XYZ

Ik ben weer terug van vakantie. Ik ben twee weken in Afrika geweest. Nu weet ik het zeker over een aantal ga ik daar een wonen en beetje rondtoeren in een oude cessna. Het leven is echt geweldig daar. Midden in de nacht je hoor je de leeuwen gewoon in de buurt van je hut lopen. Maar goed dara is deze blog niet voor. Ik heb inmiddels mijn eerste werkdag weer achter de rug. Een vluchtje naar Tokyo. Niet al te vervelend. Je kunt gewoon rustig thuis uitslapen en dan rustig naar vliegveld gaan. De aankomsttijd van de vlucht is dan weer wat minder. 9 uur 's ochtends terwijl je de nacht wakker bent gebleven. Dat is even vervelend maar het hoort bij het nu eenmaal bij het werk.

De vlucht begint heel rustig. Alles en iedereen was mooi optijd aanwezig. De crew is ook heel gezellig en voor ik het in de gaten heb zijn er 4 uur voorbij. Dan wordt het toch echt tijd om de EGLL charts maar eens op te bergen. Het is namelijk bijna voedertijd en ik heb altijd moeite om alle spaghetti slierten fatsoenlijk in mijn te krijgen zonder er een zooitje van te maken. Het is een beetje lullig voor de collega's als de charts van de tomaten saus aan elkaar plakken. Ik na de vlucht naat Afrika waar ik als passagier aan boord besloten om nooit meer vliegtuigvoedsel te eten. Ik dacht dat stewardessen mij in de maling wilden nemen door mij een stuk rubber nep vlees te geven. Maar het was gewoon echt de maaltijd. Vanaf nu kook ik thuis alvast wat spul en neem dat in een bakje mee. Zodat ik lekker gezond kan eten. Ben benieuwd hoelang ik dit goede voornemen vol ga houden...... Hoe ik dit ga doen als we vanuit een hotel vetrekken weet ik nog niet. Alle ideeën zijn welkom.

Toen mijn collega's de overheerlijke spaghetti zagen werd er meteen geld voor geboden. Ik denk dat ik maar een handeltje ga beginnen. Mijn bankrekening ziet er na de vakantie weer een stuk minder uit. Niet normaal hoeveel geld ze daar durven te vragen voor een hutje met de wc honderd meter verderop en douche zonder warm water in de openlucht. ;) Ik heb zowaar de spaghetti kunnen eten zonder te knoeien. Maar op een of andere manier verpest ik het toch altijd weer. Door een onverwachte atc call schrik ik zo erg dat mijn pen op de grond laat vallen. Kunnen die mensen dan niet zien dat ik net rustig zit te eten!! ;) Ik pak de pen en op dat moment valt mijn stropdas valt in de bord, shit shit. Ondertussen roept atc nog een keer, ze zijn wel ongeduldig hier. Ik dacht dat ze dat alleen in duitsland waren. Ik geef antwoord zonder er bij na te denken. Ik klus de nieuwe frequentie in de radio. Na drie keer roepen nog steeds niemand thuis. Shit, waarschijnlijk verkeerde frequentie. Normaal schrijf ik die altijd op omdat ik mijzelf goed ken. Dan maar terug naar de vorige frequentie. Daar willen ze mij blijkbaar niet meer kennen. Ik moet drie keer uitleggen wie we zijn en waar we naartoe gaan voor ze mij wel de juiste frequentie geven. Als ik net contact heb met de juiste controller komt de captain rustig binnen wandelen. Waar zijn die captains toch altijd als je ze nodig hebt..... ;) Dan kan ik naar het toilet om mijn stropdas enigzins schoon te maken. Ik maak het eigenlijk maar erger. Nou ja, dan straks maar het jasje goed hoog dicht doen.

De rest van de vlucht gaat weer volgens plan en we landen bijna een uur voor op schema op Narita. Daar zie ik alle japanners weer als gekken door elkaar lopen. De rust van Afrika beviel mij toch beter. Nu alleen nog ff Sarah zo ver zien te krijgen om naar afrika te verhuizen....