Het leuke van dit werk is dat je nooit van te voren weet hoe alles loopt. We hebben wel een planning bij melding, maar…..

De dag begon op F04 bij de China Airlines. Hier stond 1 van de laatste nieuwe 747’s die zij hebben, dus moest we even aan boord kijken natuurlijk! Wow, de First Class en Business Class, wat een luxe. Pantoffeltjes, kussentjes en slaapmaskers liggen al te wachten op de nieuwe eigenaren. Daarbij vergeleken zit je in de Economy wel héél erg gewoontjes… Aangekomen in de cockpit waar de heren al aanwezig zijn, krijgen we direkt uitleg van de gezagvoerder. Liet ons gelijk de slaapgelegenheid zien die geschikt was voor zowel dames als heren. En we kregen direkt het aanbod om binnen 7 uur vliegen te leren. (door hem welteverstaan)

Vandaar door naar Vertrek 1 om de Hal-coördinator te assisteren. Dit betekend passagiers verwijzen en assisteren waar nodig. Dit zou ik een uurtje moeten doen om daarna pauze te houden. Toen ik me echter een uur later afmeldde werd er verbaasd gevraagd wat ik hier nog deed? Pardon….. Ja, je had een kwartier geleden al moeten pauzeren om daarna naar de gate te gaan. Had men verzuimd om mij de wijziging in planning door te geven met het gevolg dat ik pas op instaptijd aan de gate verscheen…. Cabine al in alle staten. Binnen no-time de vlucht voorbereid. Vlucht ging met een hoog “grijs op reis” gehalte naar FAO. Normaal gesproken hebben we zo rond de 3 passagiers die assistentie nodig hebben maar vanwege de hoge gemiddelde leeftijd nu 12! Gelukkig was degene die ze naar de gate had gebracht nog aanwezig en zo vriendelijk mij even te assisteren met aan boord brengen. Het boarden gaat begrijpelijk ook in een langzamere versnelling maar toch nog op tijd vertrokken.

Door naar de 5133 naar BCN (PH-HZY) een gate ernaast. Pfew, scheelt weer een lange wandeling. Na een paar dagen vrij voel je je voeten alsof je de Vierdaagse gelopen hebt. Gelukkig kreeg ik hier een bakkie koffie aangeboden waar ik wel aan toe was, en tijdens de koffie komen purser en ik in gesprek en blijkt dat we een aantal gezamenlijk kennissen en vrienden hebben. Wat is die vliegwereld toch ook klein. Hierdoor zouden we bijna vergeten dat die kist ook nog vliegen moest! De ervaring van de laatste tijd leert dat op de 5000-serie vluchten die van de B-pier vertrekken, we altijd een paar no-show passagiers hebben. Tot ieders verbazing was gewoon iedereen 20 minuten voor vertrek aanwezig.

Zo, en nu ga ik lekker met de voetjes omhoog

De nacht der BN-ers

Na melding op kantoor en een “bakkie leut” om wakker te worden moest ik afgelopen nacht direkt door naar B18 om de brug aan te sluiten bij een binnen komende kist. Ik was ruim bijtijds aanwezig en dan hou je per computer in de gaten waar de kist ongeveer is. Eerst stond er een tijdje een “C” achter de aankomsttijd. Wat betekend Company, de verwachte aankomsttijd. Daarna verscheen er een “R” in het scherm wat betekend dat de kist in de buurt is en radiocontact heeft. Er stond geen baan in vermeld. Ik verwachtte zoals gewoonlijk dat het de 18R zou zijn dus kon het nog wel even duren. Op een gegeven moment zie ik een kist vanuit de B-pier landen, staartlicht aan maar geen logo te zien. Aangezien ik de PH-XRA verwachtte die het nieuwe logo heeft zonder staart logo moest dit hem wel zijn. En inderdaad, maar in het systeem stond hij nog steeds niet op “T” (touched). Aan boord zaten de heren voetballers van die rood-witte club uit A. die we van de week ingechecked hadden. Doordat het docken wat lang had geduurd waren de deuren van de gate dichtgevallen. Moest ik door een “erehaag” van spelers met mijn pasje de deuren openen. U begrijpt, de nodige kwinkslagen gingen over en weer.

Na 3 uur aan de check in gezeten te hebben waar eigenlijk niks bijzonders gebeurde, tijd voor een pauze. Daarna door het bemanningscentrum op weg naar de gate kom ik een zéér bekende collega tegen. Bij U alle welbekend met de initialen W.A. Een knikje, een vriendelijk lach : “Goedemorgen dames”. Wow, collega’s en ik helemaal in de wolken, een heuse Pr**s. Draai ik me om, loop ik daar tegen collega en collega-blogster Lisette aan! Blijkt dat zij de HV5421 naar PSA te gaan doen en die staat ook bij mij op de planning. Eindelijk na wat heen en weer gemaild te hebben en getelefoneerd, een ontmoeting in “real life”.



Met dank aan Lisette voor de foto

Dus op naar B18 again. Doordat er 2 vluchten krap achter elkaar bij mij geplaned waren had ik assistentie van een Supervisor en maar goed ook. Doordat wij van de C-pier als vaste stek naar de B-pier verhuisd zijn, beseffen de vaste passagiers niet dat het een stuk verder is met het gevolg dat zowat iedereen hijgend en puffend maar net op tijd aan de gate verschijnt en wij een aantal keren de B pier inrennen om ze op te halen. Uiteindelijk toch nog 2 passagiers die het niet gered hebben.

Vandaar door naar B19 waar mijn collega de 5115 naar AGP (PH-XRD) al aan het opstarten is. Precies op tijd komt de cockpit aangewandeld. Eindelijk had ik weer een bevriende co-piloot aan boord en de nodige nieuwtje weer uitgewisseld. De gezagvoerder had het vanochtend ook erg naar zijn zin…. Bij overhandiging van de afluiting zat hij een aantal passagiers te dollen. “Jeetje, zegt ie, 3 úúr vertraging!” Ze hadden hem waarschijnlijk door want er werd niet gereageerd of het was nog te vroeg voor de passagiers. Uiteindelijk heeft op deze vlucht iedereen het gered, al hadden ze zich ook op de afstand verkeken. Deze reis moet een feest zijn geweest voor crew en passagiers want de slingers hingen bij wijze van spreke op de bok door de uitermate vrolijke heren.

Affijn, ik heb weekend! Tot gauw

Belofte maakt schuld.....


Elke dienst heeft zo zijn specifieke taken. Zo ook in de nachtdienst. Dan bezetten wij de Overbagagekas in Vertrekhal 2. Vanaf 2 uur ’s nachts tot 6 uur zit je hier om overbagage te innen van de HV vluchten. Dat was dus mijn taak vannacht. Op zich beleef je hier niet veel, alleen de passagiers proberen hier op allerlei manieren alsnog onder de overbagage uit te komen. U kunt zich niet voorstellen wat een smoezen men kan bedenken. Maar goed dat je hier achter dik glas zit, en schelden doet geen pijn

Daarna had ik nog een vluchtje, de 5143 naar ALC (PH HZE) op B12. De pc's opgestart, voorbereid, aan boord de bijzonderheden doorgenomen. En wie komt daar aanlopen??? DDM! Ik had ooit eens beloofd toen ik net op ATCbox zat om de afsluiting aan boord te brengen, belofte maakt schuld. Vandaag heb ik die dus kunnen inlossen De vlucht zat aardig vol en er werden geen bijzonderheden verwacht. Op tijd begonnen met instappen en op tijd klaar. Alleen we konden niet op tijd weg… De 2e chauffeur was er nog niet . Uiteindelijk een half uurtje vertraging.

Doordat ik mijn pauzes nog niet gehad had, kon ik lekker bijtijds weg en vol spanning liep ik naar mijn “Snorrewieltje”. Zou er weer een bonnetje onder de ruitenwisser zitten??? Pffffff, de dans weer ontsprongen.

Nog 1 nachtdienst te gaan en dan komt het “molletje” weer boven de grond. Maar goed dat het ’s avonds al wat langer licht is, zie ik toch nog wat daglicht

Tot de volgende keer maar weer.

Dorp….

Afgelopen nacht om 00.00 ging die heerlijke wekker weer af. Nog vroeger dan de kippen op stok gegaan, maar slapen….ho maar. Met deze diensten probeer ik altijd “illegaal” te parkeren naast kantoor, daar ik me midden in de nacht alleen op P40 absoluut niet veilig voel. Tot voor kort stond hier een bord: Parkeren maximaal een half uur ma-vr van 07.00-19.00. Dus kon je hier ’s nachts en in het weekend gewoon staan. Helaas is dit bord weggehaald en zat er vanochtend dit onder de ruitenwisser:



Parkeren buiten de vakken…..gisteren lag er sneeuw, geen vak te zien!

Bij melding zag het er naar uit dat ik de hele dienst als tikgeit in de hal zou zitten. Zal blij zijn als het seizoen weer begint, lekker de hele dag pierewaaien.

Voor sommige passagiers heb ik waarschijnlijk een erg open gezicht zodat ze al hun zorgen en privé-leven op tafel leggen tijdens de check-in. Zo ook vannacht, een oudere dame die met tranen in de ogen aan de balie stond. Dan probeer je zo iemand zo veel mogelijk te helpen maar je staat gewoon machteloos….en de tijd heb je ook helaas niet om zo iemand te vertroetelen.

Halverwege de dienst krijg ik een telefoontje van kantoor: “Ik ga je blij maken, je hebt toch nog een vlucht!” Zeker een no-show collega omdat alles bij melding al gepland staat, maar dat vind ik hélémaal niet erg. Op naar D79/49 om de 5467 (PH-XRY)naar Verona te doen. Weinig passagiers, nog geen kwart van het toestel gevuld, dus dan kun je er vergif op innemen dat er wat bijzonders gebeurt. Als ie vol had gezeten dan loopt alles van een leien dakje. Toen ik aan boord de bijzonderheden had doorgenomen, 1 passagier die assistentie nodig heeft, en ik weer naar boven liep kwam mij een collega in de brug tegemoet. Planning had ons dubbel gepland…foutje, bedankt. Dus lekker samen de vlucht gedaan en wat denkt U, ja hoor, de passagier die assistentie had aangevraagd zat 10 minuten voor vertrek nog in de vertrekhal terwijl zij normaal gesproken 3 kwartier voor vertrek daar opgehaald worden. We zijn toch nog op tijd vertrokken.

We zijn voor diverse BN-ers de “huismaatschappij”.Zo stond in de vroege ochtend een voetbalploeg gepland. Wij kijken daar niet eens meer van op maar zodra dat bekend wordt op Schiphol zie je ineens mensen in de hal die je nóóit ziet. Wat dat betreft is Schiphol geen dorp maar een klein dorp. News travels fast. Samen met 2 collega’s had ik de eer om de heren te handelen. Na afloop complimenten voor de snelle en accurate afhandeling. YES!

Als je denkt lekker je bed in te gaan en een gat in de dag te slapen…NOT ….om 2 uur alweer plafond staren…ga zo nog maar eens onder de wol…

Ciao

Gesloopt……..

Er zijn van die dagen dat het niet loopt zoals je verwacht. Wanneer je je bij ons meld, dan zie je je planning voor de hele dag. Goed, eerst naar de hal om de drop-off balie te bemannen (bevrouwen). Dit is een speciale balie waar je je bagage af geeft indien je al over een instapkaart beschikt, hetzij via internet, hetzij via de Self Service kiosk. Kom ik daar zit er een collega van een andere afdeling die gevraagd was om te assisteren vanwege de drukte. Na een telefoontje met planning hebben ze me omgezet. Heb ik net alle apparatuur opgestart wordt ik geroepen of ik alsjeblieft daar en daar wil gaan zitten want die computer werkt alleen met systeem 1 (we hebben 2 systemen om in te checken) en die collega die daar zou gaan zitten kon daar niet zo mee overweg. Daar bleek de vlucht naar Toulouse ingecheckt te worden. Alleen hij vloog niet naar Toulouse maar naar Barcelona. De Pyreneeën bleken vanaf de noordkant vanwege de hevige sneeuwval afgesloten te zijn, waardoor de passagiers naar Barcelona zouden vliegen om vandaar uit door de touroperator met de bus naar Andorra gebracht te worden. De passagiers lieten het allemaal gelaten over zich heenkomen. Als we er maar komen was de laconieke houding! Kijk, daar hou ik nou van.

Kent U deze:



De o zo fijne trolley. Vandaag weer een fiks aantal weten te onderscheppen die mee zouden moeten als handbagage. Komt er op een gegeven moment een man, hij had geprobeerd om via de Self Service kiosken in te checken maar dat lukte niet, bleek een trolley bij zich te hebben van 3x het toegestane gewicht. Bleek dat hij doelbewust altijd de Self Service kiosk te gebruiken speciaal om deze zware handbagage mee te nemen. Nu viel hij door de mand. Het zou ontaarden in een ordinaire scheldpartij van zijn kant. Helaas voor hem, we zijn aardig afgericht wat dat betreft. (En trolly zat in het bagageruim)

Daarna mocht ik even een poosje “pierewaaien”. Eerst naar de HV5135 naar BCN op B19. (Helaas voor de spotters ben ik vandaag de registraties vergeten te noteren, dit was de kist met de nieuwe livery)Kom ik de afsluiting afgeven in de cockpit, kijkt de Co achterom en weer voor zich. Als gestoken kijkt hij weer terug. Hé, dat keycord, is dat niet van een site van een collega van ons? Correct, meneer.
Helaas voor een Spaanse dame ging deze vlucht aan haar neus voorbij. 5 Minuten na vertrek was ze verbaasd toen ze op haar gemakkie aan kwam lopen, dat hij al in de lucht hing.

Door naar een collega die een gate naast ons stond. De HV 5411 naar Napoli. Een kwartier voor vertrek miste zij nog zoveel passagiers dat we op ons klompen aanvoelden dat het weer mis zou gaan. En jawel hoor! 6 Italianen die geen instapkaarten kunnen lezen….pffff….Die hadden dus ook het nakijken.

Onderweg naar kantoor werd ik opgepiept of ik direkt door wilde lopen naar de hal want het was weer erg druk. Daarna zijn ze mijn bestaan waarschijnlijk volledig, volkomen vergeten en ook dat ik nog geen pauzes had gehad….zou zo van mijn stoel rollen…. Ondertussen liep het aardig tegen de avond en de vertragingen begonnen er ook weer in te sluipen….

Ik ben gesloopt, ik ga naar bed. Gelukkig nu weekend!

Toedels!

Komt er dan nooit een eind aan…..

….ja, maar dan begint het gewoon weer opnieuw. Telkens als we dachten we kunnen weer even ademhalen stond de hal weer vol. Skivluchten en zonzoekers. De ene dag ben je zo door de drukte heen omdat de passagiers weinig aandacht vragen, maar vandaag vroeg elke passagier of groep veel aandacht. Is ook wel weer leuk, dan kun je je best doen om ze tevreden te stellen en opgewekt naar de gate zien vertrekken. Veel gezinnen met opa en/of oma mee. Groepen van 6,8 of 10 personen.

Na 3 uur in vertrekhal 1 door gebracht te hebben kon ik even ademhalen aan de gate van de China Airlines naar BKK en TPE. Hier is alles zo gestroomlijnd dat het boarden “smooth” gaat. Het viel weer op dat er veel alleenstaande Vikingen (Noren, Zweden), Engelsen en Belgen aan boord zaten. Wat zouden zij daar nou gaan doen

Omdat Didimon tijdens mijn dienst zou landen en ik geen HV vluchten kon “scoren” om aan de gate af te handelen had ik het zo geregeld dat ik mijn pauze na de China kon houden en even naar de gate kon. In het begin toen wij met de afhandeling van Transvia begonnen verleenden wij ook aankomst-service aan de gate. Daardoor hebben wij ook de heren bruggendienst leren kennen. Kom ik bij de gate, wordt ik vrolijk begroet door H. “Ha, die Miek! Hoe is ‘t ??? Weer even bijgeklept toen ik vroeg of ik de brug mocht aansluiten. Duim ging omhoog: “Toppie Miek, ga ik gauw door naar de volgende! Na binnenkomst en aansluiten van de brug even DDM begroet in de cockpit:




Het laatste uur van mijn dienst nog een uurtje in vertrek 1 gezeten. Alsof ik niet weggeweest was, nog net zo druk! Trof ik 4 passagiers waarvan er 1 passagier om medische redenen beenruimte moest hebben. Mevrouw kon absoluut haar been niet buigen. Als ze geen beenruimte kon hebben zou ze niet kunnen reizen. Alsof de duvel er dan meespeelt, is het niet doorgegeven door de touroperator en meer dan ¾ van de passagiers al ingecheckt. Dus gauw overleggen met kantoor en schuiven met de al ingecheckte passagiers. Terwijl ik aan het overleggen was hoor ik de kinderen zeggen: “Wedden om 20 euro dat ze het doet” en de ander zegt: “Wedden om 20 euro dat ze het niet doet”. Ik snapte níks van, maar kon er geen aandacht aan besteden. Toen alles voor moeder geregeld was, pfew!, kwam de aap uit de mouw: ze sparen keycords en of ze de mijne mochten hebben. Mijn ATCBOX koord , dácht het niet!

Ben benieuwd wat de dag van morgen weer brengt. Tot dan….

Catweazel

De ouder jongere onder ons kennen hem waarschijnlijk nog wel…….




Catweazel. Een tv-serie uit de jaren 70. Waar wil ze heen hoor ik U denken…Leest U mee?

Gisteren en vandaag had ik een BM-er dag (Buitenlandse Maatschappijen). Bij melding om 10 uur gisterenmorgen begon ik met een pauze. Dit komt omdat ik naar de Business Class check-in van de China Airlines in de Westhal moest. Check-in begint om 11.00 maar om 10.30 gaan we de balies inrichten en daarna hebben we een briefing op kantoor van de CI (en vanaf de 7e etage heb je daar toch een mooi uitzicht over Schiphol!)




vandaar dat je dienst dan met een pauze begint. Elk moment van de dag is ingedeeld en geplanned. Zit je hier dan betekend het dat je tot 14.00 zonder een happie en een schnappie aan de balie zit.

Terug naar de briefing. CI is de enige maatschappij die dit doet en ik moet zeggen, dit werkt perfect. De do’s en don’t s worden besproken. De bijzonderheden die je kunt verwachten enz.
Op een gegeven moment verschijnt er aan de check-in een heer, type zie bovenstaande foto’s

GoodmorningmissLhowareyoudoing?
Excuse me?
GoodmorningmissLhowareyoudoing?

Denk hier een zwaar Texaans accent bij, de Stetson ontbrak, en aangezien ik aan 1 kant een hoorprobleem heb en teletekstpagina voor doven en slechthorenden ontbreekt bij de check-in, ik nog een keer

Sorry Sir, what were you saying?

GoodmorningmissLhowareyoudoing? IbookedfortommorrowinbusinessclassbutIwanttoflytoday!

O my God…wat zegt ie nu allemaal, het zweet brak me uit..

Sorry Sir but I am a little bit deaf, can you speak a little louder please? Toen werd het me allemaal duidelijk. Meneer had oorspronkelijk geboekt in de business class voor een dag later, wilde nu vliegen maar overboekt en hij stond niet in het systeem. Ik uitgelegd dat ik hem zou inchecken in de economy class en dat als er bij boarden zou blijken dat er no-shows waren in business dat hij alsnog ge-upgraded zou worden. Apriciate what you are doing ma’am. U bent erg terzake kundig. (met dank aan de briefing want dit was besproken!) Als hij weg wil lopen zegt hij nog: Have you ever been to Asia? No, sir. Well, handsome girls your age are retired there and have a very good life. Well Sir, If you don’t mind, that’s not my cup of tea……pffffffff

Vanmorgen op verzoek van het roosterbureau een uurtje eerder melden. Eerst naar de LOT op D25 om aan te pakken. Dit is niet iets waar je moe van wordt. Bij de binnenkomende vlucht sta je ter verwelkoming en als vraagbaak. Aangezien het hier doorgewinterde reizigers betreft snap U waarschijnlijk al wat ik daar deed…. Daarna de vlucht instappen en ook weer appeltje eitje.

Terug naar kantoor in het bemanningscentrum voor een kopske leut. Loop ik daar wordt er al van verre gelachen naar me door iemand in een blauw/groen uniform. Collega Loppies! Dikke zoen en effe staan beppen.

Daarna door naar de gate-afhandeling van de China op F03. Daar heb ik al eerder iets over verteld en dezelfde types als hierboven genoemd weer aan boord. Verder absoluut geen bijzonderheden beleefd. Morgen maar eens kijken of ik op kantoor kan regelen dat ik weer een dagje bij onze H(ollandse) V(rienden) sta. Temeer omdat papa Didimon tijdens mijn dienst weer voet op de grond zet

Bis Morgen!

Valentijn…..

Ik had het gisteren over mijn Grote Liefde die zou komen… Bracht ie dit voor me mee:



Zegt ie: “Voor Valentijn, mam”. Lief hè?

Maar hij kwam niet alleen…Hij bracht mijn andere grote liefde mee:




Ik geloof dat ze het behoorlijk naar hun zin hebben. Zoonlief houdt van winkelen, dat hoef je tegen mij maar 1 keer te zeggen, dus lekker geshopt. Dvdtje van Shark Tale gekocht die we vanavond samen lekker knus op de bank gaan kijken.

Het joch heeft net zo veel rust in zijn kont als zijn moeder dus ook nog lekker uitgewaaid op het “Hondestrandje” hier ter plaatste….




De stokken kunnen niet groot genoeg zijn, als je niet oppast lig je nog op je knieën ook omdat meneer er precies tussen door moet lopen met die stok in zijn bek…



Meneer moest ook nog even laten blijken dat er niemand in de buurt van vrouwtje mag komen…




Daarna samen Top Gun gekeken en “gedineerd” bij die rode Hut met de grote gele M.

Morgenmiddag weer afzien als ze weer naar huis zijn……

Ciao und bis nächstes Mahl…

Captain_Roel

Via ATCBOX heb ik al vele leuke mensen ontmoet en leren kennen. Zo ook afgelopen zomer. Via een vraag in het Forum ben ik met Captain_Roel in contact gekomen. Roel had een vraag over de HV3885, en die ik kon beantwoorden. Wat bleek, Roel en zijn familie zouden op deze vlucht mee. Ik zou om 8 uur moeten beginnen die dag en naar ik meen zou de vlucht van Roel rond half 7 vertrekken. Ik heb toen een dienstaanpassing gevraagd en gekregen zodat ik deze vlucht aan de gate kon afhandelen. Op mijn vraag hoe ik hem zou kunnen herkennen antwoordde hij dat hij een oranje T-shirt zou dragen. Oeps, hoe herken je een onbekende in een overvolle vertrekhal?????

U moet weten, in de winter gebruiken we 1 balierij voor de check-in. Dit is ruim voldoende voor de ongeveer 10 vluchten die tussen 05.00 en 07.30 vertrekken, al staan de passagiers wel shocking klem tussen balierij 4 en 5 op het hoogtepunt van de nacht. In de zomer gebruiken we 4 balierijen voor de 22 vluchten tussen 05.00 en 07.30. Ze staan dan niet alleen shocking klem maar de rijen staan tot buiten aan toe. De vluchten krijgen een bepaalde balierij toegewezen. Soms gebeurt het dat passagiers al 3 kwartier in de rij staan te wachten omdat ze hun bestemming op het scherm zien staan, alleen ze kijken niet naar het juiste vluchtnummer. Aangezien wij in de bagagekelder nog niet zo’n mooi systeem hebben die de streepjescodes leest en naar de juiste positie manoeuvreert maar alles met mensenhanden gebeurt moeten zij dan toch helaas naar de andere balie waar wij dan wel weer even voor voorrang zorgen, anders is het zo sneu.

Goed, hoe herken je nu iemand in zo’n volle hal???? Ik had al een paar keer om me heen gekeken of ik een Oranje T-shirt zag. En ja! Daar stond een jongen met oranje T-shirt en met familie. Gauw even van mijn positie af en achter de collega gaan staan die hen aan het inchecken was. Roel had mij zijn achternaam gegeven, en ja hoor het klopte! Dus ik zeg: “Ha Roel!” Ik heb nog nooit zulke verbaasde blikken gezien zoals die van zijn ouders. Maar ik hoefde maar ATCBOX te noemen en toen werd het begrepen.

Op naar de gate. Hier was net de PH-HZE uit TLV aangekomen en zou er weer uit als de HV3885. Bij de check-in zag ik Roel al zeer geïnteresseerd mee kijken dus ik dacht dat vind ie vast leuk om te zien hoe de gate-afhandeling gaat. Mijn vraag, wil je meekijken???? behoefde haast geen antwoord, zo enthousiast.




Aan de gate bereiden we eerst de vlucht voor. Scherm controleren of de juiste vlucht vermeld staat en of er geen gate-change is. Het aantal passagiers die al zijn ingecheckt en hoeveel er nog niet ingecheckt zijn. Op een charter kijken we of alle touroperatorcodes wel vermeld zijn, zoniet dan moeten die vermeld worden. Hoeveel baby’s we verwachten. We kijken naar bijzonderheden, zoals zitten er rolstoel passagiers op, mensen die slecht ter been zijn en hulpbehoeven en of de hulp wel aangevraagd is. Zijn er geen baby’s of kinderen bij de nooduitgang ingecheckt want die mogen daar namelijk niet zitten. Vertrektijd, slottijd. Dan gaan we aan boord om dit allemaal door te geven en om te checken of catering en schoonmaak in orde zijn. Als alle voorbereidingen achter de rug zijn spreken we een tijd af met cabine om te gaan boarden. Dit is uiterlijk een half uur voor vertrek. Als iedereen geboard is nemen we contact op met het platform om door te geven of er buggy’s/rolstoelen, ingenomen te zware handbagage is, dat nog geladen moeten worden en dat we “conform” zijn. Vervolgens worden de papieren aan boord gebracht, koppen geteld en als dat klopt,deur dicht en brug eraf. Ik geloof dat Roel het heel leuk heeft gevonden getuige het bloemetje dat ik na hun vakantie kreeg.



(met toestemming en onder toezicht van de TD is deze foto gemaakt)

Roel en ouders nog bedankt voor het bloemetje, was absoluut niet nodig geweest want ik heb het met veel plezier gedaan!

Morgen komt mijn Grote Liefde, donderdag weer aan de slag….

Tschüss, bis dann

Guinessbook of Records

Afgelopen nacht ging die #@$ wekker om 00.00. Een tijdstip waarop een normaal mens op zaterdagavond nog aan het “stappen” is! Ach, je moet wat voor je hobby over hebben. Melden om 02.30. Ik had eigenlijk gisteren ook om die tijd moeten beginnen ware het niet dat ik op bed lag. Krijg je een mailtje:



Nou bedankt hoor, zo vol stond de hal.

Sorry meiden dat jullie een stapje harder moesten. Vannacht stond ik er gelukkig weer, en zie:



ik had niks gemist.

Nadat we de hal weer leeg hadden gemaakt had ik gelukkig weer 2 kisten.

Eerst naar D83 (D53)voor de HV2125 naar PMI. De crew arriveerde gelijktijdig, ik had dus nog geen tijd gehad om de vlucht voor te bereiden. Eerst maar eens doen. Daarna aan boord om de bijzonderheden door te nemen. Zit ik nét weer boven, ik had al zo’n voorgevoel, komt dezelfde co-piloot van de afgelopen 4 keren weer aanlopen! Gelukkig zat ik nu eens niét aan boord te beppen. Pfew!

Ondertussen zag ik een passagier in rolstoel zitten waar ik niets vanaf wist. Dit moet namelijk in de bijzonderheden gemeld staan. Dus naar mevrouw toe, bleek dat ze geen enkel stapje kon lopen en tilhulp nodig had. Als de donder de IAC besteld. Dit liep weer met een sisser af. Uiteindelijk 10 minuten voor vertrek de brug eraf.

Door naar de HV5143 naar ALC op D87 (D57). Ik kon merken dat het vakantie was want er waren een hoop kids aan boord. Het was een vrij gemêleerd gezelschap want hier zitten vaak de types “hete aardappel” in de keel aan boord. Zo ook dit keer. Sta ik op de laatste passagiers te wachten komt er zo’n type aan lopen met de telefoon aan het oor: Stel je voor 06.45 op zondagochtend. Met wie moet je dan bellen op zo’n tijdstip????? Het volgende ving ik op: “Tsjae, kearel, ik ben het zat, je weet dat je me moet betaelen, morgenochtend staat de deurwaerder op je stoep!” Ben benieuwd of de aerme kaerel nog geslapen heeft.
Ondertussen, een kwartier voor vertrek, een telefoontje uit de hal dat 2 ingecheckte passagiers over de security gestruikeld waren omdat zij scherpe voorwerpen in de handbagage hadden. Gelijk door gegeven aan platform dat de bagage alvast “standby” gezet moest worden voor het geval dát. Die gasten kunnen nu in het Guinessbook of Records want binnen 5 minuten stonden ze voor mijn neus. Gelukkig weer op tijd weg. 9 minuten voor vertrek brug eraf.

Vanavond met de kippen op stok, om 01.45 wekkertje. Dit keer 04.00 beginnen

Ciao!

Kleine meisjes.........



.......worden groot



Vandaag 70 geworden!!! Mam van Harte!

Ik ben bijzonder trots op wat U allemaal nog presteerd, en dat mag wel eens gezegd worden! Conditietraining, en dan niet achter een stoeltje met de benen zwaaien, 3x in de week 5 km hardlopen, langlaufen, Nordic walking. Petje af!

Vanavond voor de 2e keer dit jaar naar de sneeuw....Een hele fijne vakantie en Hals und Beinbruch

Tot zo, bij de koffie en gebak

Blaren op de tong……

Graag ga ik op deze plaats even in op het blog van Loppies zie haar blogspot van gisteren over de handbagage die de spuigaten uitloopt. Ook als grondpersoneel is dit ons een doorn in het oog. Sinds passagiers via internet kunnen in-checken en via de self-service machines in de hal hebben wij geen oog meer op de handbagage. Heeft iemand geen ruim-bagage om af te geven dan kan men zo doorlopen naar de gate. Aangezien wij daar sinds 2 jaar maar in ons “uppie” staan, hebben wij absoluut geen tijd om in dat half uur dat wij moeten boarden, om daar op te letten. Vaak hebben wij ook onnodige discussies aan de check-in omdat voornamelijk de Spanjaarden en de Italianen dit op de heenweg wél hebben mogen meenemen. Hoop dit de onduidelijkheid tussen grond- en cabinecrew wat wegneemt.


Vandaag heb ik me weer eens de blaren op mijn tong gekletst. Ik zat nog maar net aan de balie in een volle vertrekhal toen de Hal-coördinator naar me toe kwam. Miiieeeek (héél slijmerig, en dan voel je al iets aan komen) zou jij….vandaag een ‘snuffel’stagiaire onder je hoede willen nemen? Er liep vandaag weer een groep met ons mee om mee te kijken en ‘sfeer’ te snuiven. Eens kijken of deze dame weer net zo enthousiast is als degene die ik vorige week mee had.

Ze viel met haar neus in de boter want het was vrij druk, voornamelijk families van 6 of meer personen inclusief kids en baby’s en deze check-in vergt redelijk meer tijd dan 2 personen inchecken. Vaak is het stoeien en puzzelen met het seatplan. Eerst dus de check-in uitgelegd en toen de drukte het toeliet haar de werking van de self-service machines uitgelegd. Op de planning stond vandaag helaas geen vlucht afhandeling.

Na een paar uur zag ik dat ze haar belangstelling een beetje aan het verliezen was, dus maar even gebeld met de indeling of er nog wat mogelijk was. En gelukkig! We mochten naar B15 voor de HV5117 naar AGP. De crew die deze machine deed had ik eergisteren ook al, allemaal pursers in opleiding. Dus U raad het al KOFFIE!!!! Op deze vlucht waren geen bijzonderheden op 1 rolstoel passagier na. De bekende zanger K.A. Ik dacht altijd dat dit zijn eigen naam was, maar dit is dus een artiestennaam. Rolstoel passagiers worden door ons altijd begeleid in de aviobrug, dit is namelijk verplicht. Een paar maanden geleden had ik een meneer in een zgn. sportrolstoel en die wou ik dus met alle geweld begeleiden. “Mevrouw, neemt U nou maar van mij aan dat passagiers in deze rolstoelen alle kunstjes kennen en dat U dan alleen maar in de weg loopt! Ik zal het u laten zien”. Dus met dit verhaal in het achterhoofd loop ik naar deze meneer toe om te overleggen. Het bleek dus dat meneer beter zelf kon rijden. Heel sympathieke meneer, ik heb BN-ners meestal anders meegemaakt. Het gesprek verliep zodanig dat ik mij permitteerde om er een grapje van te maken. Met een vette knipoog vraag ik “Weet U het zeker? Ik hoef u straks niet van de deur van het toestel te schrapen?” Ik geloof dat ie nu nog buikpijn van het lachen heeft...


Na de vlucht blijkt dat veel mensen van het vliegen als stewardess nog heel wat romantische ideeën hebben. Op mijn vraag aan de stagiaire hoe lijkt het je op de grond? Krijg ik het antwoord dat ze liever gaat vliegen. “Kun je ook aangeven waarom?” Nou, dan ben je lekker veel in het buitenland

Dit was het voor deze keer. Komend weekend weer de nacht in….

Adiós todo!

It’s a small , small world…..

Vandaag een bijzonder enerverende dag… Het begon allemaal in vertrekhal 3 bij de check-in van de Iran Air naar Teheran. Het was vrij rustig aan de check-in, weinig passagiers dit keer. Halverwege kwamen er 3 passagiers. Pa, moe en zoon die zouden vliegen, maar de hele familie kwam mee ter ondersteuning. Vraag me niet het hoe, wat, waarom, want ik weet het nu bij God nog niet, maar opeens sloeg bij één van de wegbrengers de vlam in de pan. Het was zelfs zó erg dat ik door de sterke arm der wet ontzet moest worden. Bij deze vlucht zijn ook 3 vertegenwoordigers uit het land zelf aanwezig en zij hebben de marechausse gewaarschuwd. Dat zij niet zelf ingrepen heeft met de heersende cultuur in dat land te maken. Zo zie je maar weer dat een eenvoudige afhandeling in een zo vrij land als het onze door cultuurverschillen iets héél anders wordt.

Na een welverdiende pauze zat ik nog maar kort in vertrekhal 1 toen ik gebeld werd met het verzoek of ik als supervisor even naar een vlucht op B15 wilde. Daar vertrok de vlucht HV5203 naar MAD. Er waren geen problemen te verwachten maar aangezien Transavia graag wil dat er een supervisor op de pieren loopt voldoe ik graag aan dit verzoek. Want ik mag graag op de pieren vertoeven. Bij de boarding waren er enkele kleine strubbelingen. Een passagier die in de hal al een te zware koffer ingecheckt heeft komt met een trolly van minstens 15 kg aan zeulen en een levensgroot muziekinstrument op zijn rug. De trolly wordt stante pede ingenomen bij de gate. Weer een typisch geval van verstoppertje spelen in de hal. Hadden ze dit daar kunnen onderscheppen had meneer dus overbagage moeten betalen. Hij heeft dus wat dat betreft nu geluk. Verder een gezin dat met een gigantische kinderwagen op slag van vertrekken aan komt rennen die in de hal al gelabeld is om daar geladen te worden (grote kinderwagens en buggy’s worden daar geladen vanwege arbeidstechnische redenen) Na overleg met de DO (duty officer platform) streek hij de hand over zijn hart en nam de kinderwagen mee. Passagiers weer blij!

Het venijn zat hem in de staart. Mijn collega die de vlucht afhandelde belde vanuit de brug naar boven dat er een zwangere dame aan boord zat, en al 36 weken zwanger was. Zij zat zonder dit te vermelden bij boeking en check-in gewoon aan boord. Vanaf 36 weken mag men namelijk alleen vliegen met een medische verklaring van een arts. Nadat ik met mevrouw had gepraat bleek dat zij dit heel goed wist maar iedereen om de tuin had geleid. Dat dit bij check-in en boarding niet opgemerkt was kwam doordat zij een jas, type “dekbed” aan had. U kent ze waarschijnlijk wel, die lange jassen met gestikte vierkanten gevuld met dons. Toen zij zich echter in haar stoel wilde vleien zonder jas werd dit, helaas voor haar, opgemerkt door de stess aan boord. Met het gevolg dat zij door mij vriendelijk doch dringend werd verzocht het toestel te verlaten. Dat wordt dus bevallen in Nederland of de trein nemen…..

Daarna naar kantoor om het te late vertrek van het toestel te verantwoorden. Met zo’n gebeurtenis is dat absoluut geen probleem natuurlijk.

Vervolgens weer terug naar B19 voor de HV5447 naar BGY. Op sommige vluchten heb ik gewoon een abonnement want deze had ik gisteren ook al. Crew was al voor mij gearriveerd dus aan boord om de bijzonderheden door te nemen. Aangezien het weer bekenden waren sloeg ik een lekker kopje koffie niet af. Zo na het avondeten smaakt dat natuurlijk uitstekend. Op mijn weg naar boven ging de telefoon in de brug over…. De “chauffeurs” die graag aan boord wilden. Doe ik de deur voor de heren open en staat dezelfde co-piloot van gisteren, ook voor de Bergamo, voor mijn neus (en ik heb deze co al vaker getroffen). Die begint vet te lachen, legt een hand op mijn schouder en zegt: “Ja hoor , ik had het kunnen weten, je stond zeker weer te beppen”! Verdorie ik sta al bekend als de Bonte Hond…Ik moet nu toch echt gaan oppassen.

Tijdens het boarden ineens twee Italianen: “Nice site, ATCBOX!” Ik had natuurlijk mijn keycord om, standaard uitrusting Daan!. (Als die pet ons nou allemaal past had ik die ook nog op gehad…) Ik vroeg ze heel verbaasd of ze de site kenden. Sure, of course and we know Didimon and we know you! We are members! Het is werkelijk door internet een zeer kleine wereld geworden. Ook vroegen ze nog of ik Didimon de groeten wilden doen. Dus Daan, bij deze.. Helaas had ik geen tijd om hun namen te vragen.

Ciao en arrivederci!

Tussendienst

En? Allemaal het weekend overleefd? Ik ternauwernood…. Na 3 weekenden gewerkt te hebben eindelijk weer een “normaal weekend” vrij. Goede gelegenheid dacht mijn dochter om weer eens een weekendje bij moeders door te brengen… Ik heb het geweten…. TMF dan wel MTV dendert door het huis. Goh mam, heb jij nog msn plus op je computer staan? Ik zet msn 7 er wel even op! Met het gevolg dat er een jochie met waterballon over je scherm dendert en je doornat bent….

Vandaag gelukkig weer “rustig”aan het werk en een “lange” tussendienst. Half 12 melden en direct beginnen op B19 voor de HV 5135 naar BCN. Tot voor kort stonden vertrektijd en instaptijd op de instapkaarten vermeld. Tegenwoordig alleen de instaptijd om te voorkomen dat we op het laatste moment nog teveel passagiers missen. Helaas……. Passagiers komen nu nog veel later aan de gate! Vandaag een groepje van 6 die op het moment van aankomen aan de gate, Schiphol breed omgeroepen worden en vervolgens helemaal in een deuk liggen…

Na afmelden van de vlucht mocht ik via kantoor in het bemanningscentrum, om de administratie af te geven, naar de China Airlines in vertrekhal 3. Zo’n 20 minuten lopen vanaf B19. Hier geen bijzonderheden. Alles verliep vlotjes.

Bij de Transavia check-in weer veel “overwinteraars”. Leuke mensen om in te checken, maken een praatje en een geintje. Ook een dame die vroeg of ze ook met een ID-kaart kon inchecken terwijl ik haar Nederlandse paspoort al in handen had. Na wat doorvragen waarom ze dat vroeg, bleek dat ze dit ID in Spanje had laten maken. Bleek dat ze daar gewoon een kleurenkopie van haar paspoort hadden gemaakt en verkleind en zo geplastificeerd. Haar maar gauw verteld dat dit “vervalsen” heet en dat maar gauw moest weggooien. Spanjaarden….zucht….

Aan het eind van de dienst, U raad het waarschijnlijk al, weer naar einde B-pier. Ditmaal voor de HV5447 naar BGY. Halverwege de instaptijd kun je vaak al inschatten of je de vertrektijd gaat halen. Daar ik halverwege nog te veel passagiers miste wist ik al dat het weer krap zou gaan worden. En inderdaad…10 minuten voor vertrek kreeg ik een telefoontje van C18 dat de laatste 2 passagiers daar stonden en aardig op leeftijd waren. Helaas hebben zij dan ook de vlucht gemist….Graag zou ik voor deze passagiers wachten maar vertraging kost een boel geld…

Fijne avond! En tot de volgende keer

Keycord

Vandaag een dag als usual. Eerst beginnen in vertrekhal 1 om een uurtje te vullen totdat ik naar de gate moest voor China Airlines op F02. Volle vlucht naar BKK-TPE. Hier staan we met 4 mensen van de Blauwe Zwaan en 4 vertegenwoordigers van China Airlines. Het verbaasd me hier telkens weer dat die grote Boeing door de passagiers zó gedisciplineerd wordt ingestapt. Een uur van te voren beginnen we al met pre-boarden, dus instapkaarten controleren, een half uur voor vertrek kan men dan aan boord en daarna zit iedereen gewoon binnen 15 minuten op zijn plaats! Nooit passagiers die bij de gate gewoon niet op komen dagen. Ook zat er weer een nieuwe ploeg RIT aan boord om mensen te gaan aflossen in het rampgebied.



Let op het keycord.... Bedankt Rien

Na de pauze weer even check-in om een half uurtje op te vullen voordat ik de HV5203 naar MAD mag gaan doen. Op naar B19. Hier dus wel weer 2 passagiers die denken dat het toestel vol met passagiers wel wacht omdat ze toch ingecheckt zijn. Ze hadden geluk want de bagage werd al gezocht maar was nog niet gelost.

Daarna nog even check-in en nu is het weekend!

Fijn weekend allemaal, hopelijk maandag weer een blogje met meer nieuws.

Sjacheren

Hèhè, de foto’s staan erop. Kijkt U maar bij Januari! Zware bevalling maar ik weet nu hoe het moet dankzij de fantastische hulp van DDM.

Zo, vandaag begon het feest in vertrekhal 3. Ik moest naar de Iran Air IR764 met bestemming THR. Om 15.30 is het vertrektijd, dan zitten we vanaf 12.00 uur bij de check-in. Wie binnenkort voor vakantie naar een land vertrekt in het gebied onder de Middellandse Zee kan bij mij terecht voor een verkorte cursus onderhandelen en sjacheren. Deze passagiers hebben al een extra bagagevrijdom van 10 kg en dan kunnen ze ook nog een duurder ticket aanschaffen waardoor ze 20kg extra bagagevrijdom hebben. Als U denkt dat dit voldoende is……mis! Geen idee wat ze in dat land missen, in ieder geval C&A want elke passagiers had daar flink inkopen gedaan. Deze vlucht is altijd leuk om in te checken omdat het totaal anders is dan de vakantie charter. En ik heb nooit geweten dat hier zóveel Iraniërs wonen en dat ze fantastisch Nederlands spreken. Maakt het onderhandelen over het overgewicht ook makkelijker.

Deze weken hebben we ook “snuffel” stagiaires lopen van het ROC. Dat betekend dat ze een bepaalde periode dagelijks met een andere grondafhandelaar meelopen. Vandaag had ik een jongedame mee de pieren in die heel enthousiast en leergierig was. Bij de eerste vlucht waar we heen gingen HV2291 FUE (PH-HZY) vielen we met onze neus in de boter. Hier stond een collega met een andere “snuffelaar” de vlucht te doen. Op het moment dat we aankwamen en ik alles wilde gaan uitleggen begaf de apparatuur het….dus alles op de ouderwetse manier. Alles met het handje boarden. Kunnen ze ook eens zien dat niet alles van een leiendakje verloopt.

Bij de tweede vlucht naar MAD HV5203 (PH-XRY) kwamen we helaas als mosterd na de maaltijd. Omdat dit een “ticketless” vlucht is, is alles zo geboard. Ik kon haar natuurlijk nu wel mooi het verschil tussen een chartervlucht (HV2291) en deze laten zien.

Lopen we terug met de “snuffelaars” achter ons aan, hoor ik ze zeggen: “Dít is nou wat ik wil doen! Dit werk bedoel ik! Hahaha, altijd mooi als je je eigen enthousiasme op een ander over kan brengen.

Daarna bij de check-in nog even wat dingen aan haar uitgelegd. Zijn we bezig de vlucht naar Bergamo in te checken komt er een type “Venco-drop” aangelopen. Legt met een Big Smile zijn paspoort op de balie en zegt: “I want to check in voor Barbados, are you coming with me?
Ik met een big smil en een blik in zijn paspoort : “I would love to but I’m afraid you are too young for me, you can’t handle me! Do you prefer aisle or window seat”?
He: “I like a seat next to the female pilote. “
Ik: “I am so sorry but that seat is already taken! I have a seat for you on row 2 right on the stewardess’ lap”. De Italiaanse Don Juan ging happy naar de gate…..

Flirt en onderhandel met plezier, het is nu hoogste bedtijd voor mij

Uit de oude doos

Een paar maanden geleden tikte ik het boek Douglas DC-2 van N.Geldhof en P.Kok op de kop. Daar vond ik het onderstaande interview met mijn grootvader in. Ik heb dit nooit geweten daar hij nooit over zijn werkzaamheden sprak omdat hij zijn belevenissen heel normaal vond. Het was nou eenmaal zijn werk.....

Belevenissen langs de Indië-lijn.

De Verdwaalde DC-2

De bui.
Het was in februari 1936. toen de DC-2 PH-AKI “Kievit”op de normale Indië-lijndienst onderweg was van Amsterdam naar Batavia. In de middag werd van Karachi vertrokken naar Jodphur in het toenmalige Brits-Indië.


Jodphur

Het weer was op de vlucht ongemeen slecht en verergerde met het uur. Hevige storm en regen teisterden het toestel. De Kievit had zes passagiers aan boord, toen bijna het maximum aantal voor de DC-2 op de Indië route. Om de vlucht voor de passagiers zo dragelijk mogelijk te maken en vooral ook uit een oogpunt van veiligheid, besloot de gezagvoerder zo veel mogelijk om de buien heen te vliegen of eronder door te gaan. Dit betekende, dat van de normale vliegroute moest worden afgeweken. Op een gegeven moment werd zelfs buiten de routekaart gevlogen. In die tijd waren als navigatiemiddel de z.g. doordraai route kaarten in gebruik. Zo’n doordraai kaart zat op twee assen in een trommel opgerold en gaf de vliegroute aan in de vorm van een vliegbaan van circa 300 km breedte. Dit betekende dus zo’n 150 km terrein ter weerszijden van de route-lijn, een rode lijn, die ongeveer over het midden van de kaart liep. Naarmate de reis vorderde moest de kaart steeds een stukje worden doorgedraaid. De bedoeling was, dat de rode lijn zo nauwkeurig mogelijk werd gevolgd en dit betekende in de praktijk: “Vliegen met grondzicht”.

De Vrille
Vanwege de slechte weersomstandigheden steigerde de “Kievit”en ging op een vreselijke manier te keer. Het toestel werd heen en weer geslingerd als zat men in een notendop op zee. Plotseling raakte de machine in een vrille oftewel tolvlucht. De “Kievit” was totaal onbestuurbaar en niet meer te houden. Al tollende kwam de DC-2 op zijn neus te staan en dook met grote snelheid op de grond af. Vreselijk angstig om moeder aarde zó snel op je af te zien komen. De bemanning dacht dan ook terecht, “het is gedaan met ons”.
De 2e bestuurder zat op dat moment in de cabine en de BWK bevond zich naast de gezagvoerder op de “bok”. Tijdens de duik reageerde de BWK pijlsnel en trok het gas dicht van de motor, die op dat moment in de buitenbocht zat. Tegen de gezagvoerder schreeuwde hij : “alles loslaten!”. De gezagvoerder volgde onmiddellijk deze niet mis te verstane order op. Met een vervaarlijke dreun kwamen de roeren weer in de middenstand terecht, waarbij het vliegtuig hevig trilde. De andere motor, die met hoog vermogen bleef doordraaien, trok de machine weer recht en het tollen stopte meteen. De gashefboom van de afgezette motor werd weer naar voren bewogen om te voorkomen, dat nu een vrille naar de andere kant zou ontstaan.

Verdwaald
Precies op tijd had men in de cockpit de “Kievit” weer onder controle gekregen!Het toestel scheerde zeer laag langs de grond, maar kon op het kritieke moment weer worden opgetrokken. Inmiddels was de bemanning erachter gekomen dat ze verdwaald waren. Met de brandstofvoorraad was het inmiddels slecht gesteld. Er moest bliksemsnel een noodlandingsterrein gevonden worden.

De Noodlanding
De “Kievit” bemanning mocht nu ook weer van geluk spreken, toen ze ineens een oud vliegveldje zagen liggen, dat kennelijk niet meer in gebruik was. Dit te oordelen naar het grote aantal koeien en karbouwen, dat ongestoord door het motorlawaai rustig verder graasde. Met enkele scheervluchten konden de dieren worden weggejaagd. Tegelijk bleek evenwel, dat het veld vol diepe kuilen zat en zodoende onmogelijk als landingsplaats kon worden gebruikt. Het hele toestel zou dan flink in de soep gaan, een allerminst aantrekkelijk vooruitzicht! Aan de andere kant van de rivier, zo’n 500 meter verder lag een open stuk terrein. Dit leek hun enige kans op behoud! De mannen bedachten zich geen moment en besloten direct te landen. Voorzichtig werd de “Kievit” tussen de omringende bomen in de richting van het weilandje “geprikt”. Een vrij riskant onderneming, maar gelukkig was het daglicht en kon de landing zonder enig probleem tot een goed einde worden gebracht.

Koffie tegen het plafond
Eenmaal geland werd het toestel grondig van binnen en buiten geïnspecteerd. Dat de landing vlak boven de boomtoppen een “close shave” was geweest, toonden de bladeren die tussen hoogteroer en stabilo verward zaten. Ook bleek een ophangbracket (steunbeugel) van het hoogteroer gebroken te zijn. Verder waren de vleugelfairings oftewel de vloeistukken tussen romp en vleugelhelften gedeeltelijk losgetrokken, waarbij vele bevestigingsmoeren totaal verdwenen waren. Dit moest tijdens de vrille zijn gebeurd. In het vliegtuig lag de hele inventaris van de pantry overhoop en zat de koffie tegen het plafond. Uiteindelijk viel de schade erg mee en prezen de inzittenden zich gelukkig dat ze er zó goed vanaf waren gekomen.

Reparatie
Provisorisch werden de nodige reparaties uitgevoerd. Onderdelen waren uiteraard niet voorhanden. Daarom werd grondig bekeken, of ergens anders aan het vliegtuig iets gemist kon worden. Zo werden om de vleugelfairings weer vast te zetten op andere plaatsen de nodige schroeven om-en-om verwijderd. De beschadiging aan het hoogteroer viel gelukkig mee. Er kon mee worden doorgevlogen, mits het toestel niet opnieuw in zwaar weer terecht zou komen. Op het eindstation in Indië zou dan een goede reparatie kunnen worden uitgevoerd.

Brandstof
Intussen waren drommen inlanders uit de bush-bush gekomen om te kijken wat er aan de hand was. Onder hen was een oudere man, die als enige van de groep enkele woorden Engels kon spreken en verstaan. Het kostte wél wat tijd om elkaar te begrijpen, maar de conversatie vlotte niettemin aardig en men demonstreerde zelfs hoe men opium moest snuiven. Duidelijk was dat men de KLM-ers goed gezind was, want de intellectueel onder het gezelschap vertelde dat hij “petrol” wist te vinden. De bemanning was natuurlijk meteen alert. De man nam hen mee door het bos en na een tijd lopen kwamen zij in een inlands dorp, waar hij op een bepaalde plaats met een soort pikhouweel in de grond begon te rommelen. Na wat takken opzij te hebben getrokken, begon hij verder te graven. Even later kwam er een soort houten vlonder tevoorschijn. Dit bleek het deksel van een grote kist te zijn. Het deksel werd opgetild en ……de KLM-mannen konden hun ogenniet geloven! Ze zagen wel honderd blikken van twee gallon benzine in de kist staan. Dit betekende dat ze zomaar zo’n 800 liter brandstof ter beschikking hadden!
Bij nadere inspectie viel de buit toch wat tegen, helaas. Na een eerste reukcontrole bleek dat het inderdaad vliegbenzine was, maar vele blikken waren doorgeroest en leeg gelekt. Waarschijnlijk lag de benzine daar al zo’n 15 jaar opgeslagen en was het vermoedelijk een overschot van voorraden, die de Britten daar in die tijd in een van hun vele koloniale oorlogen hadden aangelegd. In totaal was toch nog zo’n 200 liter van de brandstof bruikbaar. Wél wat minder dan de verwachtte 800 liter, maar dit restant moest voldoende zijn om uit deze wildernis te kunnen ontsnappen. De bruikbare voorraad werd naar het vliegtuig overgebracht en in de lege hoofdtanks gegoten. De benzine was bepaald niet geschikt voor de DC-2; naar schatting was het octaan gehalte hooguit 73, terwijl DC-2 motoren benzine van 80/87 octaan nodig hadden. Er zat evenwel niets anders op dan de mindere kwaliteit te aanvaarden. In de achterste hulptanks bevond zich nog ongeveer 180 liter van 87 octaan. Alles bij elkaar beschikte men nu over circa 380 liter brandstof. Geheel vol kon de DC-2 een hoeveelheid van 1.930 liter benzine meevoeren. Het totaal gewicht lag dus in dit geval ongeveer 1.200 liter onder het maximum brandstof gewicht. Het vliegtuig was dus lekker licht en alles wat aan boord was kon worden meegenomen. Naar Jodphur was ruim een half uur vliegen. Volgens de berekeningen had men dus voldoende brandstof aan boord voor dit korte traject.

De start
Onder deze omstandigheden werd verantwoord het geacht om vanaf dit terrein te starten. Dit gebeurde de volgende morgen om negen uur. Vanwege het hoge vermogen dat voor het loskomen van het vliegtuig vanaf het kleine veld vereist was, moest op benzine van 87 octaan worden gestart. Dit lukte uitstekend! Eenmaal in de lucht gekomen, kon na het terug nemen van het vermogen (de zgn. power reduction) op de andere (oude) benzine worden overgeschakeld. De telegrafist kwam nu meteen in actie, zodat binnen enkele minuten de thuisbasis en de stations langs de route op de hoogte waren gesteld dat de “Kievit” weer terecht was. Gedurende het verblijf op het veldje was het noodzakelijk gebleken om niet via de radio te zenden, maar uitsluitend te ontvangen, aangezien de boordbatterijen moesten worden gespaard om bij het vertrek over voldoende elektrische energie te beschikken voor het starten van de motoren. Dit had de bemanning heel serieus onderling overlegd. Ontvangen deed men dus wél want dat vroeg aanzienlijk minder vermogen van de batterijen. Zodoende wist de DC-2 ploeg dat er ijverig naar hen werd gezocht. In het geheel is men twee nachten en één dag zoek geweest.

Jodphur.
Na ongeveer veertig minuten vliegen werd Jodphur bereikt. De “Kievit” landde daar alsof er niets gebeurd was. Er zat toen nog zo’n 200 liter benzine in de tanks. Deze geschiedenis zou hier mee eindigen, ware het niet dat deze muis nog twee staartjes zou krijgen. In Jodphur werd het de bemanning hoogst kwalijk genomen dat ze geen radioberichten hadden uitgezonden. Toen ze op dat veldje stonden hadden ze de motoren moeten starten om met draaiende motoren de accu’s op peil te houden, zo was de mening in Jodphur. Het zenden had dan geen enkele schade aan de accu’s hebben toegebracht. Het verweer van de bemanning dat ze daarvoor een té kleine voorraad benzine hadden en dat ze het niet verantwoord hadden gevonden om die benzine op te gebruiken voor het uitzenden van radioberichten, vond geen gehoor. Als men hen eenmaal gevonden had , zou men wel benzine vanuit Jodphur naar hen toe hebben gebracht. De vraag van de bemanning was: “Hoe dan? Er is niet eens een weg door de rimboe naar het terrein waar wij stonden. Waren jullie dan met ezels over de bergen gekomen?”
Na een succesvolle thuisreis kwam op Schiphol het tweede staartje tevoorschijn. De boordwerktuigkundige kreeg een reprimande. Hij had zich niet met de besturing van het vliegtuig mogen bemoeien en hij had met zijn vingers van de gashefboom moeten afblijven. Daar had de BWK een gepast antwoord op: “Ik had mijn vrouw beloofd dat ik weer heelhuids zou thuiskomen. Welnu, dit was de enige manier!”

Gegevens van de vlucht:
KLM Indië-vlucht No. 313 met de DC-2 PH-AKI “Kievit”

Uitreis - Vertrek Amsterdam 22 februari 1936
Aankomst Batavia 2 maart 1936
Bemanning: L.A. Brugman gezagvoerder
J.Eilders 2e bestuurder
H. de Jong boordwerktuigkundige
H.Prins radiotelegrafist
Lading: Zes passagiers en 247 kg. Post


Die boordwerktuigkundige was mijn grootvader.....

Fijne avond!