Kent U die oude Carvavalskraker nog? "........maar mien voetn' doen zo zeer....." Verder weet ik de tekst niet meer maar de afgelopen 2 nachten zat dit deuntje in mijn hoofd. Waarom? Mijn arme voeten moesten weer aan het keurslijf van De Pump wennen . Na 2 weken op blote voeten gelopen te hebben niet gemakkelijk. Bijkomend probleem: ik was zo handig om op Aruba over mijn zonnebed te fli.... struikelen en daarbij mijn tenen behoorlijk gekneusd, dus die kloppen nu mijn schoen uit....

Het begon gisteren met een loopje naar D73/41 om bij de XRC uit LPA de brug aan te sluiten. Dit loopje ging nog. Vervolgens terug naar het bemanningscentrum (BMC) om een uurtje later naar D61/03 voor de HZX die een gecombineerde vlucht had gedaan: AGP en ALC. Omdat dit een Schengen-vlucht was kon ik voor de volgende vlucht Schiphol weer gaan verkennen alhoewel de gate er naast lag , D05 voor de HZI uit de zandbak die Egypte heet. Omdat Schiphol aan de EU normen moet voldoen zijn nog niet zo lang geleden de tourniquetjes die je via een korte route van Schengen naar niet-Schengen brachten, gesloten dus dat werd de long run.... Vandaar kon ik even op adem komen in het bemanningscentrum om vervolgens naar C11 te lopen voor de HZY ook weer uit LPA. Tot zover de 4 Bruggenloop... .

Na de pauze mocht ik weer Pierewaaien, ditmaal om de vluchten in de gaten te houden die weer het luchtruim kozen. En raad U eens ... D87/57...strompel de strompel... Veel kon ik er niet doen omdat ik onverwachts een vlucht op C14 moest gaan doen. Flink de sokken er in tijdens het boarden want ondanks dat de kist niet vol zat hield het toch weer op met het controleren van de paspoorten.

Op kantoor vonden ze blijkbaar dat ik genoeg gelopen had want ik kon heerlijk bijtijds naar huis. Dat is het voordeel van op de grond werken, als je op 10 km hoogte zit kun je moeilijk zeggen ik ga naar huis.

Afgelopen nacht maar 3 bruggen om aan te sluiten: D49 ook weer uit de zandbak. Terug naar kantoor. Daarna òp naar C14 voor een LPA weer terug naar kantoor en de laatste op D87/57 ook een LPA'tje. Daar heb ik hèèrlijk even in de luie ligstoel gelegen die daar staat voordat hij binnen kwam , mijn voet had het helemaal gehad.

Uit de planning bleek dat ik daarna eerst naar de check-in kon om daarna weer naar D85 te moeten om een vlucht te doen. Op mijn verzoek omgezet in alleen maar check-in, die loper aan mijn linkerbeen wilde ècht niet meer . Degene die mij kennen weten dat ik nòòit een vlucht laat schieten.

Ben benieuwd hoe het komende (laatste) nacht gaat.....

Moi Volk! Wie benn' dr weer heur! Vlaigmesjien is weer mooi op tied laandt, jaaaa.

Wie hebb'n ook wat plaotjes schoot'n. Hieronder stoan ze: as joe 't niks vind'n dan mot je maor met de moes naor 't kruuske in de rechterboom'nhoek gaon .



Zoals JohanV ons de avond van te voren al wist te melden stond de PH-KCI op E22 voor de deur



Wat een luxe: Business Class



Op een scherm konden we precies bijhouden hoelang nog....en wat duurt het dan lang!





Aankomst op Airport Reina Beatrix Aruba..

De eerste dagen eerst maar eens aan de temperatuur wennen en eiland verkennen



Rechts een overheerlijk restaurantje, maar wie had ook al weer de centen in de tas zullen doen . De hele tas werd overhoop gehaald maar niks, noppes, nada. Dan merk je pas hoe vriendelijk de Arubanen zijn, we mochten zelfs een dag later terug komen maar dàt was natuurlijk onze eer te na.



Als je jeuk hebt, wat doe je dan? Juist! Krabben







De Arubaanse N-wegen..... Omdat het regenseizoen is compleet met diverse gaten en gaatjes, dat werd dus lekker hobbelen...



Woonwijk voor de Rich and Famous: Tierra del Sol



De Alto Vista kapel, zelfs de zwerfhonden zoeken hier bescherming:



Je moet hier wel hèèl stevig in de schoenen staan wil je geen zwerfhondje mee naar huis nemen. Deze was zooooooo lief, maar ja.......

Er zijn hier vele voormalige goudmijnen en smelterijen waarvan de overblijfselen her en der op het eiland te vinden zijn:



Bushiribana Goldsmelter Ruins

En dan natuurlijk de trieste resten van wat eens de Natural Bridge was:





Dat het regenseizoen was konden we ook enkele keren merken: Een stortbui van 5 minuten en binnen no-time waren we weer droog en lagen op het strand:







Zwemmen was niet ongevaarlijk . "Willempie" dook en scheerde regelmatig vlak langs ons hoofd voor zijn maaltje. Helmen vereist!!!!



Hier hebben we een nieuwe hobby ontdekt : Ship Spotting



De Holland Amerika Line



P&O



De Golden Princess met een bekend logo



Het binnen varen van de Zaandam, ook Holland Amerika Line.



Carnival Destiny..

Maar de vliegtuigen werden ook niet vergeten:











De trieste resten van een Dakota. Zo'n mooi toestel en er dan zo bij staan



De inwendige mens werd absoluut niet vergeten:



Spare-ribs om je vingers bij op te eten



En de lekkerste cocktails



Maar zelf konden we er ook wat van: de Chef Stoker himself



Eetcafe The Paddock, onze stamkroeg......
De reden dat we hier veel kwamen was om de "Zomerspecial", een overheerlijk aardbeienijsje:




Nog meer beestenboel:







En nog wat City-Life







De terugreis zaten we helaas niet zo luxe als heen: bij het "gewone volk" . Dat de crew niet al te veel zin in de reis hadden, hadden we al gauw door. Dat we geen ongelijk hadden bleek toen we op de pier na aankomst even een bakkie deden. De crew kwam er ook en het gemopper over de passagiers was niet van de lucht .

En zo eindigde een overheerlijke vakantie waar we nog lang van zullen nagenieten.....

Dit is het paradijsje waar wij verblijven:








Na een paar dagen Beach Life



Waar sommigen van ons lekker kunnen wegdromen......om jaloers op te zijn



Werd het weer eens tijd om het eiland verder te verkennen:



De Balashi Gold Smelterij



En het trieste overblijfsel van de Natural Bridge...

Onderweg vele mooie plaatjes geschoten die volgende week uitgebreid aan bod zullen komen als ik mijn eigen pctje weer heb..

We beleven hier teveel om op te noemen. Morgen alweer de laatste volledige dag Beach Life en de dag erna weer opmaken om naar het koude Kikkerlandje terug te vliegen .

We zullen met pijn in het hart het eiland verlaten

Ik had er vandaag weer een blogje uit willen gooien maar de tijd ontbreekt mij momenteel . Ook is de pc niet zo snel als thuis en de foto's uploaden kost ontzettend veel tijd en ik kan ze niet verkleinen ook waardoor ik op de server teveel ruimte ga innemen. Om ruzie met DDM te voorkomen , komen die thuis wel weer.

We genieten enorm van het mooie weer. Af en toe een tropische regenbui, het is hier nu regentijd, maar die droogt gauw weer op.

Het linkerbeen van Wiendeld heb ik na een klein half uurtje oefenen weer los kunnen maken en hij rijd nu als een gek met dat ding over het eiland .

Eergisteren zaten we nog een aan de bar bij The Paddock toen er naast Wiendeld gevraagd werd of de kruk nog vrij was. Ik kijk, kijk nog eens... En tot mijn stomme verbazing zie ik een collega naast hem staan . Edgar is 6 jaar geleden tegelijkertijd met mij op de afdeling begonnen, vandaar doorgestroomd naar de grondafhandeling van KLM en partners en nu overgestapt naar de vliegdienst. Wat een kleine wereld toch .

Nu ga ik echt stoppen, zie wel weer wanneer ik weer blog, kan het toch niet laten


Ayo!

Ayo Dushi's!

Eindelijk was het dan zover: Afgelopen donderdag naar Aruba. We hadden IPB-tickets geboekt (indien plaats beschikbaar). In het systeem hield ik al maanden bij hoe de boeking was en die zag er zeer goed uit, zo'n 150 open stoelen. We stonden 3 uur voor vertrek al aan de check-in en kregen direkt stoelen toegewezen. Aangezien GRQ-handling nogal lang is vroegen we met enige schroom (je mag al blij zijn dat je mee mag) of het mogelijk was om bij de nooduitgang te zitten, en dat kon. Maar het zou nog gekker worden! Wachtend bij de gate zie ik een bekende purser naar de kist toelopen. Meneer had namelijk mijn introductie-dag geleid toen ik in dienst kwam. Als je IPB reist neem je traditiegetrouw ook wat lekkers voor de crew mee, bij binnenkomst direkt afgegeven en we werden even apart gezet tijdens het boarden . Wat bleek, er werd even geinformeerd hoe de boeking in de Business Class was...... Tot onze grote verbazing mochten we in de Business Class plaats nemen en kregen direkt champagne in de handen gedrukt .

Wat een verwennerij! De vlucht duurde 10 uur maar daar hebben we absoluut niets van gemerkt. Het ene diner was nog niet achter de rug of we kregen weer een lekker drankje weer gevolgd door eten. Als je IPB reist dan is het ook afwachten of er wel maaltijden genoeg aan boord zijn, nou, die maaltijden hebben ze wel samengesteld voor ons.

De stoelen waren geweldig.... languit en breeduit liggen met je eigen thuis-bioscoop aan de stoel



Nog wat onwennig in de Business Class...



En hier voelden we ons al helemaal thuis....

Aangekomen op Aruba was het net donker, half 8 plaatselijke tijd terwijl in Nederland iedereen waarschijnlijk al op 1 oor lag: half 1 's nachts.

Een belletje naar Philip van Sea Breeze Appartments en binnen 10 minuten werden we opgehaald. Mijn reputatie was al vooruit gesneld ... Philip vertelde mij dat er 's middags iemand voor mij langs geweest was en een pakje had afgegeven. De enige persoon op dit eiland die ik ken, was juist een paar dagen geleden naar Nederland vertrokken voor cursus dus ik vroeg me af wie dit geweest was. Aangekomen op de plaats van bestemming lag het pakje te wachten, en ongeduldig Jantje als ik ben direkt kijken natuurlijk!. Bleek van een direkte collega die op familiebezoek geweest was op Aruba en die dag weer door gevlogen was naar New York. Gilbert ontzettend bedankt, we maken er dagelijks gebruik van!

Om 21.00 LT lagen we al op 1 oor omdat het naar ons gevoel al 2 uur 's nachts was. De nacht heeft nog nooit zo lang geduurt...... 7 uur 's ochtend waren we al weer uit de veren omdat het naar ons gevoel al 12.00 was.

Omdat de afstanden hier op het eiland nogal groot zijn, moesten we op snor naar vervoer. Lokale verhuurders hadden niks meer beschikbaar dus op naar het vliegveld om bij de Amerikanen te gaan shoppen . Dat zou een dure business worden maar dankzij mijn pasje van de Zwaan kregen we nog eens korting ook! We zijn en blijven natuurlijk Nederlanders .

Bij het instappen bleek dat het een automaat was maar uitleg kregen we helaas niet. In het grijze verleden heb ik nog bij een autoverhuurbedrijf gewerkt en daar gelukkig al ervaring opgedaan met een automaat. Alleen GRQ-handling kwam er na uitleg achter dat het nog niet zo gemakkelijk was als het leek : bij een stop zat ik met mijn hoofd zowat door de voorruit..... Als je gewend bent te koppelen gebruik je 2 voeten! .

Om niet direkt door die Koperen Ploert te grazen te worden genomen eerst met de Tuf Tuf een gedeelte van het eiland verkennen. Als eerste naar het California Lighthouse. Deze is vernoemd naar een schip dat op die plek verging en om herhaling te voorkomen, is deze gebouwd.





Onze Tuf Tuf. Model Bejaarden Rolls maar hij brengt ons waar we zijn willen.

Rondrijdend op het eiland valt op dat iedereen hier in een Zakjapanner rijd. Ofwel sportief ofwel Pick-up. Een enkeling rijd in een Europeaan, het spijt me om te zeggen dat het BM double U's zijn. Zie je wel ik krijg het merk niet eens mijn strot uit .

Uit de gebouwen in Oranjestad blijkt duidelijk het koloniale Hollandse verleden. Trapgevels en pakhuizen in de Hollandse stijl overgoten met een Tropisch sausje



De mensen spreken een mengelmoesje van talen: Hollands, Engels, Spaans en Papiamento. Wanneer je met een local in gesprek bent ga je vanzelf ook raar lullen want automatisch doe je mee.

Het is nu borrel tijd: cocktailtje halen bij Iguana Joe's

Ayo!

Zomaar een gesprek aan de check-in van de China Airlines:

Er komt een (Nederlandse) passagiers aangelopen, smijt zijn koffer met een smak op de band en beveelt: Haal die ouwe label eraf!
Die mag U er zelf afhalen, meneer.
"Ik zeg: Haal die label eraf!"
1....2....3....4....
"Die mag U er zelf afhalen meneer".
Weer hetzelfde bevel.
1...2...3...4...5...6....
Ik ga op mijn gemak door met de check-in, meneer vliegt via BKK (Bangkok) naar USM (Koh Samui). De bagage wordt door-gelabeld naar de eindbestemming maar de check-in voor de vlucht is nog niet open. Ik vertel meneer dat de bagage doorgelabeld is en dat hij zelf bij aankomst in Bangkok naar de transferbalie moet om daar zelf nog in te checken.
Voordat ik uitgepraat ben, bijt hij mij toe: "Jij! checkt! mij! nu! in!"
Nogmaals uitleggen, en totaal niet luisteren: "Ik reis al 25 jaar met China Airlines en jij checkt mij nu in!"
Onderwijl ga ik door met de koffers labelen en doe daar een Business Class label omheen aangezien meneer Business Class reist.
"Jij doet daar een verkeerde label omheen, ik moet een First Class label hebben!"
Meneer U reist Business Class en dan doe ik daar een Business Class label om. Tot dan toe blijf ik netjes.
Weer wordt mij iets toegebeten waarop ik eindelijk reageer. Een waas komt voor mijn ogen : "Meneer! Ik behandel U netjes en aardig en verwacht dit ook van U terug!

Ik krijg een Emerald kaart naar mijn hoofd gesmeten (de hoogste Frequent Flyerkaart van de China Airlines die in Thailand de mensen voor je in het stof laat kruipen, maar we zijn hier in Nederland) die dus inderdaad recht geeft op een First Class label om de koffers.
"Meneer! Ik heb U al gezegd dat U mij met respect moet behandelen want dat doe ik U ook. En als U mij direkt de kaart had overlegd had dat ook een discussie gescheelt!"
Afijn ik kon hoog of laag springen, ik werd gewoon genegeerd.

En dit is niet de enige passagier die zich zo gedraagt. Wat is er in dit land toch aan de hand?????

Het is op het moment gewoon niet leuk meer.

Gelukkig hoef ik nog maar 1 dag te werken en heb dan tot eind Januari vakantie. Ik hoop bij terugkomst de passagiers vrolijker aan te treffen of is dit valse hoop?

Mochten er morgen nog leuke dingen gebeuren dan meld ik mij wel weer anders ziet U na mijn vakantie op Aruba hier een verslag verschijnen.

Tot dan

DDM heeft het al genoemd in zijn blog. Stop in Grunning. In zijn blog en diverse commentjes bij Loppies was al te lezen dat hij het Nieuwjaarsweekend daar zou zijn. Na eerst flink uitgeslapen te hebben op Nieuwjaarsdag naar het veldje getogen. De baanverlichting was nog niet eens aan toen we daar aankwamen.... Wat is het toch een internationaal veld Welgeteld 1 vlucht die dag.

Het was behoorlijk heiig toen we langs de baan stonden. Echt kort voor de baan zagen we DDM en crew uit de brij langzaam naar beneden zakken. Later hoorden we dat het zicht zo slecht was, dat het op het nippertje was, anders hadden ze uit moeten wijken.

Filmpje

Natuurlijk stonden we in de aankomsthal om even te zoenen voor het Nieuwe Jaar. Al snel werden we uitgenodigd om een borrel te halen in het crew-hotel. De champie en oliebollen stonden al klaar. Zo gezegd, zo gedaan. En gezèllig dat het was.... De nodige foto's werden gemaakt en zouden direct door gestuurd worden. Kom je thuis krijg je deze foto doorgezonden:



Nou Daniëllo, ik moet zeggen, het eten bij Moeke Visser zag er stùkken lekkerder uit en smaakte waarschijnlijk ook beter .


Uiteindelijk maar even de juiste foto van "het zooitje" maar van DDM zijn site gehaald



Na de vrije dagen op maandagochtend richting het andere (en stukken grotere veld) Wat een kouwe douche om na zulke gezellige dagen weer aan het werk te moeten en weer in een leeg huis te komen.

Over de maandag en de dinsdag niks noemenswaardig te melden. Alleen maar de gates gedaan van onze buitenlandse klanten met allemaal toeristen die weer zurück nach die Heimat gingen.

Vandaag zou ik dan eindelijk weer eens een HV vlucht hebben. Op een stil moment in de vertrekhal even de vlucht voorbereid. Bleek dat ie uit EHGG kwam met 129 transfer passagiers en 18 lokale passagiers. In overleg met de purser eerst de lokale passagiers uit laten stappen om daarna aan de Grunningers de transfer kaarten uit te delen met de mededeling dat ze 15 minuten later weer bij gate D77 moeten zijn. Dat er niet naar omroepen geluisterd word werd weer eens bevestigd. De èèn na de ander vroeg het nog maar eens.

Uit de brug komend zag ik de nieuwe crew al weer staan, met een oude bekende daar tussen: Loppies ! Zo zie je elkaar zelden en dan achter elkaar.
Tijdens ons overleg stonden de Noorderlingen alweer te trappelen om aan boord te gaan terwijl de schoonmaak nog moest beginnen. De nodige opmerkingen werden er naar mijn hoofd geslingerd. Fijn om met zo'n humeur op vakantie te gaan. De korte lontjes van de feestdagen waren dus nog steeds niet opgebrand . Voor een omdraai van HV staat een uur en ik vond dat we het met zijn allen, schoonmaak, crew en platform geweldig snel hadden gedaan, en toch, commentaar krijg je altijd...

Zo, nu ga ik gauw naar zoonlief toe de rest van zijn vakantie hier bivakkeert..

Laterz!