Anton en de meisjes…..

Anton Heijboer is niet meer…. In de jaren zeventig trok hij veel aandacht omdat hij 4 vrouwen had, later vijf. In 1989 had ik de eer hem een bezoek te mogen brengen. Mijn ex kwam door zijn werk bij hem over de vloer. Elk van de vrouwen had een roedel van een stuk of 10 herdershonden. Aangezien ik helemaal “gek” van die beesten ben, werd ik uitgenodigd om een bezoek te brengen. Zo gezegd zo gedaan… hoogzwanger van mijn eerste kindje stond ik ineens tussen “kalven” van herdershonden. Geen gewoon formaat maar ècht Hudge! Iedere vrouw had haar “eigen huis” binnen het huis. Wat ik me ervan kan herinneren is dat men hèèl relaxed met elkaar en met het leven omging. Geen gestress, alles in volmaakte harmonie met elkaar en met de natuur. Heb ècht mijn ogen uitgekeken, Anton gaf ook nog een demonstratie hoe hij schilderijen maakte……

Op de dag van mijn bevalling kreeg ik een bos witte rozen, zo groot heb ik nog nooit gezien! Kaartje erbij: Anton en de meisjes. U begrijpt, het kaartje heb ik natuurlijk nog steeds.

Anton rust zacht.


Zoals gemeld stond ik gisteren “langs de lijn” bij mijn zoon. Heb een fantastische wedstrijd gezien. Al binnen 10 minuten stond het 5-0. Met de rust was het 5-2 en uiteindelijk gewonnen met 9-3. Elke keer weer verbaas ik mij erover hoe mijn zoon op zijn grootvader lijkt wat betreft houding, style en positie in het veld. De appel valt schijnbaar niet ver van de boom.






O ja, sinds vandaag woon ik samen:



Zal wel weer wennen zijn om met iemand rekening te houden

Het vrije weekend zit er weer op…

Ciao