Thursday, July 15, 2004
KJFK-EGLL
Omdat voor de heenvlucht te laat was met mijn koffer pakken moest ik hier in New York nog ff shoppen. Een stewardess had wel zin om me te gaan. Ik ga liever alleen want dan ben ik tenmiste binnen een half uur weer te terug. Maar ondanks alle smoesjes van mijn kant wilde ze toch mee. Nou ja, het moet dan maar. Thuis had ik vlug wat normale kleren in mijn koffer gegooid. Maar ik was vergeten:
Ik moet zeggen leuk bedacht. Toch maar proberen of het behalve benen (en andere vrouwelijke dingen, daar moet ik ff niet aan denken) ook een mannen gezicht fatsoenlijk scheert. Het gaat voortreffelijk, mooi glad. Ik denk dat het ding blijf gebruiken, het bevalt wel.
Dan de vlucht, eigenlijk weer weinig te melden. Mooi op tijd weg. Er gebeurt de eerste twee uur vrij weinig. Normaal weet ik altijd wel wat te vertellen maar weet ik zelfs niets (on)zinnigs te vertellen. De tijd gaat maar langzaam voor, ik tel bijna de mijlen af. Dan komt de purser met de mededeling dat het videosysteem is uitgevallen in het achterstegedeel. En of er iemand van ons vertstand van heeft. Ik heb er geen verstand maar zeg toch maar ja zodat ik eventjes wat te doen heb. Het probleem is makkelijker op te lossen dan ik verwacht had. Eén klap op de kast was voldoende om de passagiers weer van hun film kunnen genieten. Ik heb het niet vaak dat ik vluchten saai vind maar ik heb van die dagen. Dan vind ik eigenlijk niets leuk.
Eindelijk komt London in zicht. Dan moeten we weer echt aan de bak. Ik ben de PF en hoop de keer de 74 weer eens mooi op de baan te zetten. De afgelopen keren vond ik de landingen niet goed genoeg. Nog eventjes een aantal rondjes in de hold draaien en dan zijn we aan de beurt. Het weer is perfect dus dit moet een mooie landing worden. Een beetje de druk bij jezelf opvoeren werkt altijd wel. Ik ben nog steeds gewend aan de hoogte van de cockpit. De '100' call komt alweer eerder dan ik verwacht. Maar deze flare ik, in tegenstelling tot de vorige keren, wel op tijd. We zweven een tijdje vlak boven de baan en komen mooi neer. Mooi, dit was eerste landing waar ik tevreden over ben. Het is me wel vaker met dan speelde factor geluk een rol. Ik geloof dat eindelijk gewend aan de 747. Toch iets positiefs aan deze verder saaie vlucht.
- Ondergoed
- Sokken
- Scheerspullen
- Jas
- Verloopstekker voor laptop
- Douchespullen (die hotelflesjes zijn veel te klein om schoon van te worden)
- en nog wat kleine dingen.
Eerst maar ondergoed en sokken kopen. Ik had toen al metene spijt dat ik de stewardess meegenomen. Ze kwam met strings aanzetten. Volgens haar zitten die heel lekker als je er eenmaal aan gewend bent. Ja dáág, die dingen ga ik dus echt niet aan doen. Dan de sokken: Nee, ik hoef geen Mickey Mouse sokken!! De verkoper was al bang dat we in een relatiecrisis terecht kwamen als zij niet vlug haar mond zou houden. Hahaha, ik mag die verkoper wel. Dan de scheerspullen. Zij zegt: deze goed?? Ik zeg zonder fatsoenlijk te kijken: Ja is prima, is toch maar voor één keer. Eenmaal in het hotel wil ik me gaan scheren. Shit nee hé. Kreng!! Het stewardess verhaal blijft me achtervolgen. Ze had dit voor uitgezocht:
Ik moet zeggen leuk bedacht. Toch maar proberen of het behalve benen (en andere vrouwelijke dingen, daar moet ik ff niet aan denken) ook een mannen gezicht fatsoenlijk scheert. Het gaat voortreffelijk, mooi glad. Ik denk dat het ding blijf gebruiken, het bevalt wel.
Dan de vlucht, eigenlijk weer weinig te melden. Mooi op tijd weg. Er gebeurt de eerste twee uur vrij weinig. Normaal weet ik altijd wel wat te vertellen maar weet ik zelfs niets (on)zinnigs te vertellen. De tijd gaat maar langzaam voor, ik tel bijna de mijlen af. Dan komt de purser met de mededeling dat het videosysteem is uitgevallen in het achterstegedeel. En of er iemand van ons vertstand van heeft. Ik heb er geen verstand maar zeg toch maar ja zodat ik eventjes wat te doen heb. Het probleem is makkelijker op te lossen dan ik verwacht had. Eén klap op de kast was voldoende om de passagiers weer van hun film kunnen genieten. Ik heb het niet vaak dat ik vluchten saai vind maar ik heb van die dagen. Dan vind ik eigenlijk niets leuk.
Eindelijk komt London in zicht. Dan moeten we weer echt aan de bak. Ik ben de PF en hoop de keer de 74 weer eens mooi op de baan te zetten. De afgelopen keren vond ik de landingen niet goed genoeg. Nog eventjes een aantal rondjes in de hold draaien en dan zijn we aan de beurt. Het weer is perfect dus dit moet een mooie landing worden. Een beetje de druk bij jezelf opvoeren werkt altijd wel. Ik ben nog steeds gewend aan de hoogte van de cockpit. De '100' call komt alweer eerder dan ik verwacht. Maar deze flare ik, in tegenstelling tot de vorige keren, wel op tijd. We zweven een tijdje vlak boven de baan en komen mooi neer. Mooi, dit was eerste landing waar ik tevreden over ben. Het is me wel vaker met dan speelde factor geluk een rol. Ik geloof dat eindelijk gewend aan de 747. Toch iets positiefs aan deze verder saaie vlucht.
