Wednesday, July 28, 2004
EGLL-KJFK Part II
Het bloggen loopt momenteel een beetje achterstand op. De afgelopen dagen was ik nog druk bezig met afronden van alles Farnborough zaken die ik voor mijn baas moest doen. Maar ondertussen moet er natuurlijk ook nog 'gewoon' gewerkt worden. Na de terug vlucht uit New York hen ik altijd van een 'kleine' jetlag. En normaal is typen al moeilijk voor mij maar dan helemaal. Een blog schrijven heeft dan weinig kans van slagen. Inmiddels zit ik alweer in het altijd gezellige Hong Kong. Ik heb dus wat blog achterstand opgelopen. Het is hier nu half acht 's ochtends en ik ben al minstens twee uur klaar wakker. Zometeen ga ik ontbijten maar eerst de New York blog schrijven. Ik zal de blog achterstand een voor een inhalen.
Goed, de vlucht. Na mijn gehaast om op tijd op het vliegveld aanwezig te zijn dacht ik dat het vanaf dat moment wel rustiger zou worden. Maar dat viel tegen. Vlak voor vetrek kwam er nog een gate wijziging. Nu kunnen wij als crew de juiste weg meestal amper vinden. Dus kan ik me goed voorstellen dat de passagiers het nooit kunnen vinden. Hoe goed de grond personeel ook hun best deed om de kudde van gate a naat gate b te brengen. Lukt dat niet natuurlijk niet. Een goede herdershond lukt het misschien wel. Maar schapen hoeven niet niet ff naar het toilet of even nog ergens een foto van maken. Het resultaat van de grote volksverhuizing was: 26 passagiers spoorloos verdwenen. Die mensen lopen natuurlijk in lichte paniek kris kras door de luchthaven bang om hun vlucht missen. Om een of andere reden die ik niet snap besluiten die mensen nooit om naar een willekeurige balie te lopen en daar om verdere hulp te vragen. Dat zou het eerste zijn wat ik zou doen. Maar dat zal komen doordat ik een luie zak ben. Ik laat problemen liever door andere oplossen dan dat ik de problemen moet oplossen. ;) Na een 40 minuten was iedereen gevonden en waren de laatste onder begleiding op weg naar het vliegtuig. Wij nemen dus contact met de verkeersleiding en vertellen wanneer we weg willen. We hadden wel al een nieuwe slot gekregen maar de verkeersleiding had geen (meer) flightplan van ons. Nu haak ik af. Heb ik echt zo slecht opgelet op school. Ik dacht altijd dat een slot afhankelijk is van het flightplan. Hoe kunnen we dan wel een slot hebben maar geen flightplan. Een mooie vraag om nog een keer atcbox te stellen. Na veel bellen en praten hebben is er eindelijk een flightplan op de juiste plek en kunnen we vertrekken. Veel te laat maar beter laat dan nooit.
Gelukkig verloopt take-off zonder problemen wnatd it zijn van die dagen dat alles wat tegen kan zitten ook daadwerkelijk tegen zit. Maar de eerste paar uurtjes kan rustig wat eten en even tot rust komen. Dan ergens midden boven de oceaan blijkt er ineens een muis door de cabine te lopen. Vrouwen in paniek. Eén mevrouw stond zelf op haar stoel, hahaha. Blijkbaar trek ik beesten aan boord aan. Want ik heb heel lang geleden ook al eens een slang uit een cessna gewerkt. Maar dan komt het, die muis moet natuurlijk gevangen worden. Er waren mensen die het wouden plat trappen maar dat geeft zo'n vlekken in de vloerbedekking. De beesten zijn vlugger dan je verwacht, iedereen naar het best graaien. En opeens had een meneer de muis bij de staart vast. Iedereen blij maar nu.... Waar laten we dat beest? Maar in een bakje gedaan, gaatjes in deksel en de muis zit veilig opgesloten. Toen was het alweer tijd voor de daling en was iedereen de muis zo'n beetje vergeten. Het werd weer een ouderwetse JFK landing, opschieten , opschieten en dan vlug van de baan af naar de gate. Bij het verlaten van het vliegtuig zien we ineens de muis in het doosje weer staan. Wie gaat Harry (want dat was de naam van het beest inmiddels) meenemen. Ik in ieder geval niet. Straks heb ik weer de grootste problemen bij de Douane vanwege het illegaal invoeren van een huisdiere. Je weet maar nooit bij de gekke amerikanen. Als yoghurt als een groot probleem is... Uiteindelijk neemt de captain zijn verantwoordelijkheid en neemt het beest mee. Waar hij de muis uiteindelijk gelaten heeft weet niemand. Ik gok in de eerste beste prullenbak.
Het was weer eens een vlucht die ik voorlopig niet meer zal vergeten. Het verslag over de terug weg volgt nog en natuurlijk ook van het Hong Kong tripje. Nu ga ik even Hong Kong verkennen.
Groeten Jan
Goed, de vlucht. Na mijn gehaast om op tijd op het vliegveld aanwezig te zijn dacht ik dat het vanaf dat moment wel rustiger zou worden. Maar dat viel tegen. Vlak voor vetrek kwam er nog een gate wijziging. Nu kunnen wij als crew de juiste weg meestal amper vinden. Dus kan ik me goed voorstellen dat de passagiers het nooit kunnen vinden. Hoe goed de grond personeel ook hun best deed om de kudde van gate a naat gate b te brengen. Lukt dat niet natuurlijk niet. Een goede herdershond lukt het misschien wel. Maar schapen hoeven niet niet ff naar het toilet of even nog ergens een foto van maken. Het resultaat van de grote volksverhuizing was: 26 passagiers spoorloos verdwenen. Die mensen lopen natuurlijk in lichte paniek kris kras door de luchthaven bang om hun vlucht missen. Om een of andere reden die ik niet snap besluiten die mensen nooit om naar een willekeurige balie te lopen en daar om verdere hulp te vragen. Dat zou het eerste zijn wat ik zou doen. Maar dat zal komen doordat ik een luie zak ben. Ik laat problemen liever door andere oplossen dan dat ik de problemen moet oplossen. ;) Na een 40 minuten was iedereen gevonden en waren de laatste onder begleiding op weg naar het vliegtuig. Wij nemen dus contact met de verkeersleiding en vertellen wanneer we weg willen. We hadden wel al een nieuwe slot gekregen maar de verkeersleiding had geen (meer) flightplan van ons. Nu haak ik af. Heb ik echt zo slecht opgelet op school. Ik dacht altijd dat een slot afhankelijk is van het flightplan. Hoe kunnen we dan wel een slot hebben maar geen flightplan. Een mooie vraag om nog een keer atcbox te stellen. Na veel bellen en praten hebben is er eindelijk een flightplan op de juiste plek en kunnen we vertrekken. Veel te laat maar beter laat dan nooit.
Gelukkig verloopt take-off zonder problemen wnatd it zijn van die dagen dat alles wat tegen kan zitten ook daadwerkelijk tegen zit. Maar de eerste paar uurtjes kan rustig wat eten en even tot rust komen. Dan ergens midden boven de oceaan blijkt er ineens een muis door de cabine te lopen. Vrouwen in paniek. Eén mevrouw stond zelf op haar stoel, hahaha. Blijkbaar trek ik beesten aan boord aan. Want ik heb heel lang geleden ook al eens een slang uit een cessna gewerkt. Maar dan komt het, die muis moet natuurlijk gevangen worden. Er waren mensen die het wouden plat trappen maar dat geeft zo'n vlekken in de vloerbedekking. De beesten zijn vlugger dan je verwacht, iedereen naar het best graaien. En opeens had een meneer de muis bij de staart vast. Iedereen blij maar nu.... Waar laten we dat beest? Maar in een bakje gedaan, gaatjes in deksel en de muis zit veilig opgesloten. Toen was het alweer tijd voor de daling en was iedereen de muis zo'n beetje vergeten. Het werd weer een ouderwetse JFK landing, opschieten , opschieten en dan vlug van de baan af naar de gate. Bij het verlaten van het vliegtuig zien we ineens de muis in het doosje weer staan. Wie gaat Harry (want dat was de naam van het beest inmiddels) meenemen. Ik in ieder geval niet. Straks heb ik weer de grootste problemen bij de Douane vanwege het illegaal invoeren van een huisdiere. Je weet maar nooit bij de gekke amerikanen. Als yoghurt als een groot probleem is... Uiteindelijk neemt de captain zijn verantwoordelijkheid en neemt het beest mee. Waar hij de muis uiteindelijk gelaten heeft weet niemand. Ik gok in de eerste beste prullenbak.
Het was weer eens een vlucht die ik voorlopig niet meer zal vergeten. Het verslag over de terug weg volgt nog en natuurlijk ook van het Hong Kong tripje. Nu ga ik even Hong Kong verkennen.
Groeten Jan
