XYZ

Zoals jullie waarschijnlijk al gezien hebben heb ik al een tijdje mijn weblog niet meer geupdate. Dit heeft verschillende redenen. De hoofdreden is dat mijn baas mij een aantal beperkingen heeft opgelegd. Dit omdat er problemen zijn ontstaan met een weblog van een collega. Enkele eisen zijn:
-ik mag de naam van mijn werkgever niet meer noemen
-ik moet de datum van de vlucht veranderen
- foto's mogen niet

Door deze eisen kan ik niet gewoon schrijven wat ik zou willen. Een andere reden is dat ik niet iedere keer weer iets nieuws/leuks weet te schrijven. Alle vluchten zijn zo'n beetje hetzelfde en zonder foto's vind ik er dan weinig meer aan. Ik heb daarom besloten om met mijn weblog te stoppen en als ik iets leuks meemaak tijdens een vlucht post ik het verhaal in het Flight Experiences forum op ATCbox.

Ik heb in het begin echt genoten van het bloggen. Ik hoop dat jullie er ook plezier aan beleefd hebben.

Groeten Jan

Ik ben weer terug van vakantie. Ik ben twee weken in Afrika geweest. Nu weet ik het zeker over een aantal ga ik daar een wonen en beetje rondtoeren in een oude cessna. Het leven is echt geweldig daar. Midden in de nacht je hoor je de leeuwen gewoon in de buurt van je hut lopen. Maar goed dara is deze blog niet voor. Ik heb inmiddels mijn eerste werkdag weer achter de rug. Een vluchtje naar Tokyo. Niet al te vervelend. Je kunt gewoon rustig thuis uitslapen en dan rustig naar vliegveld gaan. De aankomsttijd van de vlucht is dan weer wat minder. 9 uur 's ochtends terwijl je de nacht wakker bent gebleven. Dat is even vervelend maar het hoort bij het nu eenmaal bij het werk.

De vlucht begint heel rustig. Alles en iedereen was mooi optijd aanwezig. De crew is ook heel gezellig en voor ik het in de gaten heb zijn er 4 uur voorbij. Dan wordt het toch echt tijd om de EGLL charts maar eens op te bergen. Het is namelijk bijna voedertijd en ik heb altijd moeite om alle spaghetti slierten fatsoenlijk in mijn te krijgen zonder er een zooitje van te maken. Het is een beetje lullig voor de collega's als de charts van de tomaten saus aan elkaar plakken. Ik na de vlucht naat Afrika waar ik als passagier aan boord besloten om nooit meer vliegtuigvoedsel te eten. Ik dacht dat stewardessen mij in de maling wilden nemen door mij een stuk rubber nep vlees te geven. Maar het was gewoon echt de maaltijd. Vanaf nu kook ik thuis alvast wat spul en neem dat in een bakje mee. Zodat ik lekker gezond kan eten. Ben benieuwd hoelang ik dit goede voornemen vol ga houden...... Hoe ik dit ga doen als we vanuit een hotel vetrekken weet ik nog niet. Alle ideeën zijn welkom.

Toen mijn collega's de overheerlijke spaghetti zagen werd er meteen geld voor geboden. Ik denk dat ik maar een handeltje ga beginnen. Mijn bankrekening ziet er na de vakantie weer een stuk minder uit. Niet normaal hoeveel geld ze daar durven te vragen voor een hutje met de wc honderd meter verderop en douche zonder warm water in de openlucht. ;) Ik heb zowaar de spaghetti kunnen eten zonder te knoeien. Maar op een of andere manier verpest ik het toch altijd weer. Door een onverwachte atc call schrik ik zo erg dat mijn pen op de grond laat vallen. Kunnen die mensen dan niet zien dat ik net rustig zit te eten!! ;) Ik pak de pen en op dat moment valt mijn stropdas valt in de bord, shit shit. Ondertussen roept atc nog een keer, ze zijn wel ongeduldig hier. Ik dacht dat ze dat alleen in duitsland waren. Ik geef antwoord zonder er bij na te denken. Ik klus de nieuwe frequentie in de radio. Na drie keer roepen nog steeds niemand thuis. Shit, waarschijnlijk verkeerde frequentie. Normaal schrijf ik die altijd op omdat ik mijzelf goed ken. Dan maar terug naar de vorige frequentie. Daar willen ze mij blijkbaar niet meer kennen. Ik moet drie keer uitleggen wie we zijn en waar we naartoe gaan voor ze mij wel de juiste frequentie geven. Als ik net contact heb met de juiste controller komt de captain rustig binnen wandelen. Waar zijn die captains toch altijd als je ze nodig hebt..... ;) Dan kan ik naar het toilet om mijn stropdas enigzins schoon te maken. Ik maak het eigenlijk maar erger. Nou ja, dan straks maar het jasje goed hoog dicht doen.

De rest van de vlucht gaat weer volgens plan en we landen bijna een uur voor op schema op Narita. Daar zie ik alle japanners weer als gekken door elkaar lopen. De rust van Afrika beviel mij toch beter. Nu alleen nog ff Sarah zo ver zien te krijgen om naar afrika te verhuizen....

Het bloggen loopt momenteel een beetje achterstand op. De afgelopen dagen was ik nog druk bezig met afronden van alles Farnborough zaken die ik voor mijn baas moest doen. Maar ondertussen moet er natuurlijk ook nog 'gewoon' gewerkt worden. Na de terug vlucht uit New York hen ik altijd van een 'kleine' jetlag. En normaal is typen al moeilijk voor mij maar dan helemaal. Een blog schrijven heeft dan weinig kans van slagen. Inmiddels zit ik alweer in het altijd gezellige Hong Kong. Ik heb dus wat blog achterstand opgelopen. Het is hier nu half acht 's ochtends en ik ben al minstens twee uur klaar wakker. Zometeen ga ik ontbijten maar eerst de New York blog schrijven. Ik zal de blog achterstand een voor een inhalen.

Goed, de vlucht. Na mijn gehaast om op tijd op het vliegveld aanwezig te zijn dacht ik dat het vanaf dat moment wel rustiger zou worden. Maar dat viel tegen. Vlak voor vetrek kwam er nog een gate wijziging. Nu kunnen wij als crew de juiste weg meestal amper vinden. Dus kan ik me goed voorstellen dat de passagiers het nooit kunnen vinden. Hoe goed de grond personeel ook hun best deed om de kudde van gate a naat gate b te brengen. Lukt dat niet natuurlijk niet. Een goede herdershond lukt het misschien wel. Maar schapen hoeven niet niet ff naar het toilet of even nog ergens een foto van maken. Het resultaat van de grote volksverhuizing was: 26 passagiers spoorloos verdwenen. Die mensen lopen natuurlijk in lichte paniek kris kras door de luchthaven bang om hun vlucht missen. Om een of andere reden die ik niet snap besluiten die mensen nooit om naar een willekeurige balie te lopen en daar om verdere hulp te vragen. Dat zou het eerste zijn wat ik zou doen. Maar dat zal komen doordat ik een luie zak ben. Ik laat problemen liever door andere oplossen dan dat ik de problemen moet oplossen. ;)  Na een 40 minuten was iedereen gevonden en waren de laatste onder begleiding op weg naar het vliegtuig. Wij nemen dus contact met de verkeersleiding en vertellen wanneer we weg willen. We hadden wel al een nieuwe slot gekregen maar de verkeersleiding had geen (meer) flightplan van ons. Nu haak ik af. Heb ik echt zo slecht opgelet op school. Ik dacht altijd dat een slot afhankelijk is van het flightplan. Hoe kunnen we dan wel een slot hebben maar geen flightplan. Een mooie vraag om nog een keer atcbox te stellen. Na veel bellen en praten hebben is er eindelijk een flightplan op de juiste plek en kunnen we vertrekken. Veel te laat maar beter laat dan nooit.

Gelukkig verloopt take-off zonder problemen wnatd it zijn van die dagen dat alles wat tegen kan zitten ook daadwerkelijk tegen zit. Maar de eerste paar uurtjes kan rustig wat eten en even tot rust komen. Dan ergens midden boven de oceaan blijkt er ineens een muis door de cabine te lopen. Vrouwen in paniek. Eén mevrouw stond zelf op haar stoel, hahaha. Blijkbaar trek ik beesten aan boord aan. Want ik heb heel lang geleden ook al eens een slang uit een cessna gewerkt. Maar dan komt het, die muis moet natuurlijk gevangen worden. Er waren mensen die het wouden plat trappen maar dat geeft zo'n vlekken in de vloerbedekking. De beesten zijn vlugger dan je verwacht, iedereen naar het best graaien. En opeens had een meneer de muis bij de staart vast. Iedereen blij maar nu.... Waar laten we dat beest? Maar in een bakje gedaan, gaatjes in deksel en de muis zit veilig opgesloten. Toen was het alweer tijd voor de daling en was iedereen de muis zo'n beetje vergeten. Het werd weer een ouderwetse JFK landing, opschieten , opschieten en dan vlug van de baan af naar de gate. Bij het verlaten van het vliegtuig zien we ineens de muis in het doosje weer staan. Wie gaat Harry (want dat was de naam van het beest inmiddels) meenemen. Ik in ieder geval niet. Straks heb ik weer de grootste problemen bij de Douane vanwege het illegaal invoeren van een huisdiere. Je weet maar nooit bij de gekke amerikanen. Als yoghurt als een groot probleem is...  Uiteindelijk neemt de captain zijn verantwoordelijkheid en neemt het beest mee. Waar hij de muis uiteindelijk gelaten heeft weet niemand. Ik gok in de eerste beste prullenbak.

Het was weer eens een vlucht die ik voorlopig niet meer zal vergeten. Het verslag over de terug weg volgt nog en natuurlijk ook van het Hong Kong tripje. Nu ga ik even Hong Kong verkennen.

Groeten Jan

Nou, het was me het dagje wel. Ik lag vanochtend nog lekker in mijn toen de toen telefoon ging. Crew planning aan de lijn. Ik had me vrijdag weer beter gemeld en ik stond pas komende donderdag ingeplanned. Ik had geen idee wat ze me wilden. De vrouw aan de lijn was extreem aardig en vroeg eerst hoe het met me ging enzo. Dan wordt het verdacht, ze willen vast iets van me. En ja hoor. Dan zegt de vrouw maar waar ik eigenlijk voor bel, we hebben een acuut crew tekort en of ik binnen 1,5 uur op heathrow kon zijn om dan te vertekken naar New York. Mmmm, dit weekend gaat heel anders verlopen dan ik verwacht had. eigenlijk zou ik Farnborough gaan om daar wat atcbox members te ontmoeten. En zondag zou ik met Sarah een dagje naar Berlijn gaan want ze vond dat we al een tijd niets leuks meer gedaan hadden.  Maar dit alles vind ik geen reden om niet gaan dus ik ga dit weekend naar New York. Eerst maar Sarah bellen dat ons dagje Berlijn niet door gaat. Ze is niet zo heel blij met me op dat moment, geheel terecht overigens. Dit zijn de mindere kanten van het vlieger zijn. Ik voel me toch verplicht om mijn werkgever te helpen als het ook maar enigzins kan. Gelukkig begrijpt Sarah dat eigenlijk ook wel. Dan begint het spullen bij elkaar zoeken. Normaal is dat al een hele klus maar nu helemaal. Ik ren door het hele huis en vestig een nieuw record! Alles bij elkaar geraapt binnen een kwartier. Dan nog ff vlug de hond uitlaten want die is de komende uren alleen thuis en op weg naar Heathrow...

De rest van de blog inclusief verslag van de vlucht (want die verliep ook niet helemaal vlekkeloos) volgt later. We gaan nu eerst met de crew gezellig uit eten. Dat heb ik wel verdiend na zo'n dag als vandaag, vind ik.

Eigenlijk zou ik nu op weg zijn naar Seattle. Maar door een lichte verkoudheid en een verstopt rechter oor mag ik na overleg met de dokter niet vliegen. Helaas. Maar nu heb wel tijd genoeg om Farnborough onveilig te maken! Ieder nadeel heeft z'n voordeel. ;) Ik ga zometeen ff kijken of ik de erj-170/190 eens van binnen mag bekijken. Persoonlijk vind ik het een heel mooi vliegtuig. 
 
Het is lekker weer en ik ga mijn vrij dagje genieten!
 
Groeten Jan
 
 

Omdat voor de heenvlucht te laat was met mijn koffer pakken moest ik hier in New York nog ff shoppen. Een stewardess had wel zin om me te gaan. Ik ga liever alleen want dan ben ik tenmiste binnen een half uur weer te terug. Maar ondanks alle smoesjes van mijn kant wilde ze toch mee. Nou ja, het moet dan maar. Thuis had ik vlug wat normale kleren in mijn koffer gegooid. Maar ik was vergeten:

• Ondergoed
• Sokken
• Scheerspullen
• Jas
• Verloopstekker voor laptop
• Douchespullen (die hotelflesjes zijn veel te klein om schoon van te worden)
• en nog wat kleine dingen.

Eerst maar ondergoed en sokken kopen. Ik had toen al metene spijt dat ik de stewardess meegenomen. Ze kwam met strings aanzetten. Volgens haar zitten die heel lekker als je er eenmaal aan gewend bent. Ja dáág, die dingen ga ik dus echt niet aan doen. Dan de sokken: Nee, ik hoef geen Mickey Mouse sokken!! De verkoper was al bang dat we in een relatiecrisis  terecht kwamen als zij niet vlug haar mond zou houden. Hahaha, ik mag die verkoper wel.  Dan de scheerspullen. Zij zegt: deze goed?? Ik zeg zonder fatsoenlijk te kijken: Ja is prima, is toch maar voor één keer. Eenmaal in het hotel wil ik me gaan scheren. Shit nee hé. Kreng!! Het stewardess verhaal blijft me achtervolgen. Ze had dit voor uitgezocht:

 

 
Ik moet zeggen leuk bedacht. Toch maar proberen of het behalve benen (en andere vrouwelijke dingen, daar moet ik ff niet aan denken) ook een mannen gezicht fatsoenlijk scheert. Het gaat voortreffelijk, mooi glad. Ik denk dat het ding blijf gebruiken, het bevalt wel.
 
Dan de vlucht, eigenlijk weer weinig te melden. Mooi op tijd weg. Er gebeurt de eerste twee uur vrij weinig. Normaal weet ik altijd wel wat te vertellen maar weet ik zelfs niets (on)zinnigs te vertellen. De tijd gaat maar langzaam voor, ik tel bijna de mijlen af. Dan komt de purser met de mededeling dat het videosysteem is uitgevallen in het achterstegedeel. En of er iemand van ons vertstand van heeft. Ik heb er geen verstand maar zeg toch maar ja zodat ik eventjes wat te doen heb. Het probleem is makkelijker op te lossen dan ik verwacht had. Eén klap op de kast was voldoende om de passagiers weer van hun film kunnen genieten. Ik heb het niet vaak dat ik vluchten saai vind maar ik heb van die dagen. Dan vind ik eigenlijk niets leuk.
 
Eindelijk komt London in zicht. Dan moeten we weer echt aan de bak. Ik ben de PF en hoop de keer de 74 weer eens mooi op de baan te zetten. De afgelopen keren vond ik de landingen niet goed genoeg. Nog eventjes een aantal rondjes in de hold draaien en dan zijn we aan de beurt. Het weer is perfect dus dit moet een mooie landing worden. Een beetje de druk bij jezelf opvoeren werkt altijd wel.  Ik ben nog steeds gewend aan de hoogte van de cockpit. De '100' call komt alweer eerder dan ik verwacht.  Maar deze flare ik, in tegenstelling tot de vorige keren, wel  op tijd. We zweven een tijdje vlak boven de baan en komen mooi neer. Mooi, dit was eerste landing waar ik tevreden over ben. Het is me wel vaker met dan speelde factor geluk een rol. Ik geloof dat eindelijk gewend aan de 747. Toch iets positiefs aan deze verder saaie vlucht.

Vandaag voor de verandering weer eens naar New York. Het begint langzaam zo'n beetje mijn tweede thuishaven te worden. Vanmorgen ben ik eerst op pad geweest om een nieuwe laptop te kopen want zonder laptop kunnen we natuurlijk van huis. Het is toch altijd weer lastige keuze die je moet maken. Zeker omdat ik totaal nog niet nagedacht welke ik wilde. Dan heb je nog zo'n irritante verkoper die er eigenlijk weinig verstand van heeft maar toch de hele tijd maar door blijft praten. Laat mij het toch lekker zelf uitzoeken. Na een half uurtje ben ik er uit en heb eigenlijk weer een veel te dure laptop gekocht. Zeker omdat die dingen het nooit langer dan een jaar bij mij overleven. Eenmaal thuis begint het leukste van allemaal: het uitpakken! Dan ben ik net een klein kind met sinterklaas. De tijd vliegt voorbij met mijn nieuwe speeltje dat bijna vergeet om nog te gaan werken. Ik ben echt weer veel te laat. Ik besluit het maar om het op de toekomstige ryanair manier te doen. Ik koop alles wat ik nodig heb gewoon op de plaats van bestemming en gooi het na afloop gewoon in de prullenbak.

Gelukkig kom ik nog op tijd aan op Heathrow. Eenmaal binnen bij BA ga ik beginnen met de voorbereiding. Terwijl ik rustig het weerbericht door zit te lezen hoor ik mijn collega aan de andere kant van de tafel een collega tegen een andere collega zeggen:'sinds wanneer zijn de stewardessen zo geïnteresseerd in het weer?' HAHAHA, het verhaal van mijn cabine gestuntel is al goed rondgegaan. Dan op weg naar naar de kist. Bijna nog in de verkeerde gestapt. Aangkomen in de cockpit begin ik mijn tas uit laden en wat komt daar uit?? Een hele stapel vrouwen blaadjes, hahaha. Ik heb ze aandachtig door gelezen tijdens de vlucht. Ik weet het nu zeker! In vrouwen is geen logica te ontdekken. ;)Er zijn wat passagiers die vertraging hebben opgelopen vanuit Glasgow. We besluiten om maar te wachten met vetrekken omdat het een BA vlucht is en wij toch wel wat tijd goed kunnen maken onderweg. Als ze arriveren blijken ze één van de vier passagiers spoorloos verdwenen. Heathrow is doolhof dus ik kan me heel goed voorstellen dat je de weg kwijt raakt maar wij kunnen echt niet langer wachten.

Eenmaal in de lucht worden we gebeld door de cabine: Of ik zelf even het drinken wilde komen halen want ik ben er toch zo goed in! Hahaha, ik heb zo'n gevoel dat het verhaal mij nog jaren gaat achtervolgen. Ik ga het drinken halen en daar wordt mij gezegd dat ze de maaltijden zelf wel komen brengen omdat die verantwoordelijkheid duidelijk nog niet aan kan. :) Dan de approach richting New York. Je krijgt hier te maken met amerikaanse verkeersleiding. Het allemaal weer net anders dan wij gewend uit europa. Er wordt meer verantwoordelijk gelegd bij de vliegers. Ik ben wat extra alert in de states.

De approach is weer spannend. Voor ons zit een Embraer EMB-120 en achter ons sluit een andere 747 aan. De heren in de embraer vliegen zo hard als ze kunnen op de approach. En wij zitten al heel vroeg op onze minimale snelheid maar toch lopen we nog steeds iets in op de embraer. En onze collega's achter ons zijn blijkbaar zwaarder dan wij want zij lopen weer in op ons. Het is echt tegen de limieten aan. Maar het past allemaal mooi. De embraer landt en maakt dat ze wegkomen van de baan. Wij landen voor de zekerheid vrijwel aan het begin van de baan zodat de collega's achter ons niet onze wake turbulence terecht komen en dan gaan wij ook zo vlug mogelijk van de baan. En zo gaat het nog wel een tijdje door want tijdens het taxieën naar de gate zie ik nog een boel kisten op de approach hangen. Het is toch wel gaaf als het allemaal precies past.

Zomteen nog ff shoppen, weer eens naar mijn zusje en dan morgen alweer terug naar huis.