Tuesday, June 01, 2004
Nou hier komt ie dan: mijn eerste weblog. Ik hoop dat ik net zoveel plezier aan het bloggen ga beleven als Didimon.
Delhi, iets na negenen in de avond: Ik ben zojuist bruut gewekt door mijn trouwe reiswekker. Met veel moeite klim uit mijn warme bed en ga vlug onder de douche want over een kwartier is het voedertijd. Op weg naar de eetzaal kom ik rest van de crew tegen. Mijn kamer is op de achtste etage terwijl de rest allemaal op de begane grond slaapt, zonden ze mij bewust zo ver weg gestopt hebben?
Omdat wij net uit bed komen willen we graag brood eten maar dat moeilijker dan je denkt. Omdat het avond is serveren ze alleen warme maaltijden. Dan maar rijst eten. De rest van de crew heeft er totaal geen moeite, die eten thuis normaal smerige worsten als ontbijt. Blijft een raar volkje die Britten maar ik als Hollander heb toch liever een broodje kaas. Na een kwartier worstelen met een bord rijst is het eindelijk leeg. Weer helemaal met de trap naar de achtste etage. Ik moet tenslotte een beetje in conditie blijven. Maar op de tweede etage besluit ik toch om de lift te nemen want ik proef de rijst weer.
Eenmaal op kamer mijn aangekomen heb nog een half uur om mijn spullen te pakken. Tijd genoeg dus nog ff email en atcbox bekijken. Daarna ff vlug mijn spullen in mijn koffer gestopt, het past altijd maar net. En weer met de lift naar beneden om uit te checken. Een vriendelijke hotelmedewerkster vraagt aan mij of graag internet. Ik zeg ja. Geen idee waarom ze dat wil weten tot ik de rekening zie! 70 dollar!! 
Blijkt achteraf dat je per minuut online tijd betaald. En ik zet mijn laptop zelden uit en de wireless verbinding heeft dus de hele tijd gewoon aangestaan. Terwijl ik de rekening betaal hoor ik een stewardess aan de baliemedewerkster vragen hoeveel porno sites ik bekeken heb, hahahaha. Tr*t!
De taxi staat al klaar, we stappen in het gevaarlijkste deel van de dag begint: de taxi rit door Delhi. Ik vraag aan de chauffeur of Michael Schumacher is. Ja die kent hij wel maar Senna is zijn grote voorbeeld. Dat belooft veel niet veel goeds, is die niet verongelukt? Na een half uur scheuren door de stad komen toch veilig op het vliegveld aan. We lopen langs de check in desks voor onze vlucht en zien daar zoals gewoonlijk een heleboel mensen met nog een heleboel meer bagage. De incheck dames hebben het zwaar. Iedereen denkt dat ze een uitzondering zijn. Vlug door lopen voor men in de gaten dat wij de crew van hun vlucht zijn want dan wil iedereen ineens met ons onderhandelen over de extra bagage. Eenmaal aangekomen in het crewcentre beginnen we met de vlucht voorbereiding. De vlucht is helemaal volgeboekt en we redelijk wat vracht. Nu maar hopen dat ze bij de check in niet te soepel zijn want dan worden we erg zwaar en we moeten van de baas zoveel mogelijk brandstof meenemen. Even langs de meteo. Het weer langs de hele route is goed. De cabine bemanning zit al op ons te wachten en samen lopen we naar kist.
De captain neemt eerste deel van de vlucht voor zijn rekening en maakt de cockpit in orde. Ik loop gewapend met een zaklamp en zonder geel vest een rondje om de kist. Ja didimon, niet overal zijn ze zo streng als op Rotterdam. Na het rondje ga ik op zoek naar wat eten want ondanks de rijst heb ik inmiddels weer honger gekregen. Ik vind een heerlijke sandwich met kaas, had ik die tijdens het ‘ontbijt’ maar gehad. Inmiddels stromen de passagiers al binnen en na iets meer dan een uur zit iedereen op de juiste plek en alle bagage aan boord. Ik neem contact met ground en ik versta er werkelijk helemaal niets van. Wat een accent hebben sommige verkeersleiders (en piloten)! Na vaak ‘say again please’ komen bij de runway aan. Na een lange take off roll (vanwege het ons gewicht) komen we los en we krijgen meteen een aantal mooie directs, zeker niet vanzelf sprekend in India. De passagiers krijgen wat te drinken en wat te eten en kunnen daarna lekker slapen. Omdat de meeste mensen aan boord slapen of op z’n minst een poging doen om te slapen heeft het cabine personeel niet veel doen. Het is dus gezellig druk in de cockpit en in de crewrest. De tijd vliegt deze keer. We hebben ook nog een mooie tailwind dus het schiet lekker op vandaag, als alles zo goed blijft gaan komen we net voor de ochtendspits aan op Heathrow. Dit scheelt weer een aantal rondjes holden.
De passagiers worden inmiddels weer wakker en krijgen, net als wij, het ontbijt. Terwijl ik nu juist wel zin heb een warme maaltijd. Dan is het alweer tijd geworden voor de approach briefing, daar zijn we vlug mee klaar omdat Heathrow voor ons allemaal bekend terrein is. Ik mag de landing doen. Er staat een stevig windje en ik heb een beetje moeite om de kist op het juiste pad te houden. Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan de 747, het reageert allemaal wat trager. Maar dankzij het fantastische ground effect weet ik haar toch nog redelijk neer te zetten. Eenmaal bij de gate aangekomen is het verdacht rustig. Er is nog geen marshaller te zien en verder is er ook niemand. Maar na een minuut of twee wachten komt er toch een marshaller en de rest van het grond volk arriveert niet veel later. Ze hadden ons zo vroeg nog niet verwacht terwijl wij het toch echt doorgegeven hebben. Maar goed, niet alles kan vlekkeloos verlopen en wat zijn twee minuten op een vluchttijd van meer dan 8 uur. Ik verbaas me altijd hoe vlug passagiers kunnen lopen als het ze uit vliegtuig mogen. Binnen een paar minuten is alles leeg! Als ze dat nu eens deden tijdens het instappen! Ook wij kunnen de kist verlaten en na een wandeling van een kwartier, waar ik geen problemen mee heb na negen uur stilzitten, komen we aan in de crewroom waar ik mijn postvak ff nakijk en daarna vlug naar huis. Maar eerst ff langs de Burger King voor mijn eerste warme maaltijd van de afgelopen twee dagen.
Het verhaaltje is iets langer geworden dan ik gedacht had. Didimon had dus toch gelijk, het is best leuk zo'n eigen weblog. Mijn volgende vlucht is donderdag en dan mag ik naar New York. Vrijdag dus weer een nieuw verhaal.
ps. Er zitten een aantal spelfouten en typefouten in. Ik heb geen zin om die eruit te halen. Het bloggen moet natuurlijk wel leuk blijven.
Delhi, iets na negenen in de avond: Ik ben zojuist bruut gewekt door mijn trouwe reiswekker. Met veel moeite klim uit mijn warme bed en ga vlug onder de douche want over een kwartier is het voedertijd. Op weg naar de eetzaal kom ik rest van de crew tegen. Mijn kamer is op de achtste etage terwijl de rest allemaal op de begane grond slaapt, zonden ze mij bewust zo ver weg gestopt hebben?
Omdat wij net uit bed komen willen we graag brood eten maar dat moeilijker dan je denkt. Omdat het avond is serveren ze alleen warme maaltijden. Dan maar rijst eten. De rest van de crew heeft er totaal geen moeite, die eten thuis normaal smerige worsten als ontbijt. Blijft een raar volkje die Britten maar ik als Hollander heb toch liever een broodje kaas. Na een kwartier worstelen met een bord rijst is het eindelijk leeg. Weer helemaal met de trap naar de achtste etage. Ik moet tenslotte een beetje in conditie blijven. Maar op de tweede etage besluit ik toch om de lift te nemen want ik proef de rijst weer. Eenmaal op kamer mijn aangekomen heb nog een half uur om mijn spullen te pakken. Tijd genoeg dus nog ff email en atcbox bekijken. Daarna ff vlug mijn spullen in mijn koffer gestopt, het past altijd maar net. En weer met de lift naar beneden om uit te checken. Een vriendelijke hotelmedewerkster vraagt aan mij of graag internet. Ik zeg ja. Geen idee waarom ze dat wil weten tot ik de rekening zie! 70 dollar!! Blijkt achteraf dat je per minuut online tijd betaald. En ik zet mijn laptop zelden uit en de wireless verbinding heeft dus de hele tijd gewoon aangestaan. Terwijl ik de rekening betaal hoor ik een stewardess aan de baliemedewerkster vragen hoeveel porno sites ik bekeken heb, hahahaha. Tr*t! De taxi staat al klaar, we stappen in het gevaarlijkste deel van de dag begint: de taxi rit door Delhi. Ik vraag aan de chauffeur of Michael Schumacher is. Ja die kent hij wel maar Senna is zijn grote voorbeeld. Dat belooft veel niet veel goeds, is die niet verongelukt?
Na een half uur scheuren door de stad komen toch veilig op het vliegveld aan. We lopen langs de check in desks voor onze vlucht en zien daar zoals gewoonlijk een heleboel mensen met nog een heleboel meer bagage. De incheck dames hebben het zwaar. Iedereen denkt dat ze een uitzondering zijn. Vlug door lopen voor men in de gaten dat wij de crew van hun vlucht zijn want dan wil iedereen ineens met ons onderhandelen over de extra bagage. Eenmaal aangekomen in het crewcentre beginnen we met de vlucht voorbereiding. De vlucht is helemaal volgeboekt en we redelijk wat vracht. Nu maar hopen dat ze bij de check in niet te soepel zijn want dan worden we erg zwaar en we moeten van de baas zoveel mogelijk brandstof meenemen. Even langs de meteo. Het weer langs de hele route is goed. De cabine bemanning zit al op ons te wachten en samen lopen we naar kist.De captain neemt eerste deel van de vlucht voor zijn rekening en maakt de cockpit in orde. Ik loop gewapend met een zaklamp en zonder geel vest een rondje om de kist. Ja didimon, niet overal zijn ze zo streng als op Rotterdam.
Na het rondje ga ik op zoek naar wat eten want ondanks de rijst heb ik inmiddels weer honger gekregen. Ik vind een heerlijke sandwich met kaas, had ik die tijdens het ‘ontbijt’ maar gehad. Inmiddels stromen de passagiers al binnen en na iets meer dan een uur zit iedereen op de juiste plek en alle bagage aan boord. Ik neem contact met ground en ik versta er werkelijk helemaal niets van. Wat een accent hebben sommige verkeersleiders (en piloten)! Na vaak ‘say again please’ komen bij de runway aan. Na een lange take off roll (vanwege het ons gewicht) komen we los en we krijgen meteen een aantal mooie directs, zeker niet vanzelf sprekend in India. De passagiers krijgen wat te drinken en wat te eten en kunnen daarna lekker slapen. Omdat de meeste mensen aan boord slapen of op z’n minst een poging doen om te slapen heeft het cabine personeel niet veel doen. Het is dus gezellig druk in de cockpit en in de crewrest. De tijd vliegt deze keer. We hebben ook nog een mooie tailwind dus het schiet lekker op vandaag, als alles zo goed blijft gaan komen we net voor de ochtendspits aan op Heathrow. Dit scheelt weer een aantal rondjes holden. De passagiers worden inmiddels weer wakker en krijgen, net als wij, het ontbijt. Terwijl ik nu juist wel zin heb een warme maaltijd.
Dan is het alweer tijd geworden voor de approach briefing, daar zijn we vlug mee klaar omdat Heathrow voor ons allemaal bekend terrein is. Ik mag de landing doen. Er staat een stevig windje en ik heb een beetje moeite om de kist op het juiste pad te houden. Ik ben nog steeds niet helemaal gewend aan de 747, het reageert allemaal wat trager. Maar dankzij het fantastische ground effect weet ik haar toch nog redelijk neer te zetten. Eenmaal bij de gate aangekomen is het verdacht rustig. Er is nog geen marshaller te zien en verder is er ook niemand. Maar na een minuut of twee wachten komt er toch een marshaller en de rest van het grond volk arriveert niet veel later. Ze hadden ons zo vroeg nog niet verwacht terwijl wij het toch echt doorgegeven hebben. Maar goed, niet alles kan vlekkeloos verlopen en wat zijn twee minuten op een vluchttijd van meer dan 8 uur. Ik verbaas me altijd hoe vlug passagiers kunnen lopen als het ze uit vliegtuig mogen. Binnen een paar minuten is alles leeg! Als ze dat nu eens deden tijdens het instappen! Ook wij kunnen de kist verlaten en na een wandeling van een kwartier, waar ik geen problemen mee heb na negen uur stilzitten, komen we aan in de crewroom waar ik mijn postvak ff nakijk en daarna vlug naar huis. Maar eerst ff langs de Burger King voor mijn eerste warme maaltijd van de afgelopen twee dagen. Het verhaaltje is iets langer geworden dan ik gedacht had. Didimon had dus toch gelijk, het is best leuk zo'n eigen weblog. Mijn volgende vlucht is donderdag en dan mag ik naar New York. Vrijdag dus weer een nieuw verhaal.
ps. Er zitten een aantal spelfouten en typefouten in. Ik heb geen zin om die eruit te halen. Het bloggen moet natuurlijk wel leuk blijven.
