Heftig....

Het is alweer ruim 2 jaar geleden dat ik Schiphol verliet en in het Noorden neerstreek. Ik kon aansluitend direct beginnen bij een zeer grote zorgverzekeraar hier in het noorden. Alleen daar vond ik mijn draai niet. De verzekeringswereld is natuurlijk een totaal andere wereld dan de vliegerij. Toen ik alle opleidingen achter de rug had en senior geworden was besefte ik dat ik hier niet gelukkig was en besloot de deur achter me dicht te trekken. Wat nu??

Via het uitzendbureau kwam ik terecht als Hoogseizoener bij de meldkamer van de ANWB. Dit zou voor 3 maanden zijn. Afdeling Buitenland. Alle pechmeldingen vanuit de gehele wereld komen hier binnen en worden verwerkt. Als de schoolvakanties weer beginnen dan is het werk hier ook weer gedaan. Stiekum toch maar eens geïnformeerd of ik misschien langer kon blijven. Mijn geluk was dat men een grieppandemie verwachtte en met dat in het achterhoofd konden er een aantal uitzendkrachten blijven. Omdat Buitenland weinig tot geen werk genereerde kreeg ik een opleiding voor de afdeling Binnenland Consumentenmarkt. Dit betekend "wegenwacht". Iedereen met pech die via praatpaal of telefoon pech meld komt hier binnen. Gezien het weer van de afgelopen weken en de pandemie die uitbleef toch werk aan de winkel!!!

Ook verwerkt de ANWB pechmeldingen voor de meeste Leasemaatschappijen en importeurs. Dit wordt de "zakelijke markt" genoemd. In december, nog voor de winterdrukte, werd mij gevraagd of ik die opleiding ook wel wilde doen. Maar Natuurlijk! 2 Weken geleden de opleidng gedaan en nu direct al de functie Senior. YES!!!! Geeft helaas ook weer wat scheve gezichten omdat dit normaliter over een periode van 2 jaar uitgesmeerd wordt. Maar omdat ik van de zomer voor Buitenland gekozen had en al beide skills had en nu Binnenland erbij konden ze niet anders.
Nog steeds als uitzendkracht werkende en afhankelijk van de weersomstandigheden om genoeg uren te genereren heb ik me wel eens achter het oor gekrabt of ik wel de juiste beslissing had genomen om de zorgverzekering (met een vast inkomen) vaarwel te zeggen. Heb me er best wel eens druk om gemaakt......

Maar hard werken word beloond! Vanochtend vroeg (vrije dag) had ik al een mailtje van mijn supervisor in mijn mailbox. Of ik haar zo snel mogelijk wilde bellen want ze wilde me vandaag nog spreken. Dan schrik je toch. Onlangs hebben we van een aantal mensen afscheid genomen. De reden word dan niet uit de doeken gedaan dus gaan er de wildste geruchten. Dat is het eerste waar je aan denkt terwijl ze me vorige week nog zei zodra het mogelijk was op contract te willen hebben maar dat Den Haag beslist en dat het er voorlopig niet in zat. Toch wel zenuwachtig gelijk maar gebeld: "Goh, jij bent vroeg!!!". Maar ze had een geweldig bericht: ik krijg een jaarcontract! Jippie!!!

De ochtend wat euforisch de witte tornado door het huis laten razen, stond de middag er in schril contrast.

Momenteel zijn we druk bezig om de Grote Hoogvliegersdag van 22 mei a.s. op poten te zetten. Dit gaat voorspoedig en iedereen wil weer graag meedoen. Van plan me daarmee bezig te houden liep het vandaag anders.

Het geval wilde dat er een Tante van een zieke jongen contact met de Stichting had opgenomen of hij een rondje boven zijn woonplaats kon maken. Graag op korte termijn want de vooruitzichten waren slecht. Opstapplaats is Teuge. De familie van dit knulletje woont nog allemaal in Eelde. Dus de optelsom is gauw gemaakt en lag er ook een mailtje in onze box. Aangezien Mien Laiverd nog steeds op de luchthaven werkt zijn de lijnen kort en was de brandweer snel geregeld.

Om 14.15 werd men verwacht en al snel landde Stefan met zijn vader en broer op Eelde waar we met de gehele familie klaar stonden. Gezien de drukte op het veld moesten ze een paar rondjes in de holding draaien, wat Stefan misselijk had gemaakt. Helaas had hij daardoor niet de energie om de brandweer een blik te gunnen die klaar stonden om hem te verwelkomen met "supersoaker" en al. Stefan wilde graag naar de familie om even bij te komen. Het luchthavenrestaurant "Weelde" stelde snel een ruimte beschikbaar waar de familie zich uit de drukte kon terugtrekken. Er gingen 2 Transaviavluchten waardoor het er afgeladen vol was. Vlak voor de terugvlucht kon hij nog even de energie opbrengen om toch nog even een blik in de toren te werpen. Dankzij medewerking van de LVNL en Curtiss was dit met 1 telefoontje geregeld.

Nadat we ze uitgezwaaid hadden ben ik snel naar huis gegaan. Wat een emotie wat een onmacht voel je bij dit. 12 Jaar, volgende maand 13 en dan geen vooruitzichten meer hebben.

WAT ONEERLIJK!!!!