’n minst een poging doen om te slapen heeft het cabine personeel niet veel doen. Het is dus gezellig druk in de cockpit en in de crewrest. De tijd vliegt deze keer. We hebben ook nog een mooie tailwind dus het schiet lekker op vandaag, als alles zo goed blijft gaan komen we net voor de ochtendspits aan op Heathrow. Dit scheelt weer een aantal rondjes holden.

De passagiers worden inmiddels weer wakker en krijgen, net als wij, het ontbijt. Terwijl ik nu juist wel zin heb een warme maaltijd. Dan is het alweer tijd geworden voor de approach briefing, daar zijn we vlug mee klaar omdat Heathrow voor ons allemaal bekend terrein is. Ik mag de landing doen. Er staat een stevig windje en ik heb een beetje moeite om de kist op het juiste pad te houden. Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan de 747, het reageert allemaal wat trager. Maar dankzij het fantastische ground effect weet ik haar toch nog redelijk neer te zetten. Eenmaal bij de gate aangekomen is het verdacht rustig. Er is nog geen marshaller te zien en verder is er ook niemand. Maar na een minuut of twee wachten komt er toch een marshaller en de rest van het grond volk arriveert niet veel later. Ze hadden ons zo vroeg nog niet verwacht terwijl wij het toch echt doorgegeven hebben. Maar goed, niet alles kan vlekkeloos verlopen en wat zijn twee minuten op een vluchttijd van meer dan 8 uur. Ik verbaas me altijd hoe vlug passagiers kunnen lopen als het ze uit vliegtuig mogen. Binnen een paar minuten is alles leeg! Als ze dat nu eens deden tijdens het instappen! Ook wij kunnen de kist verlaten en na een wandeling van een kwartier, waar ik geen problemen mee heb na negen uur stilzitten, komen we aan in de crewroom waar ik mijn postvak ff nakijk en daarna vlug naar huis. Maar eerst ff langs de Burger King voor mijn eerste warme maaltijd van de afgelopen twee dagen.


Het verhaaltje is iets langer geworden dan ik gedacht had. Didimon had dus toch gelijk, het is best leuk zo'n eigen weblog. Mijn volgende vlucht is donderdag en dan mag ik naar New York. Vrijdag dus weer een nieuw verhaal.

ps. Er zitten een aantal spelfouten en typefouten in. Ik heb geen zin om die eruit te halen. Het bloggen moet natuurlijk wel leuk blijven.