Friday, July 09, 2004
Eindelijk
Mijn laptop is echt stuk, dus ik heb mijn blog opnieuw moeten typen. Mijn excuses voor de vertraging.
Eindelijk mag ik weer eens vliegen. Doordat mijn schema drie weken geleden is omgegooid. Eigenlijk had ik vrij tot volgende week woensdag. Maar zoals ik in mijn vorige blog al verteld heb ik me beschikbaar gemeld. En daar maakt men bij de crewplanning dankbaar gebruik van. Ze hadden mij de komende weken zo’n beetje iedere dag ingeroosterd. Dat is toch een beetje teveel van het goede.
Vandaag mag ik Bangkok, ik hoef deze keer alleen maar heen te vliegen. Terug mag ik als passagier lekker achterin plaatsnemen. Ik hoef pas rond 20 u op Heathrow te zijn en ik was eigenlijk van plan om nog eventjes wat uurtjes te slapen overdag.Normaal kan ik dat perfect maar nu zijn de uren met een’kleine’ verbouwing bezig. Het is me toch lawaai!! Ik was ff bang dat hun complete huis zou storten. Na een uur in bed ben ik nog steeds niet in slaap gevallen en besluit dat dit geen zin heeft zo. Ik besluit om naar vrienden te gaan om daar maar te slapen. Na een kleine wandeling van 10 minuten kom ik aan en druk op de bel. Ze is blij verrast om me te zien en zegt:” Wat leuk dat je ff langs komt!” Dus ik zeg: “Ik kom eigenlijk alleen maar ff wat uurtjes slapen” Zij: “Huh?!?!” Ik: “Ik kom ff gezellig in je bed liggen, John (haar vriend) is toch niet thuis dus het moet kunnen.” En toen ik mijn lach niet meer inhouden en heb ik het lawaai verhaal maar verteld. Ik heb daar uiteindelijk nog heerlijk een uurtje of zes in alle rust kunnen slapen.
Dan weer naar huis. Eten, pakje aan en op koffer pakken. Ben benieuwd wat ik deze keer weer vergeten ben. Het blijft altijd een verassing. Weer het gebruikelijke ritje met de metro naar Heathrow. Het is wel duidelijk dat de vakantie periode aangebroken is. Allemaal toerstisten met kaartjes en bij iedere halte kijken of het Heathrow is. Best geinig om te zien. Vooral als we op Heathrow aankomen. De metro stopt altijd eerst bij Terminal 4 en dan pas bij 1,2 en 3. Mensen weten welke terminal ze moeten hebben. Stress, stress…. Ik kan me ook wel voorstellen want Heathrow is eigenlijk ook een groot doolhof. Zelfs ik verdwaal na al die jaren nog wel eens.
De vluchtvoorbereiding is weer simpel, totaal geen bijzonderheden. Niets bijzonders te melden dus. Ook de vlucht verloopt eigenlijk heel soepel. Alle passagiers zijn op tijd aan boord, de cargo zit erin en een paar minuten voor op schema komen we los van de baan. Nog meer dan 10 uur te gaan. De eerste uren gaan vlug voorbij. De captain heeft zijn vader meegenomen, een man van tegen de tachtig die het begin van de luchtvaart als piloot heeft mee gemaakt. Hij vertelt echt de mooiste verhalen. Sommige dingen zijn met de jaren iets overdreven, denk ik. ;) Nog ff wat met mijn laptop gespeeld en toen was het alweer tijd om de landing voor te bereiden. Ook dit verloopt zonder enige bijzonderheden. Als het zo blijft kan ik beter stoppen met de blog. ;)
Eenmaal in het hotel aangekomen kom ik de crew tegen die mij de volgende dag naar huis gaat brengen. Ik zeg dat ik geen zin heb ik de saaie vlucht. Dan roept de purser: “Kom je ons toch meehelpen in de cabine” Dat lijkt me eigenlijk wel wat, en is het altijd beter dan niets doen. Want mijn laptop heeft inmiddels het leven gelaten.
De volgende dag is het zover. Ik mag mee helpen in de cabine. Toch voel ik wel enige spanning. Ik hoop dat ik niet al te grote blunders maak. Na take-off kan het werk beginnen. Eerst even vragt wat de cockpit wil drinken, ik weet hoe belangrijk dat is. ;) Dan is het tijd om het drinken te gaan uitdelen. Ik mag met het karretje rijden. Shit zeg, wat een ellende. Dat gangpad is te smal of de kar is te breed. Ik rij echt tegen alles aan. Dan krijg ik de kar geen kan meer op. Ik maar duwen en duwen, blijkt er een voet van een passagier voor te zitten, oeps!! Ik raak al redelijk vermoeid. Dan is het tijd voor de maaltijden. Ik zet drie maaltijden op het randje van een tafel omdat ik ff een handdoek moest pakken. Alleen was ik even vergeten dat vliegtuigen soms wat stuiteren door wat turbulentie. En ja hoor: daar gaan de maaltijden. Een voor een op de vloer. Wat een troep. De stewardessen hebben de grootste lol met (lees: om) mij. Een tijdje later loop ik door de cabine en er vraagt een mevrouw of ze nog een glaasje mag. Ja natuurlijk mag dat. Ik ga het even halen. Kom ik terug in de cabine, zie ik daar allemaal mensen. En ik ben zo slecht in het onthouden van gezichten. Shit, wie wilde er nu water??? Gelukkig ziet de mevrouw dat ik het niet meer weet. En ze zwaait naar me. Ik ben nu echt vermoeid van al het lopen. Terwijl mijn conditie toch redelijk op orde is. Dan is de vlucht alweer afgelopen. En tijdens de daling bedankt de purser mij via het omroep systeem voor mijn hulp. Ik krijg zelfs applaus, hahaha. Ik schaam me dood. Het resultaat van een vluchte in de cabine: nog drie dagen lamme poten, vijf passagiers met blauwe tenen en drie maaltijden op de vloer. En ik heb nog meer respect dan ik al had gekregen voor de cabine personeel. Eigenlijk vind ik dat iedere vlieger het keertje moet doen. Ik ga vlug naar huis en bed want ik ben compleet gesloopt.
Eindelijk mag ik weer eens vliegen. Doordat mijn schema drie weken geleden is omgegooid. Eigenlijk had ik vrij tot volgende week woensdag. Maar zoals ik in mijn vorige blog al verteld heb ik me beschikbaar gemeld. En daar maakt men bij de crewplanning dankbaar gebruik van. Ze hadden mij de komende weken zo’n beetje iedere dag ingeroosterd. Dat is toch een beetje teveel van het goede.
Vandaag mag ik Bangkok, ik hoef deze keer alleen maar heen te vliegen. Terug mag ik als passagier lekker achterin plaatsnemen. Ik hoef pas rond 20 u op Heathrow te zijn en ik was eigenlijk van plan om nog eventjes wat uurtjes te slapen overdag.Normaal kan ik dat perfect maar nu zijn de uren met een’kleine’ verbouwing bezig. Het is me toch lawaai!! Ik was ff bang dat hun complete huis zou storten. Na een uur in bed ben ik nog steeds niet in slaap gevallen en besluit dat dit geen zin heeft zo. Ik besluit om naar vrienden te gaan om daar maar te slapen. Na een kleine wandeling van 10 minuten kom ik aan en druk op de bel. Ze is blij verrast om me te zien en zegt:” Wat leuk dat je ff langs komt!” Dus ik zeg: “Ik kom eigenlijk alleen maar ff wat uurtjes slapen” Zij: “Huh?!?!” Ik: “Ik kom ff gezellig in je bed liggen, John (haar vriend) is toch niet thuis dus het moet kunnen.” En toen ik mijn lach niet meer inhouden en heb ik het lawaai verhaal maar verteld. Ik heb daar uiteindelijk nog heerlijk een uurtje of zes in alle rust kunnen slapen.
Dan weer naar huis. Eten, pakje aan en op koffer pakken. Ben benieuwd wat ik deze keer weer vergeten ben. Het blijft altijd een verassing. Weer het gebruikelijke ritje met de metro naar Heathrow. Het is wel duidelijk dat de vakantie periode aangebroken is. Allemaal toerstisten met kaartjes en bij iedere halte kijken of het Heathrow is. Best geinig om te zien. Vooral als we op Heathrow aankomen. De metro stopt altijd eerst bij Terminal 4 en dan pas bij 1,2 en 3. Mensen weten welke terminal ze moeten hebben. Stress, stress…. Ik kan me ook wel voorstellen want Heathrow is eigenlijk ook een groot doolhof. Zelfs ik verdwaal na al die jaren nog wel eens.
De vluchtvoorbereiding is weer simpel, totaal geen bijzonderheden. Niets bijzonders te melden dus. Ook de vlucht verloopt eigenlijk heel soepel. Alle passagiers zijn op tijd aan boord, de cargo zit erin en een paar minuten voor op schema komen we los van de baan. Nog meer dan 10 uur te gaan. De eerste uren gaan vlug voorbij. De captain heeft zijn vader meegenomen, een man van tegen de tachtig die het begin van de luchtvaart als piloot heeft mee gemaakt. Hij vertelt echt de mooiste verhalen. Sommige dingen zijn met de jaren iets overdreven, denk ik. ;) Nog ff wat met mijn laptop gespeeld en toen was het alweer tijd om de landing voor te bereiden. Ook dit verloopt zonder enige bijzonderheden. Als het zo blijft kan ik beter stoppen met de blog. ;)
Eenmaal in het hotel aangekomen kom ik de crew tegen die mij de volgende dag naar huis gaat brengen. Ik zeg dat ik geen zin heb ik de saaie vlucht. Dan roept de purser: “Kom je ons toch meehelpen in de cabine” Dat lijkt me eigenlijk wel wat, en is het altijd beter dan niets doen. Want mijn laptop heeft inmiddels het leven gelaten.
De volgende dag is het zover. Ik mag mee helpen in de cabine. Toch voel ik wel enige spanning. Ik hoop dat ik niet al te grote blunders maak. Na take-off kan het werk beginnen. Eerst even vragt wat de cockpit wil drinken, ik weet hoe belangrijk dat is. ;) Dan is het tijd om het drinken te gaan uitdelen. Ik mag met het karretje rijden. Shit zeg, wat een ellende. Dat gangpad is te smal of de kar is te breed. Ik rij echt tegen alles aan. Dan krijg ik de kar geen kan meer op. Ik maar duwen en duwen, blijkt er een voet van een passagier voor te zitten, oeps!! Ik raak al redelijk vermoeid. Dan is het tijd voor de maaltijden. Ik zet drie maaltijden op het randje van een tafel omdat ik ff een handdoek moest pakken. Alleen was ik even vergeten dat vliegtuigen soms wat stuiteren door wat turbulentie. En ja hoor: daar gaan de maaltijden. Een voor een op de vloer. Wat een troep. De stewardessen hebben de grootste lol met (lees: om) mij. Een tijdje later loop ik door de cabine en er vraagt een mevrouw of ze nog een glaasje mag. Ja natuurlijk mag dat. Ik ga het even halen. Kom ik terug in de cabine, zie ik daar allemaal mensen. En ik ben zo slecht in het onthouden van gezichten. Shit, wie wilde er nu water??? Gelukkig ziet de mevrouw dat ik het niet meer weet. En ze zwaait naar me. Ik ben nu echt vermoeid van al het lopen. Terwijl mijn conditie toch redelijk op orde is. Dan is de vlucht alweer afgelopen. En tijdens de daling bedankt de purser mij via het omroep systeem voor mijn hulp. Ik krijg zelfs applaus, hahaha. Ik schaam me dood. Het resultaat van een vluchte in de cabine: nog drie dagen lamme poten, vijf passagiers met blauwe tenen en drie maaltijden op de vloer. En ik heb nog meer respect dan ik al had gekregen voor de cabine personeel. Eigenlijk vind ik dat iedere vlieger het keertje moet doen. Ik ga vlug naar huis en bed want ik ben compleet gesloopt.
