De marathon zit er weer op.. Het idee dat ik vanavond gewoon op een normaal tijdstip waarop een normaal mens zijn bed in gaat, ook heerlijk mijn bedje in kan. Want slapen overdag, dat is niks. Je merkt dat je bioritme shot to hell is . Kkkkkkoud dat je het hebt, bedsokken aan om warm te worden, wat absoluut niet lukt. Hèèl licht slapen, alles horen qua geluid om je heen. En als je dan even lekker wegzakt, dan dromen als een gek. Met het gevolg dat je doodmoe wakker wordt. Voordat de plicht weer roept om 02.30 probeer je toch ook nog een beetje slaap te krijgen Yeah, right, forget it! Zweten! En àls je dan al in slaap sukkelt gaat een uur later die pl***** wekker alweer

Dat ik na 6 jaar onregelmatigheid niet de enige ben die hier steeds meer moeite mee krijgt, de leeftijd begint ook al te tellen natuurlijk , blijkt wel uit de geluiden op de werkvloer. De harde kern van zo'n 150 man die na die 6 jaar zijn overgebleven hoor je steeds vaker morrelen. Onlangs bekende een manager dat men niet had gedacht dat wij het zo lang zouden uithouden . Ik neem dan ook mijn petje af voor de vliegstessen zoals Lisette en Loppies die het na jaaaaaaren toch nog uithouden met nog veel meer onregelmatigheid. Bij hen is het elke dag een andere opkomst, wij hebben nog een reeks van 4 zodat er toch nog ènige regelmaat in zit...

Zonder nu direkt over te willen stappen kijken er diverse mensen rond naar een andere stek. Ook ik, maar ja, waar vind je werk met zoveel vrijheid en verantwoordelijkheid zonder dat je baas over je schouder mee koekeloert????

Na nachtdiensten ben ik altijd ontzettend pessimistisch. Het zal morgen allemaal wel weer mee vallen