Saturday, June 05, 2004
Ik heb heerlijk uit kunnen slapen ondanks de onderbreking van afgelopen nacht. Ik werd rond kwart over drie wakker en realiseerde me ineens dat ik mijn blog nog niet gepost had en dat het al lang ochtend was in europa. Ff vlug de laptop aan dus en posten maar. Ik kon het niet laten om toch nog eventjes het atcbox forum te bekijken. Hoezo verslaafd? 
Na een klein uurtje heb ik mijn bed weer opgezocht. New York zit vol met BA crews. Vanavond gaat er van zes tot elf uur ieder heel uur een vlucht naar Heathrow. Ik heb vanmiddag nog een beetje vrije tijd. Samen met een aantal crewleden besluit ik om naar de bronx zoo te gaan. Ik kan uren doorbrengen in het monkey house, wat die beesten allemaal uitvreten is zó herkenbaar voor mij. 
Op de terugweg blijkt weer dat niet iedereen even goed op de hoogte is van de gebeurtenissen op aarde. Een japanner vraagt aan mij waar het WTC is en hij wijst daarbij omhoog. Zou hij ons in de maling nemen? 
Het is al weer tijd om terug te gaan naar het hotel. In het hotel kom ik de stewardess tegen die ik van de 75/76 ken. Ze voelt zich niet lekker, ze heeft onbewust in een chinees restaurant stierenballen gegeten. Toen ze horen kreeg dat ze de edele delen van een stier had gegeten werd ze spontaan misselijk, hahaha. Fantastisch! Dit verhaal blijft haar vast en zeker nog jaren achtervolgen!
Weer met z’n allen in de taxi richting vliegveld. Alles loopt heel soepel tot de veiligheidscontrole. Een mannelijke cabine collega heeft een dasspelt in zijn zak. En die moest hij inleveren. Ik snap nog steeds niet waarom, het is blijkbaar een gevaarlijk wapen. Maar piloten lopen met wings op hun pakken en die mogen wel gewoon aan boord. Complete veiligheidswaanzin en zo krom als het maar kan zijn. We lopen door de terminal naar het vliegtuig en daar zijn ze het dak aan het repareren en de schroevendraaiers en hamers liggen gewoon voor het grijpen. Het zal wel aan mij liggen maar ik snap zoiets niet. In de cockpit aangekomen is het mijn beurt om alle vluchtgegevens in de boordcomputer te zetten. Deze keer zitten we zitten we niet helemaal vol. Alle passagiers zijn op tijd bij de gate en het boarden verloopt soepel. We melden ons aan bij ground dat we klaar zijn en dan begint de heerlijke gecontroleerde chaos. De opdrachten van de ground van wisselen elkaar vlug tempo af zoals dat alleen in de VS kan. Het lijkt of alles door elkaar kriskras door rijdt maar alles komt op de juiste plek terecht.
We staan op de baan en ik druk op TOGA. Het blijft steeds weer een heerlijk gevoel als je met een steeds groter wordende snelheid over de baan rijdt en bij rotate de kist de lucht in trekt. We hebben ietwat crosswind dus ik moet ff flink aan de bak om de kist op het juiste pad te houden. Dan maar vlug de a/p aan want wij long haul goden houden niet zo van werken. We missen nog een call van atc en daar houden ze niet van in de VS, we krijgen publiekelijk op onze kop. Ff later komt mijn ruitenwisser ineens spontaan tot leven. Mmm, is daar checklist voor? Een runaways stabilizer ken ik wel van de recall items maar een runaway windscreen wiper… Dan maar ff kijken wat er gebeurt als wiper aan en dan weer uit zet. Dit lost het ‘probleem’ op. Verder gebeurt er weinig bijzonders meer tijdens de vlucht. Alles verloopt volgens plan. Op één ding na dan: de cola is op!!! Wat moet ik nu drinken? Van koffie hou ik niet zo in tegen stelling tot mijn collega’s die het drinken al water. Heathrow komt inmiddels steeds dichter bij want het aantal speedbirds op de frequentie neemt met de minuut toe. Ff weer goed opletten dus. Voordat we weer een call missen. We missen verder niets meer en de nadering en landing verlopen vlekkeloos. Ff vlug naar de gate rijden tot er een KLM 737 onze weg blokkeert. Een beetje verdwaalt blijkbaar. Was jij dat niet toevallig gagarin737? 
Nadat de 737 haar weg heeft vervolgd kunnen wij weer door. Op het moment dat de passagiers uitstappen en wij ook bijna klaar zijn voel ik de vermoeidheid ineens toeslaan. Tijdens de vlucht heb je er bijna geen last van maar als je klaar komt het ineens heel hard opzetten. Het bijwerken van de vluchtgegevens duurt echt uren omdat ik zinnetje voor zinnetje opschrijf en tussen door dwaalt mijn gedachte steeds af.
Thuis aangekomen moet ik voordat ik naar bed kan nog ff een rondje met de hond wandelen. Ik slenter met het beest door Greenpark. De vermoeid slaat nu echt toe, ik ga ff op een bakje zitten en schrik na een half uur ineens wakker. Shit! Waar is mijn hond? Ff roepen en ja hoor daar komt hij aan, ik herken hem eerst niet. Wij hadden toch een witte hond? Volgens heeft hij nog nooit zoveel plezier gehad het beest zit onder de modder en is bek af. Nou vlug naar huis voordat ik weer in slaap val.
Het beest nog ff schoonspuiten met de tuinslang en ik kan heerlijk naar bed.
Kom net weer uit mijn bed en het is tijd om weer een blog te posten. Oh ja, voor ik het vergeet veel plezier allemaal op de atcbox vliegdag!! Ik zie de verhalen en de foto’s wel op the BOX verschijnen. Volgende vlucht is woensdag en de blog verschijnt kort daarna!
Na een klein uurtje heb ik mijn bed weer opgezocht. New York zit vol met BA crews. Vanavond gaat er van zes tot elf uur ieder heel uur een vlucht naar Heathrow. Ik heb vanmiddag nog een beetje vrije tijd. Samen met een aantal crewleden besluit ik om naar de bronx zoo te gaan. Ik kan uren doorbrengen in het monkey house, wat die beesten allemaal uitvreten is zó herkenbaar voor mij. Op de terugweg blijkt weer dat niet iedereen even goed op de hoogte is van de gebeurtenissen op aarde. Een japanner vraagt aan mij waar het WTC is en hij wijst daarbij omhoog. Zou hij ons in de maling nemen? Het is al weer tijd om terug te gaan naar het hotel. In het hotel kom ik de stewardess tegen die ik van de 75/76 ken. Ze voelt zich niet lekker, ze heeft onbewust in een chinees restaurant stierenballen gegeten. Toen ze horen kreeg dat ze de edele delen van een stier had gegeten werd ze spontaan misselijk, hahaha. Fantastisch! Dit verhaal blijft haar vast en zeker nog jaren achtervolgen!
Weer met z’n allen in de taxi richting vliegveld. Alles loopt heel soepel tot de veiligheidscontrole. Een mannelijke cabine collega heeft een dasspelt in zijn zak. En die moest hij inleveren. Ik snap nog steeds niet waarom, het is blijkbaar een gevaarlijk wapen. Maar piloten lopen met wings op hun pakken en die mogen wel gewoon aan boord. Complete veiligheidswaanzin en zo krom als het maar kan zijn. We lopen door de terminal naar het vliegtuig en daar zijn ze het dak aan het repareren en de schroevendraaiers en hamers liggen gewoon voor het grijpen. Het zal wel aan mij liggen maar ik snap zoiets niet. In de cockpit aangekomen is het mijn beurt om alle vluchtgegevens in de boordcomputer te zetten. Deze keer zitten we zitten we niet helemaal vol. Alle passagiers zijn op tijd bij de gate en het boarden verloopt soepel. We melden ons aan bij ground dat we klaar zijn en dan begint de heerlijke gecontroleerde chaos. De opdrachten van de ground van wisselen elkaar vlug tempo af zoals dat alleen in de VS kan. Het lijkt of alles door elkaar kriskras door rijdt maar alles komt op de juiste plek terecht.
We staan op de baan en ik druk op TOGA. Het blijft steeds weer een heerlijk gevoel als je met een steeds groter wordende snelheid over de baan rijdt en bij rotate de kist de lucht in trekt. We hebben ietwat crosswind dus ik moet ff flink aan de bak om de kist op het juiste pad te houden. Dan maar vlug de a/p aan want wij long haul goden houden niet zo van werken.
We missen nog een call van atc en daar houden ze niet van in de VS, we krijgen publiekelijk op onze kop. Ff later komt mijn ruitenwisser ineens spontaan tot leven. Mmm, is daar checklist voor? Een runaways stabilizer ken ik wel van de recall items maar een runaway windscreen wiper… Dan maar ff kijken wat er gebeurt als wiper aan en dan weer uit zet. Dit lost het ‘probleem’ op. Verder gebeurt er weinig bijzonders meer tijdens de vlucht. Alles verloopt volgens plan. Op één ding na dan: de cola is op!!! Wat moet ik nu drinken? Van koffie hou ik niet zo in tegen stelling tot mijn collega’s die het drinken al water. Heathrow komt inmiddels steeds dichter bij want het aantal speedbirds op de frequentie neemt met de minuut toe. Ff weer goed opletten dus. Voordat we weer een call missen. We missen verder niets meer en de nadering en landing verlopen vlekkeloos. Ff vlug naar de gate rijden tot er een KLM 737 onze weg blokkeert. Een beetje verdwaalt blijkbaar. Was jij dat niet toevallig gagarin737? Nadat de 737 haar weg heeft vervolgd kunnen wij weer door. Op het moment dat de passagiers uitstappen en wij ook bijna klaar zijn voel ik de vermoeidheid ineens toeslaan. Tijdens de vlucht heb je er bijna geen last van maar als je klaar komt het ineens heel hard opzetten. Het bijwerken van de vluchtgegevens duurt echt uren omdat ik zinnetje voor zinnetje opschrijf en tussen door dwaalt mijn gedachte steeds af. Thuis aangekomen moet ik voordat ik naar bed kan nog ff een rondje met de hond wandelen. Ik slenter met het beest door Greenpark. De vermoeid slaat nu echt toe, ik ga ff op een bakje zitten en schrik na een half uur ineens wakker. Shit! Waar is mijn hond? Ff roepen en ja hoor daar komt hij aan, ik herken hem eerst niet. Wij hadden toch een witte hond? Volgens heeft hij nog nooit zoveel plezier gehad het beest zit onder de modder en is bek af. Nou vlug naar huis voordat ik weer in slaap val.
Het beest nog ff schoonspuiten met de tuinslang en ik kan heerlijk naar bed.Kom net weer uit mijn bed en het is tijd om weer een blog te posten. Oh ja, voor ik het vergeet veel plezier allemaal op de atcbox vliegdag!! Ik zie de verhalen en de foto’s wel op the BOX verschijnen. Volgende vlucht is woensdag en de blog verschijnt kort daarna!
