Friday, June 11, 2004
Vandaag mag ik naar Seattle. Als ik uit mijn bed klim is het heerlijk weer buiten. Lekker warm, fantastisch. Boven de 25 graden celsius kom ik pas tot leven. Op dagen zoals deze vraag ik af waarom ik gewoon niet gewoon ergens Afrika ga vliegen. Bijna altijd lekker weer. Heerlijk raggen in een oude cessna: geen uniform, geen ATC, geen zeurende passagiers, geen slots, geen ILS. Dat lijkt me eigenlijk wel wat. Gewoon lekker doen waar ik zelf zin heb. Maar goed, dat is misschien iets voor over een aantal jaar. Eerst moet ik vandaag nog een vlucht voor mijn baas doen. Aangezien ik weer naar de states moet besluit ik om maar geen yoghurt en ander eten te kopen en volledig te vertrouwen op het vliegtuigvoedsel. Een groot risico maar ik waag de gok. Ik was gisterenavond te lui om koffer te pakken. Dus de gebruikelijk marathon zoektocht door het huis gaat beginnen. Eigenlijk zou ik een standaard lijstje moeten maken waarop staat wat ik allemaal moet meenemen. Maar daar ben ik al minstens 5 jaar mee bezig dus ik denk niet dat het binnenkort gaat lukken. Ik ren trap op trap af van de ene kast naar de andere. Na een klein half uur denk ik dat ik klaar ben. Nog ff met de hond wandelen en onderweg bedenk ik ineens weer allerlei dingen die ik vergeten ben. Ik zou het nu op moeten schrijven maar ja, geen pen en papier bij me (ook al een project van meerdere jaren). Eenmaal thuis de laatste dingen in het koffer gepropt. Uniform aan en dan is het wachten,wachten en nog eens wachten. Sarah (mijn vriendin) gaat deze keer weer eens mee. Maar het duurt bij vrouwen altijd zo lang voor ze klaar zijn. Ik roep nog dat we de vlucht gaan missen. Maar het wil niet baten. Eindelijk is ze klaar en kunnen we vertrekken. Eerst de hond afleveren bij vrienden die er een aantal dagen op gaan letten.
In de metro lees vlug de nieuwsbrieven de baas. Tijdens het lezen kom ik er ineens achter dat ik mijn tandenborstel vergeten ben. Maar ff op het vliegveld kopen dan (als ik het niet vergeet). Bij het uitstappen van de metro denk ik nog aan de tandenborstel, daarna niet meer. Sarah gaat shoppen, die zie ik aan boord wel weer. De vluchtvoorbereiding verloopt heel stroef, papieren nog niet klaar of zoek. Na veel bellen en lopen hebben we het eindelijk rond. Dan blijkt dat we cabine personeel te kort komen. Weer bellen, wachten, bellen, wachten….. maar uiteindelijk is de crew compleet. Vlug naar de kist en ja hoor: het volgende ‘probleem’. Er is een klein mankement aan motor 3, we moeten besluiten of we met deze kist weg willen. En weer bellen, wachten, bellen, wachten…. Het is geen ernstig probleem. De captain overlegt met de TD en ik loop naar beneden om zelf maar een blik te werpen. Ik kom beneden en zie daar 15 mensen rond de motor met open ‘motorkappen’ staan. Druk pratend en wijzend. Ondertussen kijken de passagiers vanuit de terminal naar het tafereel. Dit gaat niet goed, eerst maar de overbodige mensen weg sturen. Sorry jongens ik weet dat interessant is zo’n open motor maar wij moeten de pax straks vertellen dat er niets aan de hand is met de motor en die gaan ons nooit geloven als jullie hier met z’n allen blijven staan. Uiteindelijk blijven we nog maar met drieën over. Na wat overleg besluiten we dat we kunnen gaan. Nog ff naar kantoor bellen wat hun mening is. We halen Seattle makkelijk met die probleem maar het kan erger worden tijdens de vlucht. En dan bestaat er een kans dat de kist in Seattle wel voor reparatie aan de grond moet blijven. Dan is het misschien een beter (goedkoper) idee om nu alvast van kist te wisselen omdat de TD op Heathrow zit. Het kantoor belt terug er zijn momenteel geen reserve binnen korte tijd beschikbaar dus we kunnen met deze kist vertrekken en tijdens de vlucht motor 3 wat beter in de gaten houden.
De pax inclusief Sarah komt aan boord. En van haar horen het verhaal dat er een boel mensen ongerust zijn over de motor. De captain maakt zijn speech wat langer dan normaal om iedereen gerust te stellen. Wat toch nooit lukt. ATC werkt goed mee zodat we toch enigszins op tijd kunnen vertrekken. Aangekomen op cruise altitude denk ik ineens weer aan de tandenborstel, shit. Dan er maar eentje kopen in Seattle (als ik het niet vergeet). Ik zit net aan mijn avondeten als de purser komt vertellen dat er wat medische problemen met een passagier. Shit, waarom moet dat altijd gebeuren als je midden de boven de oceaan hangt, we kunnen geen kant op. Gelukkig is Sarah arts dus die gaat ff kijken. Het blijkt gelukkig allemaal nog wel te vallen. Een standaard geval van heel verkouden zijn en toch gaan vliegen. Door het druk verschil si er van alles mis gegaan in de oren. Ben geen dokter dus hoe het precies zit weet ik ook niet. Op dat moment begint ook motor 3 weer wat ‘probleemtjes’ te geven. Het zit ook niet mee deze vlucht. Je hebt van die dagen dat ook alles tegenzit. De problemen met motor 3 zijn gelukkig vlug opgelost. Inmiddels hebben we van Sarah gehoord dat we met de passagier gewoon door kunnen naar Seattle maar dat we tijdens de daling de druk zo langzaam en geleidelijk op moeten laten lopen om verdere problemen te voorkomen.
We brengen ATC op de hoogte van onze wens om rustig te dalen en beginnen vroeg aan de descent. ATC ziet ons verzoek als een medisch noodgeval en we krijgen voorrang op al het andere verkeer. We zeggen nog dat het wat ons betreft niet nodig is maar volgens de verkeersleider is het goed zo. Nou dan vinden wij het natuurlijk ook prima. Alles gaat relatief goed met de passagier en we landen probleemloos. Aan de gate staat een half ziekenhuis klaar, een beetje overdreven maar beter teveel dan te weinig. Als iedereen van boord is gaan wij beginnen met het schrijven van de rapportjes, wat een boel werk zeg. Eindelijk klaar en we kunnen op weg naar het hotel maar eerst ff een tandenborstel kopen. Ja ja, ik heb er aan gedacht. Bij het afrekenen zie ik dat de tandenborstel 8 dollar kost. En het is maar een hele simpele. Schandalig om zo misbruik te maken van de vergeetachtige medemens!! Het zou verboden moeten worden.
In de metro lees vlug de nieuwsbrieven de baas. Tijdens het lezen kom ik er ineens achter dat ik mijn tandenborstel vergeten ben. Maar ff op het vliegveld kopen dan (als ik het niet vergeet). Bij het uitstappen van de metro denk ik nog aan de tandenborstel, daarna niet meer. Sarah gaat shoppen, die zie ik aan boord wel weer. De vluchtvoorbereiding verloopt heel stroef, papieren nog niet klaar of zoek. Na veel bellen en lopen hebben we het eindelijk rond. Dan blijkt dat we cabine personeel te kort komen. Weer bellen, wachten, bellen, wachten….. maar uiteindelijk is de crew compleet. Vlug naar de kist en ja hoor: het volgende ‘probleem’. Er is een klein mankement aan motor 3, we moeten besluiten of we met deze kist weg willen. En weer bellen, wachten, bellen, wachten…. Het is geen ernstig probleem. De captain overlegt met de TD en ik loop naar beneden om zelf maar een blik te werpen. Ik kom beneden en zie daar 15 mensen rond de motor met open ‘motorkappen’ staan. Druk pratend en wijzend. Ondertussen kijken de passagiers vanuit de terminal naar het tafereel. Dit gaat niet goed, eerst maar de overbodige mensen weg sturen. Sorry jongens ik weet dat interessant is zo’n open motor maar wij moeten de pax straks vertellen dat er niets aan de hand is met de motor en die gaan ons nooit geloven als jullie hier met z’n allen blijven staan. Uiteindelijk blijven we nog maar met drieën over. Na wat overleg besluiten we dat we kunnen gaan. Nog ff naar kantoor bellen wat hun mening is. We halen Seattle makkelijk met die probleem maar het kan erger worden tijdens de vlucht. En dan bestaat er een kans dat de kist in Seattle wel voor reparatie aan de grond moet blijven. Dan is het misschien een beter (goedkoper) idee om nu alvast van kist te wisselen omdat de TD op Heathrow zit. Het kantoor belt terug er zijn momenteel geen reserve binnen korte tijd beschikbaar dus we kunnen met deze kist vertrekken en tijdens de vlucht motor 3 wat beter in de gaten houden.
De pax inclusief Sarah komt aan boord. En van haar horen het verhaal dat er een boel mensen ongerust zijn over de motor. De captain maakt zijn speech wat langer dan normaal om iedereen gerust te stellen. Wat toch nooit lukt. ATC werkt goed mee zodat we toch enigszins op tijd kunnen vertrekken. Aangekomen op cruise altitude denk ik ineens weer aan de tandenborstel, shit. Dan er maar eentje kopen in Seattle (als ik het niet vergeet). Ik zit net aan mijn avondeten als de purser komt vertellen dat er wat medische problemen met een passagier. Shit, waarom moet dat altijd gebeuren als je midden de boven de oceaan hangt, we kunnen geen kant op. Gelukkig is Sarah arts dus die gaat ff kijken. Het blijkt gelukkig allemaal nog wel te vallen. Een standaard geval van heel verkouden zijn en toch gaan vliegen. Door het druk verschil si er van alles mis gegaan in de oren. Ben geen dokter dus hoe het precies zit weet ik ook niet. Op dat moment begint ook motor 3 weer wat ‘probleemtjes’ te geven. Het zit ook niet mee deze vlucht. Je hebt van die dagen dat ook alles tegenzit. De problemen met motor 3 zijn gelukkig vlug opgelost. Inmiddels hebben we van Sarah gehoord dat we met de passagier gewoon door kunnen naar Seattle maar dat we tijdens de daling de druk zo langzaam en geleidelijk op moeten laten lopen om verdere problemen te voorkomen.
We brengen ATC op de hoogte van onze wens om rustig te dalen en beginnen vroeg aan de descent. ATC ziet ons verzoek als een medisch noodgeval en we krijgen voorrang op al het andere verkeer. We zeggen nog dat het wat ons betreft niet nodig is maar volgens de verkeersleider is het goed zo. Nou dan vinden wij het natuurlijk ook prima. Alles gaat relatief goed met de passagier en we landen probleemloos. Aan de gate staat een half ziekenhuis klaar, een beetje overdreven maar beter teveel dan te weinig. Als iedereen van boord is gaan wij beginnen met het schrijven van de rapportjes, wat een boel werk zeg. Eindelijk klaar en we kunnen op weg naar het hotel maar eerst ff een tandenborstel kopen. Ja ja, ik heb er aan gedacht. Bij het afrekenen zie ik dat de tandenborstel 8 dollar kost. En het is maar een hele simpele. Schandalig om zo misbruik te maken van de vergeetachtige medemens!! Het zou verboden moeten worden.
