Friday, June 04, 2004
Als eerste wil ik iedereen bedanken voor de leuke reacties op mijn eerste blog. Het is voor mij heel leuk om al die enthousiaste comments te lezen en het geeft natuurlijk extra motivatie om door te gaan het bloggen.
Vandaag mag ik naar New York. Ik heb gelukkig de fijnste van de 7 (!) dagelijkse vluchten. Vertrektijd 13:30. De vluchttijd naar New York is iets meer dan zeven uur dus valt ook wel mee. Gisteren heb ik mijn koffer al gepakt zodat ik vandaag rustig kan wakker worden. Na het ontbijt ga ik nog ff langs de supermarkt om wat eten in te slaan want het vliegtuigvoedsel gaat ook beetje vervelen. Na het shoppen weer langs huis om mijn prachtige uniform aan te doen. Even Sarah gedag zeggen en ik ga op weg naar het metrostation. Eenmaal aangekomen kom ik erachter dat de tube soms net de NS is. Er is weer eens een storing. Dan maar met de trein naar Heathrow maar daarvoor moet ik eerst een stukje wandelen en dat is zeker geen pretje met koffers in je hand, ik volgens mij wel bij tien mensen over de tenen gereden met mijn koffer. Het voordeel van de trein is wel dat deze er ongeveer 15 minuten over doet terwijl de metro er meer dan een half uur over doet. Maar de metro stopt onder mijn huis dus neem ik meestal toch maar de metro. In de trein kom ik een oud klasgenoot tegen die tegenwoordig A320 voor BMI vliegt. Ff bijgepraat en we hebben samen het plan opgepakt om maar eens een reünie te organiseren. Is wel weer eens leuk om na aan aantal jaren te zien wie wat doet. En kijken wie het eerst tot captain heeft geschopt, op die weddenschap staat nog 1000 pond. Ik win in ieder geval niet.
Voor ik het in de gaten heb komt de trein aan op Heathrow. Ik ben veel te vroeg, dan nog maar ff tijdschriften kopen.
Eenmaal aangekomen bekijk ik de crewlijst en zie daar een stewardess op staan die samen met mij is overgestapt van de 757/767 naar de 747. Ik heb met haar altijd de grootste lol gehad tijdens de vluchten en night stopjes. De rest van de crew is ook wel ok. Dat worden dus een leuke vluchtjes. Oh ja, jersme jij kent haar vast ook nog wel. Zij was degene die tijdens je vlucht zo dicht bij je kwam zitten terwijl jij helemaal alleen achter in het vliegtuig zat.
Inmiddels is de captain ook gearriveerd en kunnen we beginnen met de vluchtvoorbereiding. We zitten alweer helemaal vol. Ik doe de laatste tijd alleen maar volle vluchten en iedereen maar zeggen dat het slecht gaat met de luchtvaart. De voorbereiding is al lang klaar alleen de laatste papieren komen niet uit de printer en we toch echt bijna naar de kist willen nog op tijd kunnen vertrekken. Vlug besluiten we dat de captain de heen vlucht doet. Hij gaat dus alvast naar de kist om alles in orde te maken en ik wacht nog eventjes tot de laatste papiertjes wel uit de printer willen komen. En na een kwartier is de storing verholpen, inmiddels staat er lange collega’s achter mij die allemaal steeds vaker op hun horloge beginnen te kijken.
Met alle papieren in de tas loop ik vlug naar de kist. Ff op de borden kijken waar ik moet zijn. Gate wijzigingen komen vaak voor op Heathrow. Door de security check. Oh shit ja, ik ga naar de states dit gaat wel ff duren en ik moet weer alle standaard vragen beantwoorden. Vandaag staat er een over actieve veiligheidsbeambte. Hij vindt mijn lekkere yoghurt die vanochtend special gekocht heb. Volgens hem mag ik dit niet invoeren in de states vanwege besmettingsgevaar. Dit heb ik nog nooit gehoord en ik wil mijn yoghurt toch graag houden. Dus vraag of het wel mag uitvoeren? Ja dat is geen probleem maar invoeren mag niet. Mooi geen probleem dus want ik heb toch allang opgegeten voor ik ook maar in de buurt van de states ben. Maar de beambte snapt er niets van en houdt zijn poot stijf.ik wordt het allemaal beetje moe dus ik vraag voor de gein of men in states bang is voor mest overschot. Dat is stomste wat je kunt doen: een geintje maken bij een veiligheidsbeambte. Ik was mijn yoghurt dus kwijt. Na dit voorval besluit ik toch maar om me verder netjes gedragen om er zo vlug mogelijk doorheen te komen. Na 10 minuten ben ik er dan eindelijk doorheen ondertussen belt de captain al of ik al bijna bij de kist ben.
Eenmaal aangekomen bij de kist zijn de passagiers al aan het boarden. Na het file-lopen door de brug kom ik aan in de kist. Daar zie ik de purser in een hevige discussie over de zitplaatsen, ik probeer nog ongezien weg te komen. Dat is het beste voor iedereen want ik kan niet zo goed tegen passagiers die denken dat ze meer recht op een plek dan andere. Maar de beste man heeft mij al gespot en begint ook tegen mij te schreeuwen (daar kan ik helemaal niet tegen!). Hij ziet een klein vrouwtje in de exitrow zitten met heel veel beenruimte. De meneer is ruim 1.90 en vindt dat hij op die plek mag zitten vanwege zijn lengte. Daar kan ik nog wel inkomen ware het niet dat de meneer verschrikkelijk laat had ingecheckt en dus gewoon genoegen moest nemen de plek die hij nu had. Maar de klant is koning dus moet er toch een oplossing bedacht. De purser kwam met het idee met het idee om het kleine vrouwtje met haar man naar de business class te verhuizen zodat de exit vrij kwam. Ik denk mooi opgelost toch, iedereen is er op vooruit gegaan. Maar nu wil meneer met de lange ineens ook naar de business class omdat hij vindt dat hij benadeeld wordt. Voor sommige mensen is het ook nooit goed! Eindelijk kan ik mijn plekje gaan opzoeken.
Er zijn een aantal passagiers nog niet op tijd bij de gate verschenen. We besluiten samen met de afhandelaar om alvast op zoek gaan de koffer. Als de mensen eerder bij gate zijn dan de koffers gevonden zijn kunnen ze gewoon mee. Maar als de koffers eenmaal van boord zijn hebben ze pech. Naar New York zijn we zo strikt omdat er toch nog minimaal 3 vluchten vertrekken die dag. Op bestemmingen die we maar eens per week uitvoeren wachten we meestal wat langer.De koffers zijn gevonden maar er zijn nog geen passagiers gesignaleerd. We besluiten om te vertrekken. Ik zoek contact met de verkeersleiding en krijg te horen dat ons slot een kwartier naar achteren geschoven is. Net daarna horen we dat ontbrekende passagiers vast zaten bij de security check en dat ze nu op zijn naar de gate. Dan de koffers maar weer inladen.
Na een klein kwartiertje kunnen we met alle passagiers aan boord vertrekken richting startbaan. Geeft toch altijd weer goed als iedereen boord is en je redelijk op tijd vertrekt. Aangekomen bij de runway zijn er 8 wachtende voor ons. Tijd voor het ‘cockpitpraatje’. Ik zag laatst op atcbox dat er mensen zijn die deze praatjes opnemen. Ik moet dus oppassen wat ik zeg voor het tegen mij gebruikt wordt.
Dan zijn wij aan beurt. De laatste checks en we gaan weg met een standing take off. We merken dat zwaar zijn want we hebben heel wat baan nodig voordat ik V1 roep. Je hebt dan voor gevoel nog maar heel weinig baan over. Toch heb je, ls het goed is, nog baan genoeg over om stilstand te komen.
Ik heb ff een kleine pauze en zit nu met de laptop op mijn schoot in de cockpit dit verhaal te typen. Vloog ik maar airbus dan had ik een mooi tafeltje voor de laptop gehad. We zitten momenteel op FL380 en hebben al meer dan drie uur gehad. De vlucht is tot nu toe rustig verlopen. Ik heb de captain al uitgebreid verteld over atcbox en de weblogs. Hij is zeer onder de indruk van atcbox vooral van feit dat iedereen vrijwillig meewerkt en van de hoeveelheid informatie die beschikbaar is. Ik heb net mijn maaltijd gekregen en wat zat daarbij? Een bakje yoghurt, een miniatuur versie van de yoghurt die ik vanochtend moest inleveren! Heb ik toch nog mijn yoghurt kunnen eten. Welliswaar een beetje weinig maar beter iets dan niets.
We zitten inmiddels alweer ruim in de descent richting JFK airport als de purser belt: “We missen een passagier.” Huh, jullie missen wat?? Die kan niet ver weg zijn, uit het vliegtuig stappen is vrij moeilijk. Op dat moment krijgen we klaring om de nadering voort te zetten, we vragen nog wat extra tijd aan ATC. We mogen namelijk niet landen als de passagiers niet met hun gordel om in hun stoel zitten maar bijvoorbeeld op het toilet. Niet veel later belt de puser weer terug, de passagier was gevonden. Door het stoeltje wisselen voor de lange benen man was er wat verwarring ontstaan. We nemen weer vlug contact op met ATC en mogen meteen beginnen met de laatste deel van de descent. Als we na de landing de baan afdraaien zien we alweer een BA 747 klaar staan voor de terug vlucht naar Heathrow. Het is een komen en gaan van BA toestellen want we komen ook nog de 767 uit Manchester tegen. Een vlucht die ik ook vaak gedaan heb gedaan. Aan de gate krijgen we nog bezoek van een aantal flightsimmers die wel eens een flightdeck van dichtbij willen bekijken. Persoonlijk vind ik het altijd wel gezellig, ff een praatje. Met het flightplan in de hand vertrekken ze weer. We wachten nog ff tot de cabine klaar is en vertrekken richting uitgang.
De taxi staat buiten al klaar. Aangekomen in mijn hotel kamer bel ik vlug naar mijn zusje die New York woont. Ik heb haar al een al tijdje niet meer gezien. Nog even gedag zeggen tegen de rest van de crew die zie ik morgenochtend wel weer en ik ga op zoek naar het restaurant waar we afsproken hebben. Ik kom er voor de zoveelste keer achter dat New York toch iets groter is dan London. Maar vaak de weg vragen heb ik het na 1,5 uur eindelijk gevonden.
Inmiddels ben ik alweer terug van mijn zus. De terugweg ging een stuk beter, ik heb toen maar zo’n gele auto genomen i.p.v. het openbaar vervoer. Die taxichauffeur wist mij binnen een kwartier voor de deur af te zetten. Met wat voor een om weg ben ik in godsnaam gegaan! Nu is het alweer tijd om te gaan slapen want morgen gaan we alweer terug naar London. Zaterdag of zondag is mijn weblog aangevuld met een nieuw verhaal.
Dan nog even iets over de foto’s en filmpjes. Officieel mag ik van mijn werkgever geen foto’en filmpjes maken. Om probelemen te voorkomen heb ik mijn baas toestemming gevraagd. Ik verwacht dat ik die onder bepaalde voorwaarden wel krijg. Op het moment dat ik toestemming heb ga ik meteen een camera aanschaffen (die heb ik namelijk nog niet) en zal ik mijn weblog verrijken met foto’s.
Vandaag mag ik naar New York. Ik heb gelukkig de fijnste van de 7 (!) dagelijkse vluchten. Vertrektijd 13:30. De vluchttijd naar New York is iets meer dan zeven uur dus valt ook wel mee. Gisteren heb ik mijn koffer al gepakt zodat ik vandaag rustig kan wakker worden. Na het ontbijt ga ik nog ff langs de supermarkt om wat eten in te slaan want het vliegtuigvoedsel gaat ook beetje vervelen. Na het shoppen weer langs huis om mijn prachtige uniform aan te doen. Even Sarah gedag zeggen en ik ga op weg naar het metrostation. Eenmaal aangekomen kom ik erachter dat de tube soms net de NS is. Er is weer eens een storing. Dan maar met de trein naar Heathrow maar daarvoor moet ik eerst een stukje wandelen en dat is zeker geen pretje met koffers in je hand, ik volgens mij wel bij tien mensen over de tenen gereden met mijn koffer. Het voordeel van de trein is wel dat deze er ongeveer 15 minuten over doet terwijl de metro er meer dan een half uur over doet. Maar de metro stopt onder mijn huis dus neem ik meestal toch maar de metro. In de trein kom ik een oud klasgenoot tegen die tegenwoordig A320 voor BMI vliegt. Ff bijgepraat en we hebben samen het plan opgepakt om maar eens een reünie te organiseren. Is wel weer eens leuk om na aan aantal jaren te zien wie wat doet. En kijken wie het eerst tot captain heeft geschopt, op die weddenschap staat nog 1000 pond. Ik win in ieder geval niet.
Voor ik het in de gaten heb komt de trein aan op Heathrow. Ik ben veel te vroeg, dan nog maar ff tijdschriften kopen. Eenmaal aangekomen bekijk ik de crewlijst en zie daar een stewardess op staan die samen met mij is overgestapt van de 757/767 naar de 747. Ik heb met haar altijd de grootste lol gehad tijdens de vluchten en night stopjes. De rest van de crew is ook wel ok. Dat worden dus een leuke vluchtjes. Oh ja, jersme jij kent haar vast ook nog wel. Zij was degene die tijdens je vlucht zo dicht bij je kwam zitten terwijl jij helemaal alleen achter in het vliegtuig zat.
Inmiddels is de captain ook gearriveerd en kunnen we beginnen met de vluchtvoorbereiding. We zitten alweer helemaal vol. Ik doe de laatste tijd alleen maar volle vluchten en iedereen maar zeggen dat het slecht gaat met de luchtvaart. De voorbereiding is al lang klaar alleen de laatste papieren komen niet uit de printer en we toch echt bijna naar de kist willen nog op tijd kunnen vertrekken. Vlug besluiten we dat de captain de heen vlucht doet. Hij gaat dus alvast naar de kist om alles in orde te maken en ik wacht nog eventjes tot de laatste papiertjes wel uit de printer willen komen. En na een kwartier is de storing verholpen, inmiddels staat er lange collega’s achter mij die allemaal steeds vaker op hun horloge beginnen te kijken. Met alle papieren in de tas loop ik vlug naar de kist. Ff op de borden kijken waar ik moet zijn. Gate wijzigingen komen vaak voor op Heathrow. Door de security check. Oh shit ja, ik ga naar de states dit gaat wel ff duren en ik moet weer alle standaard vragen beantwoorden. Vandaag staat er een over actieve veiligheidsbeambte. Hij vindt mijn lekkere yoghurt die vanochtend special gekocht heb. Volgens hem mag ik dit niet invoeren in de states vanwege besmettingsgevaar. Dit heb ik nog nooit gehoord en ik wil mijn yoghurt toch graag houden. Dus vraag of het wel mag uitvoeren? Ja dat is geen probleem maar invoeren mag niet. Mooi geen probleem dus want ik heb toch allang opgegeten voor ik ook maar in de buurt van de states ben. Maar de beambte snapt er niets van en houdt zijn poot stijf.ik wordt het allemaal beetje moe dus ik vraag voor de gein of men in states bang is voor mest overschot. Dat is stomste wat je kunt doen: een geintje maken bij een veiligheidsbeambte. Ik was mijn yoghurt dus kwijt. Na dit voorval besluit ik toch maar om me verder netjes gedragen om er zo vlug mogelijk doorheen te komen. Na 10 minuten ben ik er dan eindelijk doorheen ondertussen belt de captain al of ik al bijna bij de kist ben.
Eenmaal aangekomen bij de kist zijn de passagiers al aan het boarden. Na het file-lopen door de brug kom ik aan in de kist. Daar zie ik de purser in een hevige discussie over de zitplaatsen, ik probeer nog ongezien weg te komen. Dat is het beste voor iedereen want ik kan niet zo goed tegen passagiers die denken dat ze meer recht op een plek dan andere. Maar de beste man heeft mij al gespot en begint ook tegen mij te schreeuwen (daar kan ik helemaal niet tegen!). Hij ziet een klein vrouwtje in de exitrow zitten met heel veel beenruimte. De meneer is ruim 1.90 en vindt dat hij op die plek mag zitten vanwege zijn lengte. Daar kan ik nog wel inkomen ware het niet dat de meneer verschrikkelijk laat had ingecheckt en dus gewoon genoegen moest nemen de plek die hij nu had. Maar de klant is koning dus moet er toch een oplossing bedacht. De purser kwam met het idee met het idee om het kleine vrouwtje met haar man naar de business class te verhuizen zodat de exit vrij kwam. Ik denk mooi opgelost toch, iedereen is er op vooruit gegaan. Maar nu wil meneer met de lange ineens ook naar de business class omdat hij vindt dat hij benadeeld wordt. Voor sommige mensen is het ook nooit goed! Eindelijk kan ik mijn plekje gaan opzoeken.
Er zijn een aantal passagiers nog niet op tijd bij de gate verschenen. We besluiten samen met de afhandelaar om alvast op zoek gaan de koffer. Als de mensen eerder bij gate zijn dan de koffers gevonden zijn kunnen ze gewoon mee. Maar als de koffers eenmaal van boord zijn hebben ze pech. Naar New York zijn we zo strikt omdat er toch nog minimaal 3 vluchten vertrekken die dag. Op bestemmingen die we maar eens per week uitvoeren wachten we meestal wat langer.De koffers zijn gevonden maar er zijn nog geen passagiers gesignaleerd. We besluiten om te vertrekken. Ik zoek contact met de verkeersleiding en krijg te horen dat ons slot een kwartier naar achteren geschoven is. Net daarna horen we dat ontbrekende passagiers vast zaten bij de security check en dat ze nu op zijn naar de gate. Dan de koffers maar weer inladen.
Na een klein kwartiertje kunnen we met alle passagiers aan boord vertrekken richting startbaan. Geeft toch altijd weer goed als iedereen boord is en je redelijk op tijd vertrekt. Aangekomen bij de runway zijn er 8 wachtende voor ons. Tijd voor het ‘cockpitpraatje’. Ik zag laatst op atcbox dat er mensen zijn die deze praatjes opnemen. Ik moet dus oppassen wat ik zeg voor het tegen mij gebruikt wordt.
Dan zijn wij aan beurt. De laatste checks en we gaan weg met een standing take off. We merken dat zwaar zijn want we hebben heel wat baan nodig voordat ik V1 roep. Je hebt dan voor gevoel nog maar heel weinig baan over. Toch heb je, ls het goed is, nog baan genoeg over om stilstand te komen. Ik heb ff een kleine pauze en zit nu met de laptop op mijn schoot in de cockpit dit verhaal te typen. Vloog ik maar airbus dan had ik een mooi tafeltje voor de laptop gehad. We zitten momenteel op FL380 en hebben al meer dan drie uur gehad. De vlucht is tot nu toe rustig verlopen. Ik heb de captain al uitgebreid verteld over atcbox en de weblogs. Hij is zeer onder de indruk van atcbox vooral van feit dat iedereen vrijwillig meewerkt en van de hoeveelheid informatie die beschikbaar is. Ik heb net mijn maaltijd gekregen en wat zat daarbij? Een bakje yoghurt, een miniatuur versie van de yoghurt die ik vanochtend moest inleveren! Heb ik toch nog mijn yoghurt kunnen eten. Welliswaar een beetje weinig maar beter iets dan niets.
We zitten inmiddels alweer ruim in de descent richting JFK airport als de purser belt: “We missen een passagier.” Huh, jullie missen wat?? Die kan niet ver weg zijn, uit het vliegtuig stappen is vrij moeilijk. Op dat moment krijgen we klaring om de nadering voort te zetten, we vragen nog wat extra tijd aan ATC. We mogen namelijk niet landen als de passagiers niet met hun gordel om in hun stoel zitten maar bijvoorbeeld op het toilet. Niet veel later belt de puser weer terug, de passagier was gevonden. Door het stoeltje wisselen voor de lange benen man was er wat verwarring ontstaan. We nemen weer vlug contact op met ATC en mogen meteen beginnen met de laatste deel van de descent. Als we na de landing de baan afdraaien zien we alweer een BA 747 klaar staan voor de terug vlucht naar Heathrow. Het is een komen en gaan van BA toestellen want we komen ook nog de 767 uit Manchester tegen. Een vlucht die ik ook vaak gedaan heb gedaan. Aan de gate krijgen we nog bezoek van een aantal flightsimmers die wel eens een flightdeck van dichtbij willen bekijken. Persoonlijk vind ik het altijd wel gezellig, ff een praatje. Met het flightplan in de hand vertrekken ze weer. We wachten nog ff tot de cabine klaar is en vertrekken richting uitgang.
De taxi staat buiten al klaar. Aangekomen in mijn hotel kamer bel ik vlug naar mijn zusje die New York woont. Ik heb haar al een al tijdje niet meer gezien. Nog even gedag zeggen tegen de rest van de crew die zie ik morgenochtend wel weer en ik ga op zoek naar het restaurant waar we afsproken hebben. Ik kom er voor de zoveelste keer achter dat New York toch iets groter is dan London. Maar vaak de weg vragen heb ik het na 1,5 uur eindelijk gevonden.
Inmiddels ben ik alweer terug van mijn zus. De terugweg ging een stuk beter, ik heb toen maar zo’n gele auto genomen i.p.v. het openbaar vervoer. Die taxichauffeur wist mij binnen een kwartier voor de deur af te zetten. Met wat voor een om weg ben ik in godsnaam gegaan!
Nu is het alweer tijd om te gaan slapen want morgen gaan we alweer terug naar London. Zaterdag of zondag is mijn weblog aangevuld met een nieuw verhaal.Dan nog even iets over de foto’s en filmpjes. Officieel mag ik van mijn werkgever geen foto’en filmpjes maken. Om probelemen te voorkomen heb ik mijn baas toestemming gevraagd. Ik verwacht dat ik die onder bepaalde voorwaarden wel krijg. Op het moment dat ik toestemming heb ga ik meteen een camera aanschaffen (die heb ik namelijk nog niet) en zal ik mijn weblog verrijken met foto’s.
