Komt er dan nooit een eind aan…..

….ja, maar dan begint het gewoon weer opnieuw. Telkens als we dachten we kunnen weer even ademhalen stond de hal weer vol. Skivluchten en zonzoekers. De ene dag ben je zo door de drukte heen omdat de passagiers weinig aandacht vragen, maar vandaag vroeg elke passagier of groep veel aandacht. Is ook wel weer leuk, dan kun je je best doen om ze tevreden te stellen en opgewekt naar de gate zien vertrekken. Veel gezinnen met opa en/of oma mee. Groepen van 6,8 of 10 personen.

Na 3 uur in vertrekhal 1 door gebracht te hebben kon ik even ademhalen aan de gate van de China Airlines naar BKK en TPE. Hier is alles zo gestroomlijnd dat het boarden “smooth” gaat. Het viel weer op dat er veel alleenstaande Vikingen (Noren, Zweden), Engelsen en Belgen aan boord zaten. Wat zouden zij daar nou gaan doen

Omdat Didimon tijdens mijn dienst zou landen en ik geen HV vluchten kon “scoren” om aan de gate af te handelen had ik het zo geregeld dat ik mijn pauze na de China kon houden en even naar de gate kon. In het begin toen wij met de afhandeling van Transvia begonnen verleenden wij ook aankomst-service aan de gate. Daardoor hebben wij ook de heren bruggendienst leren kennen. Kom ik bij de gate, wordt ik vrolijk begroet door H. “Ha, die Miek! Hoe is ‘t ??? Weer even bijgeklept toen ik vroeg of ik de brug mocht aansluiten. Duim ging omhoog: “Toppie Miek, ga ik gauw door naar de volgende! Na binnenkomst en aansluiten van de brug even DDM begroet in de cockpit:




Het laatste uur van mijn dienst nog een uurtje in vertrek 1 gezeten. Alsof ik niet weggeweest was, nog net zo druk! Trof ik 4 passagiers waarvan er 1 passagier om medische redenen beenruimte moest hebben. Mevrouw kon absoluut haar been niet buigen. Als ze geen beenruimte kon hebben zou ze niet kunnen reizen. Alsof de duvel er dan meespeelt, is het niet doorgegeven door de touroperator en meer dan ¾ van de passagiers al ingecheckt. Dus gauw overleggen met kantoor en schuiven met de al ingecheckte passagiers. Terwijl ik aan het overleggen was hoor ik de kinderen zeggen: “Wedden om 20 euro dat ze het doet” en de ander zegt: “Wedden om 20 euro dat ze het niet doet”. Ik snapte níks van, maar kon er geen aandacht aan besteden. Toen alles voor moeder geregeld was, pfew!, kwam de aap uit de mouw: ze sparen keycords en of ze de mijne mochten hebben. Mijn ATCBOX koord , dácht het niet!

Ben benieuwd wat de dag van morgen weer brengt. Tot dan….