It’s a small , small world…..

Vandaag een bijzonder enerverende dag… Het begon allemaal in vertrekhal 3 bij de check-in van de Iran Air naar Teheran. Het was vrij rustig aan de check-in, weinig passagiers dit keer. Halverwege kwamen er 3 passagiers. Pa, moe en zoon die zouden vliegen, maar de hele familie kwam mee ter ondersteuning. Vraag me niet het hoe, wat, waarom, want ik weet het nu bij God nog niet, maar opeens sloeg bij één van de wegbrengers de vlam in de pan. Het was zelfs zó erg dat ik door de sterke arm der wet ontzet moest worden. Bij deze vlucht zijn ook 3 vertegenwoordigers uit het land zelf aanwezig en zij hebben de marechausse gewaarschuwd. Dat zij niet zelf ingrepen heeft met de heersende cultuur in dat land te maken. Zo zie je maar weer dat een eenvoudige afhandeling in een zo vrij land als het onze door cultuurverschillen iets héél anders wordt.

Na een welverdiende pauze zat ik nog maar kort in vertrekhal 1 toen ik gebeld werd met het verzoek of ik als supervisor even naar een vlucht op B15 wilde. Daar vertrok de vlucht HV5203 naar MAD. Er waren geen problemen te verwachten maar aangezien Transavia graag wil dat er een supervisor op de pieren loopt voldoe ik graag aan dit verzoek. Want ik mag graag op de pieren vertoeven. Bij de boarding waren er enkele kleine strubbelingen. Een passagier die in de hal al een te zware koffer ingecheckt heeft komt met een trolly van minstens 15 kg aan zeulen en een levensgroot muziekinstrument op zijn rug. De trolly wordt stante pede ingenomen bij de gate. Weer een typisch geval van verstoppertje spelen in de hal. Hadden ze dit daar kunnen onderscheppen had meneer dus overbagage moeten betalen. Hij heeft dus wat dat betreft nu geluk. Verder een gezin dat met een gigantische kinderwagen op slag van vertrekken aan komt rennen die in de hal al gelabeld is om daar geladen te worden (grote kinderwagens en buggy’s worden daar geladen vanwege arbeidstechnische redenen) Na overleg met de DO (duty officer platform) streek hij de hand over zijn hart en nam de kinderwagen mee. Passagiers weer blij!

Het venijn zat hem in de staart. Mijn collega die de vlucht afhandelde belde vanuit de brug naar boven dat er een zwangere dame aan boord zat, en al 36 weken zwanger was. Zij zat zonder dit te vermelden bij boeking en check-in gewoon aan boord. Vanaf 36 weken mag men namelijk alleen vliegen met een medische verklaring van een arts. Nadat ik met mevrouw had gepraat bleek dat zij dit heel goed wist maar iedereen om de tuin had geleid. Dat dit bij check-in en boarding niet opgemerkt was kwam doordat zij een jas, type “dekbed” aan had. U kent ze waarschijnlijk wel, die lange jassen met gestikte vierkanten gevuld met dons. Toen zij zich echter in haar stoel wilde vleien zonder jas werd dit, helaas voor haar, opgemerkt door de stess aan boord. Met het gevolg dat zij door mij vriendelijk doch dringend werd verzocht het toestel te verlaten. Dat wordt dus bevallen in Nederland of de trein nemen…..

Daarna naar kantoor om het te late vertrek van het toestel te verantwoorden. Met zo’n gebeurtenis is dat absoluut geen probleem natuurlijk.

Vervolgens weer terug naar B19 voor de HV5447 naar BGY. Op sommige vluchten heb ik gewoon een abonnement want deze had ik gisteren ook al. Crew was al voor mij gearriveerd dus aan boord om de bijzonderheden door te nemen. Aangezien het weer bekenden waren sloeg ik een lekker kopje koffie niet af. Zo na het avondeten smaakt dat natuurlijk uitstekend. Op mijn weg naar boven ging de telefoon in de brug over…. De “chauffeurs” die graag aan boord wilden. Doe ik de deur voor de heren open en staat dezelfde co-piloot van gisteren, ook voor de Bergamo, voor mijn neus (en ik heb deze co al vaker getroffen). Die begint vet te lachen, legt een hand op mijn schouder en zegt: “Ja hoor , ik had het kunnen weten, je stond zeker weer te beppen”! Verdorie ik sta al bekend als de Bonte Hond…Ik moet nu toch echt gaan oppassen.

Tijdens het boarden ineens twee Italianen: “Nice site, ATCBOX!” Ik had natuurlijk mijn keycord om, standaard uitrusting Daan!. (Als die pet ons nou allemaal past had ik die ook nog op gehad…) Ik vroeg ze heel verbaasd of ze de site kenden. Sure, of course and we know Didimon and we know you! We are members! Het is werkelijk door internet een zeer kleine wereld geworden. Ook vroegen ze nog of ik Didimon de groeten wilden doen. Dus Daan, bij deze.. Helaas had ik geen tijd om hun namen te vragen.

Ciao en arrivederci!