En dan écht de laatste dag op Schiphol

Gisteren had ik het verzoek neergelegd om op mijn laatste dag HV te mogen doen. Check-in, pierewaaien of gate. Maakt me niet uit maar graag, please, please, please HV.

Ik was al vroeg met het benodigde snoep en snaaiwerk aanwezig . En toen mocht ik naar de FB. Maar geen nood, HV stond ook gepland .

Eerst maar weer eens door de fouillering in het Bemanningscentrum. Mag ik uw pennen even zien??? EUH... die heb ik al 7,5 jaar in mijn borstzak zitten en nu zit er wat in???? Niet druk maken, laatste kans dat ze me kunnen fouilleren Dat zal ik absoluut niet missen....

Bij de gate keek ik even vreemd op. In plaats van een 737-500 stond er nu ineens een BAe146 van Hemus Air in de kleuren van de Bulgarian. Aan het aantal passagiers te zien zou ik met een schoenlepel moeten werken om ze allemaal geplaatst te krijgen. Maar tot mijn grote verbazing gaan er bijna 90 pax in. Daar ziet die Mug echt niet naar uit.

Daarna was het tijd voor het snoep- en snaaiwerk en waren er toch nog collega's die van verbazing van hun stoel vielen.


De pier stond al weer op me te wachten . Eerst maar even naar een vertraagde PMI. De collega hier was een ouwe rot dus dat was relaxed. Ondertussen hield ik de andere 2 vluchten in de gaten. Op een binnenkomende vlucht zat er nog een oude bekende. Ik was blij dat ik je nog even trof:



Gerben. Zoals wij elkaar ontmoet hebben is ook weer een verhaal apart. Via via hadden we al over elkaar gehoord. Op een gegeven moment was ik op GRQ en stond met hem te praten terwijl ik niet wist wie hij was(en hij van mij niet). Een dag later hoorden we beiden van een vriendinnetje wie de ander was geweest…

Ondertussen moesten er op de PSA 2 passagiers verwijderd worden. Men zat al aan boord . Zelfs de marechaussee moest er aan te pas komen. Het stel was namelijk tijdens het instappen op het achterste toilet aan het blowen geweest. Gevolg was dat de captain weigerde te vertrekken, groot gelijk! Jammeren hielp niet meer.

Gohanyo-2003 oftewel onze Shaddy ging vandaag op vakantie. Mijn mobiel stond gedurende de dag roodgloeiend om maar een gaatje te vinden om elkaar nog even te treffen. Helaas, het is niet gelukt . 2 Jaar geleden heb ik je voor het laatst gezien en aan je stem door de telefoon te horen moet je behoorlijk gegroeid zijn! Hopelijk treffen we elkaar gauw nog eens.

Na mijn pauze mocht ik een gate van een collega overnemen die opgehouden werd in de hal. Pech voor haar want ik weet hoe graag iedereen de gate-afhandeling doet. Een geluk voor mij . Nog meer geluk toen bleek dat de crew bekend was! Dit zou nu echt mijn aller,aller, aller laatste vlucht worden . F., de purser van de vlucht, viel ook om toen hij hoorde dat dit mijn laatste was. Ik werd verwend met cappuccino, de nodige foto's werden genomen en met pijn in mijn hart de brug eraf gehaald. Toen ik de kist zag verdwijnen stonden de tranen hoog....

Ter afsluiten kwam Foxie Foxtrot speciaal naar Schiphol om een laatste bakkie te doen. De laatste die mij in hemelsblauw heeft gezien...

Morgen uniform inleveren en dan is dit hoofdstuk gesloten. Ik heb een geweldige tijd gehad. Veel geleerd. Veel meegemaakt, dit neemt niemand mij meer af. Donderdag begint een nieuw hoofdstuk waar ik ontzettend naar uitkijk.